The Miseducation of Cameron Post (2018)

"How is programming people to hate themselves not emotional abuse?"

De slotscène met de verkiezingssticker “Clinton / Gore” situeert de film eind vorige eeuw. Maar het thema is nog steeds actueel, want nu —zo’n twintig jaar later— denken veel christelijk-conservatieve Amerikanen nog steeds dat homoseksualiteit een geneesbare afwijking is.

Naast de christelijke indoctrinatie stuitte het volgzame gedrag van de leerlingen mij toch wel tegen de borst. Hoewel de film door de bank genomen eerlijk overkomt, had hij op dat punt wat mij betreft best wat moediger mogen zijn.

Grootste pluspunt: het optreden van Chloë Grace Moretz in mogelijk haar beste optreden tot nu toe. De rol lijkt haar op het lijf geschreven.

Goeie film waarin een aantal homoseksuele tieners naar een christelijk kamp worden gestuurd. Aan de ene kant lag het er allemaal wat dik bovenop, maar de personages komen toch wel allemaal oprecht over (zowel de tieners als de leiding). Prima acteerwerk van de gehele cast en de film duurt zeker niet te lang. Het einde had wellicht wat meer in gezeten. Een kleine 3.5 sterren.

“How is programming people to hate themselves not emotional abuse?”

Interessante film over een jonge vrouw die naar een christelijk kamp wordt gestuurd waar conversietherapie wordt toegepast, nadat ze is betrapt tijdens seks met een vrouw. Ik wist wel dat dit soort kampen (nog steeds) bestaan, maar om te zien hoe het in zijn werk gaat is ontluisterend.

De amateuristische manier waarop wordt omgegaan met de psyche van deze jonge vrouwen en mannen is hartverscheurend, maar gelukkig zitten er ook nog genoeg luchtige en hoopvolle momenten in. Een uitstekende keus van Desiree Akhavan. Moretz is fantastisch als Cameron, een jonge vrouw die worstelt met haar geaardheid en seksualiteit, maar ook als slim, grappig, zelfverzekerd en sarcastisch persoon wordt neergezet. Het einde van de film is perfect gekozen. Het had twee kanten op kunnen gaan, maar gelukkig kiest Akhavan voor een hoopvol einde (en een nieuw begin) voor deze personages.

Sterke C.O.A. film.

Chloe Moretz is op haar best in dit soort films en ik hoop dat ze meer van dit soort rollen krijgt in de toekomst.

De verdere cast was redelijk, vond Forrest Goodluck verrassend goed acteren. Wil meer van hem zien.

The Misecudation of Cameron Post is een aardige karakterschets geworden van een meisje dat ongewild in een therapiecentrum terugkomt om homofilie te "genezen". Het is schrijnend om te zien hoe mensen op deze wereld nog steeds denken dat dit een ziekte is dat te genezen valt. In dat opzicht wordt er een goed beeld gegeven over hoe deze lui erover denken. Soms worden de personages wel heel dik aangezet, maar ik denk dat dit best realistisch kan zijn. Deze denkwijzen zijn nou eenmaal extreem en niet meer van deze tijd, dan valt het gelijk uit de toon en kan het heel erg stereotyperend overkomen. Verder is de film niet wereldschokkend, volgen er geen verrassingen in het plot en blijft alles redelijk zoet en klein. De film was nog beter geworden als het verder de diepte in ging en wellicht wat zwaarder op de maag had gelegen.

Nu is het vooral een interessante kleine film geworden.

3,5*

Wanneer men ermee geboren wordt (Wat natuurlijk het geval is) is er uberhaupt niets aan te

doen en juist een behandeling eigenlijk tegennatuurlijk. De anders weer heersende misvatting

dat homoseksualiteit door de jaren heen bij een persoon zou zijn ontwikkeld of aangeleerd

slaat als kut op Dirk en is een zogenaamde genezing in de regel ook gedoemd tot mislukken

en als het vertrappen van een bloem: Komt later altijd weer tot bloei.

Dit soort thema's weet mij bij films altijd weer ergernis te wekken bij een domme, bekrompen

bemoeizucht: Laat een mens toch gewoon zijn zoals die is. De film vond ik wel goed, maar

ook niet meer dan dat, want is nogal sloom of vaak zelfs tegen het dromerige aan met weinig

scherpe randjes behalve op het laatst dan.

En ik heb iets tegen die Moretz, die ik ook hier toch weer matig vond acteren. Met het hier vrijwel

aldoor sip kijkende popperige snoetje gewoonweg te weinig uitstraling. Haar spel kwam bij toch

weer wat gekunsteld over. Ook geen gemakkelijke rol natuurlijk en het pleit voor haar dat ze deze

rol had aangenomen, maar ik had liever een actrice met meer naturel en expressie gezien.

Het relaas van een jonge lesbische tiener die door een oerconservatieve tante naar een bekeringskamp gestuurd wordt. Een kamp met nog meer conservatieve mensen die zich gesterkt voelen door religie (of religie er voor misbruiken) om mensen met een andere geaardheid te doen bekeren. Ze gooien er meteen gender en geaardheid door elkaar, maar voor zo'n mensen is dat één pot nat.

Je hebt meteen een beeld van een bende monsters met tieners die gehersenspoeld worden door de indoctrinatie van zo'n kamp. Het lijkt wel op een sekte, waar de groepsdruk enorm groot is en de regels en boodschappen altijd verpakt worden als iets positief. Omdat het draait om tieners, zijn die net zo vatbaar. Op een leeftijd waarin ze misschien wel wat onzeker zijn over veel dingen. Ik maakte me uiteraard kwaad op de figuren die de leiding hebben in het kamp. Maar ik had geen idee hoe het zou uitdraaien met Cameron Post. Net zo boeiend hoe enkele figuren die eerst zwart/wit lijken te zijn op hun voetstuk wankelen zoals de kamergenoot van Cameron die op een nacht in bed kruipt bij haar terwijl ze voor de rest in haar ontkenningsfase blijft zitten. En Mark, één van de leiders, die zichzelf blijkbaar elke dag opnieuw moet overtuigen maar na de zelfmoordpoging van één van de tieners toch moet toegeven dat die niet weet wat hij eigenlijk aan het doen is.

De film is net zo sterk door haar eenvoud, omdat het juist bij een onderwerp als dit toch snel opgeblazen kan worden. Je kan snel in clichés vallen met Cameron die een vriendin vindt in de groep of net iets met een jongen gaat proberen. En de leiders die als een sister Ratched te keer zou gaan. Dat is niet nodig, hun gedrag is nu al er genoeg. En laat Cameron maar twijfelen als een tiener, je merkt dat ze slim en zelfzeker genoeg is om uiteindelijk zichzelf te kunnen zijn.

In 1993 wordt Cameron [Chloë Grace Moretz] na een vrijpartij met een meisje door haar ouders gestuurd naar een religieus kamp waar Dr. Lydia Marsh [Jennifer Ehle] Reverend Rick [John Gallagher Jr.], haar tot de heteroseksualiteit ‘bekeerde’ broer, proberen jongeren te genezen van hun homoseksualiteit. Cameron voelt zich totaal niet schuldig over haar seksualiteit, maar krijgt steeds meer moeite om zich te weren tegen de intimidatie en het klimaat waarin ‘bekering’ wordt beloond met het toekennen van privileges. Sterk werk van Moretz en Sasha Lane (als een aanvankelijk even halsstarrige lotgenoot) in een onderhoudend psychologisch drama dat echter weinig bijzondere onthullingen heeft over de manier waarop religieuze gemeenschappen homoseksualiteit trachten te genezen/bestrijden.

De vooringenomenheid, de bekrompenheid tot het absoluut gekke toe tegenover homoseksualiteit nog eens in de verf gezet.

Het volgen waard, maar er zijn sterkere films die het fenomeen belichten.

De onrechtvaardigheid spreekt natuurlijk altijd aan en de vertolking van Chloë Grace Morets is erg overtuigend.

Een tragisch coming-of-age-verhaal geïnspireerd op de gelijknamige novel van Emily M. Danforth, die werd verfilmd door regisseuse Desiree Akhavan in haar tweede speelfilm. Het vormt voor Chloe Grace Moretz één van de weinige films waarin er echt moet worden geleund op haar acteerwerk, maar spijtig genoeg slaagt ze er niet in om een innemend en/of boeiend figuur te zijn. Het scenario brengt een verfrissende nuance in het verhaal door de oppositie niet herhaaldelijk en consistent af te schilderen als boemanfiguren, maar Akhavan breekt diezelfde nuance na enige tijd af door uiteindelijk toch terug te komen op bovengenoemd argument. Bovendien zijn de bijrollen van Jennifer Ehle en Sasha Lane uitermate karikaturaal en voelen geen moment aan als figuren die daadwerkelijk bestaan. Op conceptueel vlak biedt de film een verontrustende inkijk op de geloofsovertuiging van enkele mensen en de rol van John Gallagher Jr. is uiterst geslaagd, maar uiteindelijk levert de film weinig stimulatie (meer) af waardoor het na enige tijd vechten tegen de klok geblazen is. Overigens een halfje extra voor de rauwe, directe regiebenadering van Akhavan die subtiel genoeg blijft voor zo'n gewichtig onderwerp.