The Cleaning Lady (2018)

Regisseur Jon Knautz (The Shrine, Goddess of Love) is terug en hoe..? In horror en thrillers zijn mensen vaak nooit wie ze lijken te zijn. Voorbeelden in overvloed; Play Misty for Me, Single White Female of zelfs The Cable Guy. Ook bij deze fim is het van toepassing.

Het start met een zeer goede bloederige scene waar ratten in een blender worden gestopt (om dierliefhebbers te besparen is het moment suprême zelf niet in beeld) Vervolgens schakelen we over naar Alice (Alexis Kendra zucht, wat een vrouw, ze schreef tevens het script) die een problematische relatie heeft met een getrouwde man, omdat ze niet al te sterk in haar schoenen staat mis(ge)bruik ze de 'goedheid' van de schoonmaakster Shelly (Rachel Alig) Echter die kampt zelf ook met de nodige probleempjes.

Bijzonder goed aan deze film is de grote zorg die is besteed om zowel Alice als Shelly diepte te geven. (vooral de flashbacks van Shelly zijn emotioneel en licht schokkend) Dit betekent ook dat kijkers die direct actie willen wat minder aan hun trekken zullen komen. De film is wat dat betreft een slow-burner. Pas in de tweede act beginnen er verontrustende dingen te gebeuren en uiteindelijk ontaard het in een onverwacht abrupt einde. Een einde wat niet iedereen zal kunnen waarderen. Ikzelf vond het zeker bevredigend!

Waar de film wel wat laat liggen is bij de bloed en gore. Die had wel wat meer aanwezig en meer in beeld mogen zijn. Alhoewel de scenes waar we wat te zien krijgen overtuigen, kon dit allemaal wel wat meer zijn en ook schokkender. Toch was ik best tevreden met deze film. Regisseur Knautz en scriptschrijfster Kendra weten van de Korte film: The Cleaning Lady een zeer aangename lange speelfilm van maken.

Matig. Zat films die een soortgelijk concept als dit al veel beter uit wisten te voeren. Film mist vooral wat richting en sturing. Knautz probeert wel van alles: beetje spanning, beetje gore (hoewel het meeste off-screen gebeurt), wat lugubere backstory, maar niks werkt echt lekker. Het is allemaal wat braaf en ongeïnspireerd. Niet dat er geen potentieel is, maar op de punten waar de film had kunnen scoren schiet het gewoon tekort.

Duurt ook überhaupt best lang voordat de film een beetje loskomt en aangezien de relatie perikelen niet bijster boeiend zijn is het eerste uur nogal taai. Je merkt dan ook wel een beetje dat dit voortgekomen is uit een kortfilm. Hoop toegevoegde overbodige filler en zijpaadjes die afgeraffeld aanvoelen. Hetzelfde geldt voor het einde.

Wat rest zijn een paar aardige scenes om de pijn wat te verzachten. De zoutzuur scene mag dan niet expliciet zijn, effectief is het wel. Verder nogal teleurstellend. 2*.

De eerste scène maakt meteen een perfide statement voor de inhoud van de rest van de film: een lief klein muisje loopt in een muizenval. Het beestje wordt in een mixer gestopt. Met een druk op de knop wordt de mixer in beweging gezet. Een bloederige cocktail van gestampte muis wordt koud gezet in de koelkast van de cleaning lady. Juist.
Een beloftevolle intro. Vanaf het eerste moment is het sinistere karakter van het titelpersonage helder. Fijn. Dat staat als een huis. Maar dan. Gaandeweg de film brokkelt dat beeld af. Haar verminkte gezicht en haar timide houding wekken een gevoel van medelijden op dat de eerste dubieuze indruk al snel wegduwt.
Ook de flashbacks die over de film zijn uitgesmeerd doen hun verzachtende werk. De treurige reden voor het bizarre gedrag van de schoonmaakster wordt duidelijk en de eerste sterke indruk dat we hier te maken hebben met een psychopatische gek wordt vakkundig afgezwakt. Het is zelfs op een bepaald moment lastig om geen solidair gevoel te hebben met dit betreurenswaardige personage. Huh? En dat na zo'n bizarre introductie, die de stemming er zo lekker inbracht. ik heb na zo'n sterke opening helemaal geen zin meer in gevoel en begrip. Wat is dat nou?
Het inspelen op gevoel en begrip gaat door. Haar tegenspeelster is Rachel Alig in een clichématige rol. Ze speelt een getalenteerde en succesvolle vrouw, die erg eenzaam is en gevangen zit in een wanhopige relatie met een man die haar nooit zal toebehoren. Niet erg boeiend, maar de kennismaking met haar personage vreet desondanks veel tijd.
De twee totaal verschillende hoofdpersonages bouwen een soort vriendschap op. Het is een onwaarschijnlijk hoofdstuk in de film, maar het hoofdstuk is nodig, want de vriendschappelijke band vormt nu eenmaal het hart van het verhaal. We zetten door maar het geduld wordt danig op de proef gesteld.
Er gaat veel tijd zitten in de onwaarschijnlijke vriendschap. Het is een lang hoofdstuk met veel onnodige uitrekmomenten en zijpaden. In al die langdradigheid gebeuren gelukkig een paar positieve dingen. De personages worden iets meer uitgediept en een duistere dreiging wordt beetje bij beetje bloot gelegd. De suspense en de (onderhuidse) spanning komen in dit moeizame deel een beetje tot leven, maar het is geen verwennerij.
De poster geeft het natuurlijk al een beetje weg, maar heftig wordt het ook nog. Op het psychologische vlak en op het plastische vlak gaan de remmen op een bepaald moment toch nog even los. Toch blijft na het einde van de film vooral de eerste scène nog lang hangen. Dat zegt wel iets. Wat dan? Nou dit: De meeste opwinding, afschuw en spanning komt voort uit de eerste scène. Daarna haalt de film (ondanks enkele prettig schokkende scènes) dat niveau niet meer.

Ook ik heb vooral de beginscène nog in mijn hoofd, zo'n kleine bijzaak kan toch niet het hoogtepunt van de film zijn? Het is dat ik niet met mijn ogen knipperde anders had ik het nog gemist ook. Niet dat de film heel slecht is, maar ik had echt wel meer verwacht van de regisseur van Goddess of Love (2015).

Al was die film ook zo verrassend omdat Alexis Kendra indruk op me had gemaakt. Niet alleen heel mooi, maar ze acteerde ook nog eens sterk daar. In The Cleaning Lady maakt ze minder indruk hoewel nog steeds een prettige verschijning. Ook tegenspeler Alig doet haar best, maar de film heeft een stevig gebrek aan originaliteit, gore en plot. Zo gebeurt er de eerste helft nauwelijks iets boeiends en waagt het zelfs uit te monden in een saai familiedrama. Shelly heeft dan wel een enigszins schokkende en interessante backstory gekregen, juist daarom vind ik haar motief niet bevredigend. Ik heb tijdens de flashbacks wel met open mond naar Shelly's moeder gekeken wanneer ze kwaad werd. Zelden iemand zo eng gevonden.

Op het moment dat Shelly een masker maakt van Alice's gezicht doemen er diverse horrortitels in m'n hoofd op, maar dit is toch wel de slapste. Alice weet geen eens dat haar gezicht is gekopieerd, alles is gewoon tijdens haar slaap (verdoving) gebeurd. Misschien dat Shelly niet het sadistische type Leatherface is, maar waarom moet Alice dan per se haar minnaar vermoorden? Vond het allemaal niet lekker in elkaar vallen.

Afgezien van de openingsscène, een bewerkt hoofd en wat zuur valt er ook qua smerigheid niet veel te genieten. Desalniettemin verveelt de film niet echt, toch mede door Kendra, maar ik hoop toch echt dat er de volgende keer wat meer creativiteit uitrolt.