Le Livre d'Image (2018)

Goed, ik vond het helemaal niks. Anti-cinema, van een navelstaarderige editor, die niet alleen van alles en nog wat door elkaar knipt en plakt met beeld, maar helaas ook met het geluid, terwijl ie quasifilosofisch mompelt in (de buurt van) de microfoon, zijn vijfvingere handen vrij aan de volume- en link-rechts knoppen laat potelen. Zelfs de ondertiteling is niet veilig voor deze dwangneurotische knipenplakwerker. Een beproeving voor de zintuigen, met name de oren.

Een onleesbaar beeldboek, wat mij betreft.

Volgens mij identificeert JLG zich met Samantar , zijn alter ego so to speak . Samantar verschijnt vanuit het niets en neemt het land over .

Hollywood , het Hollywoodimperium is onaantastbaar . Geen enkele filmindustrie , geen enkel land kan tippen aan het imperium . Hollywood produceert en heeft altijd al de beste , mooiste en meest kwalitatieve films geproduceerd . JLG is de enige die in staat is om het machtige Hollywoodimperium uit te dagen .

Hij is alleen en dat maakt hem onsterfelijk . JLG heeft nooit gewild om een koning te zijn , want hij staat boven alle koningen en imperiums . Er is geen god dan GODard !

Geen film waarvan ik direct dacht: ik ga deze heel leuk vinden. Maar wel kort dus ook makkelijk eens te pakken en ik ben sinds de dood van Godard redelijk bezig om zijn oeuvre door te nemen, zowel de vroegere werk als het zeer experimentele moderne deel van zijn nalatenschap. Puur om hem te leren kennen. Maar ook door de lovende berichten van ghostman hier in de hoop iets te zien van wat hij erin ziet. Alleen lukt me dat niet.

Ik houd van films, maar gek genoeg in musea houd ik niet zo van videokunst. Vaak wel mooie beelden maar ook leeg qua inhoud voor mij zonder verder verhaal of in ieder geval context van de film eromheen. De beelden missen zeggingskracht en sfeer, anders dan bij foto's (slechts 1 beeld) gek genoeg. Ik moest daar een beetje aan denken bij deze collage beelden: soms mooi (en soms lelijk trouwens) maar de beelden deden mij niets. Ze zouden prima passen in een tentoonstelling waar ik in eigen tempo doorheen kan. Dan is het nog te doen, anderhalf uur achter elkaar is te veel. Ik verveelde me al snel. Inhoudelijk vind ik Godards teksten en gemijmer sowieso volstrekt oninteressant. Had de film een minuutje of 10 geduurd dan had ik hem nog een voldoende kunnen geven (ook niet meer, daarvoor doen film en beelden me niets) maar nu is het allemaal echt te lang.

Ook als eventuele documentaire werkt dit ding niet voor mij. Zoals vaker met Godard speelt hij met de geluidsband en heb je een mooi stuk geluid (vaak muziek) dan kapt hij dat abrupt af. Vreselijk om naar te kijken en elke kans ervan te genieten verdwijnt. Is dit slecht? Geen idee, het is vooral volstrekt mijn smaak niet. 1,0*.