Jonathan (2018)

Ik snap het idee en ik denk dat het een goede film had kunnen zijn maar voor mij mist deze versie de essentie. Er zijn een aantal goede verhaallijnen opgezet maar die worden niet goed uitgezet.
De hoofdperso(o)n(en) spelen prima tot halverwege er een van de twee niet meer in beeld is en de film heel wazig wordt en niet meer te volgen.
Er waren diverse momenten waar ik moeite moest doen om de film niet uit te zetten.
het gedoe met de psych is ook erg onduidelijk

Wow.

You've given each other the perfect male fantasy.

Sex without emotional attachment.

Fascinerend. Dat is de beste omschrijving voor deze film. “Jonathan” is geen gemakkelijke film en blinkt uit in eentonigheid. Maar geef deze niet zo actierijke op één locatie afspelende film een kans en misschien ontdek je dan hoe weergaloos, briljant deze film wel is. Het uitgangspunt is eigenlijk doodsimpel. Diegene die het concept van samenwonen al heeft meegemaakt, weet dat dit meestal alleen een kans van slagen heeft indien er juiste afspraken worden gemaakt en nageleefd. Dit om ervoor te zorgen dat je elkaar niet onnodig op stang jaagt, wat misschien kan leiden tot een breuk. In geval van Jonathan (Ansel “Baby Driver” Elgort) ligt dit nog ietsje gevoeliger en gecompliceerder. Want de persoon waarmee hij samenwoont is zijn tweelingbroer John die hetzelfde lichaam deelt met Jonathan. Aha, dit is zoiets als “Split”? Neen, niet helemaal. Het is minder intens en laat op een realistische manier zien wat een gespleten persoonlijkheid is. Dus geen angstaanjagende persoonlijkheidsveranderingen of “Dr. Jekyll and Mr. Hyde” toestanden.

Allereerst wil ik het uitstekende acteerwerk van Ansel Elgort even bewieroken. Ook al besef ik dat het niet zo evident is, lijkt het wel een fluitje van een cent te zijn voor Elgort om de twee totaal verschillende persoonlijkheden op te voeren. Jonathan is de meer gedisciplineerde tweelingbroer. Een gemillimeterde haarstijl en keurige klederdracht maken duidelijk dat hij zich aan de regels houdt. Dat wil dus zeggen dat hij zijn deel van de dag dat hem toegekend is optimaal indeelt. Zijn werk op een voornaam architectenbureau voert hij perfect uit. De maaltijden en huishoudelijke taken worden netjes uitgevoerd. En zijn dagelijkse rapportering op video voert hij plichtsbewust uit voordat hij op een exact tijdstip zijn bed inkruipt om plaats te ruimen voor de andere tweelingbroer John.

John is dan weer de onverschilligheid zelve. Een ontspannen uitziende sloddervos die niet strikt volgens de opgelegde regels wil leven. Een nachtraaf die zich al te graag in het nachtleven stort om andere mensen te ontmoeten en vrouwelijk schoon te versieren. Iemand wiens videoboodschappen niet al te zakelijk klinken maar een enorm “je mon fou” gevoel uitstraalt. John is de rebellerende persoonlijkheid die van het leven geniet. Totdat Jonathan onraad begint te ruiken (een constant gevoel van vermoeidheid) en een privédetective inhuurt (een korte cameo van Matt “Walking Out” Bomer) waarna hij tot de ontdekking komt dat John zich niet echt aan de afspraken houdt. Hij verzwijgt bepaalde ontwikkelingen en breekt de voornaamste regel: geen vriendinnen. Seks is geen probleem maar een emotionele band hebben is uit den boze.

“Jonathan” toont het interacteren tussen twee goede vrienden. Jaloezie en het beschermen van zijn eigen territorium zorgt voor complicaties en leidt tot een strijd tussen twee personen. In Jonathan’s geval gaat het over een innerlijke strijd. Iets wat iedereen wel eens meemaakt bij zichzelf. Alleen is dit voor Jonathan niet zo vanzelfsprekend en is lijfelijk contact onmogelijk. Wat ze krijgen is een met de camera vastgelegde woordenstrijd. Of doodeenvoudig het afwezig zijn van enig teken van leven, zodanig dat één van de persoonlijkheden hulpeloos en onwetend achterblijft. De enige toeverlaat die Jonathan heeft, is Dr. Mina Nariman (Patricia “October Gale” Clarkson). Zij ving Jonathan jong zijnde op en zorgde voor de structuur in hun leven. Zij ontdekte wat er scheelde (Single body,multi-consciousness) en scheidde hun leven met behulp van een soort timer.

“Jonathan” is een interessante en fascinerende indie-SF. Waarschijnlijk komt het nogal saai over daar het grotendeels plaatsvindt op één en dezelfde locatie. En een ruim gedeelte van het beeldmateriaal bestaat uit video-opnames. Maar om eerlijk te zijn bleef ik geboeid kijken en was ik wel nieuwsgierig hoe deze unieke tweestrijd zou aflopen. Er was echter één bepaald iets waar ik mijn hoofd over brak. Als de ingreep die Dr. Nariman uitvoerde toen Jonathan 9 jaar was, schijnbaar probleemloos verliep, waarom dan dit niet toepassen op alle persoonlijkheden? Had men zo deze unieke en gecompliceerde situatie niet kunnen vermijden? Of was Jonathan gewoonweg weer het zoveelste proefkonijn? Maar behalve deze bemerking vond ik het een top-film. Zeker aan te raden voor filmliefhebbers die houden van een gewiekste psychologische thriller met SF-elementen in verwerkt.

4*

Een fascinerende Film.

Met een gevoelige menselijke touch, maar tegelijkertijd ook met een koele zakelijke insteek, slaagt de film erin om de spanning en het mysterie dat rond twee broers zweeft (wel samenlevend maar enkel via een video podcast communicerend) heel kundig op te bouwen en tot ver over de helft van de film te koesteren. Uiteraard heb je tegen die tijd wel ideeën over de vork en de steel, maar geen bevestigingen. Eenduidige zekerheid is er pas laat. Het houdt de film boeiend.

De beide broers die in karakter erg verschillen, worden gespeeld door dezelfde acteur (Ansel Elgort). Hij doet dat goed. Hij doet dat geloofwaardig. De ene broer is extravert, chaotisch en staat volop in het leven. De ander leeft gestructureerd, is ingetogen, is emotioneel behoudend en ontlaadt zijn opgekropte frustraties door hard te lopen en door zich gericht en gepassioneerd op zijn werk als architect te storten. Het is levendig versus saai.

Prima acteerwerk.

Het vertelperspectief ligt bij de ingetogen broer. Met een koele kleurstelling, bijna saaie camerashots en in een zakelijke verteltrant rolt het verhaal voorbij. De strakke beelden dragen niet alleen effectief bij aan de nuchtere vertelstijl maar voeden ook het mysterieuze sfeertje en de spanning.

Een klinische cinematografie. Een klinisch verhaal. Een klinische hoofdpersoon. Een klinische film. Toch slaagt het dramatische verhaal erin om uit die strakke klinische structuur veel gevoel los te weken. In de loop van de film komen steeds meer flintertjes emotie en kleur bovendrijven. Langzaam. Net zo lang tot de gevoelscirkel rond is.

Het einde is, dankzij die prachtig gestructureerde opbouw waarin steeds meer plaats wordt ingeruimd voor emotie, een aangrijpende exercitie. Curieus maar ook erg mooi en treurig. Tevens een beetje overdone en ietwat abrupt, maar wel prachtig. De slotscènes zijn een bevredigende kroon op dit fraaie werkje.

De gevoelscirkel is definitief rond.

Goeie film waarin twee broers elkaar nooit in het echt zien, en boodschappen voor elkaar achter laten. Een goed uitgewerkt gegeven over identiteit voor deze wat sombere, maar prima mix tussen drama en sciencefiction. De eerste helft is het sterkst, hierna zakt het soms wat in. Ansel Elgort doet het prima in een merkwaardige dubbelrol.