Le Marginal (1983)

Rauwe typische Franse politiefilm met Belmondo nog steeds ok, helaas wat weinig vd gebruikelijke actiecapriolen, hoewel de autoachtervolging zeer veel goed maakt!

Echt: zo zie je het tegenwoordig met al die nep computertruuks niet meer! Nee, dit is nog van de echte onvervalste blikschade categorie!

Ook de lekkere knokparij in het cafetaria (die je al van mijlen ver ziet aankomen, heerlijk!!) mag er wezen!!

Goede muziek van Morricone, is daar de cd ergens van te vinden, nog nooit gezien, helaas!!

3,5 ster!

Leuke film

Belmondo was cool in deze film. Echt de moeite waard

4,5*

Niet elke klassieker heeft de tand des tijds goed doorstaan. Zo ook niet deze. De grimmige sfeer en Belmondo blijven sterk, evenals de kitseriche maar tevens zeer herkenbare en sterke Morricone soundtrack. Ondanks alle cliché's en het niet al te sterke verhaal blijft deze film behoorlijk onderhoudend. Redelijk.

@ Thunderball: klik

Typische Franse actiefilm met Belmondo. Geniale soundtrack van Morricone (die dan wel weer oeverloos herhaald moet worden), verhaal dat van de hak op de tak springt en bovendien heerlijk politiek incorrect is. Bijzonder fijne 80s setting overigens, rollerdisco hier en bijzonder lekkere wijven daar. Prima entertainment.

Mooiste blijft nog dat macho Belmondo écht alle stunts zelf doet, op DVD misschien niet zo duidelijk maar zag de film net op 35mm en de beste man is in ieder shot van de helikopterstunt te zien.

3,5*

Aardige film over een agent die het niet te nauw met de regeltjes neemt achter een drugsbaron aanzit. Een mager verhaaltje dat vooral op het begin wat fragmentarisch gebracht wordt. Een paar prima actie-scenes met goed gebruik van de locaties en aardig stuntwerk (hier hadden er wat meer van in mogen zitten). Jean-Paul Belmondo heeft genoeg charme in de titelrol.

Goeie policier. Jean-Paul Belmondo ‘le marginal’ die als een soort Dirty Harry te keer gaat in de Franse onderwereld. Serieus dodental en het aantal klappen is niet te tellen. Heel wat actie dus, en afgewisseld met bij momenten droge humor. Het is genieten van de groezelige sfeerschepping en scherpe scenes. Sfeer lijkt daarbij iets belangrijker dan de meanderende verhaallijn; zowat het hele palet van de onderwereld komt hier aan bod (drugs, prostitutie, de gokwereld en zelfs begeeft Belmondo zich in een hardleerse homobar). Wat leuk is voor de afwisseling, en uiteraard de diepgang niet ten goede komt (maar dit soort films bekijk je niet voor de diepgang).

Esthetisch gezien is de sleutelscène waarin Belmondo afrekent met Henry Silva pure film noir. Belmondo staat in de deuropening, low key belichting, zijn gelaat in het duister en niet te lezen. Silva als schurk met zijn gelaat in het halfduister - twijfelachtige zone - en je ziet de angst op zijn gelaat. Belmondo treedt binnen, trekt zijn revolver voor de afrekening. Naast hem een enorme spiegel, waardoor zijn gestalte zich ontdubbelt. Zijn persoonlijkheid ontdubbelt zich in feite, de flik in hem moet het afleggen tegen le marginal die het op zijn manier - op criminele wijze - wil oplossen. Na de afrekening neemt hij weer de gedaante aan van de flik, al moet hij daarvoor zijn collega’s voorliegen.
De rest van de film is niet echt film noir maar uiteraard vakkundig geschoten, tot en met knappe actiescènes.
De film wordt verder ondersteund door een prachtige soundtrack van Morricone; spaarzame, funky melodie- en ritmelijnen die zich een weg banen door de stadsjungle waarin Belmondo zich bevindt.

Belmondo speelt zoals we van hem gewend zijn voorzeker in (Komische) misdaadfilms: Vlot

met veel flair. Te lachen valt er ook in ieder geval in de scene waarin op het politiebureau

een prostituee door een agent nogal hardhandig wordt ondervraagd en wanneer Belmondo

ingrijpt om die agent even tamelijk komisch te laten merken waarom dit niet de juist methode

is. De film is ondanks meerdere harde scenes ook vrij luchtig van toon.

Belmondo's personage lapt a la Dirty Harry de regels aan zijn laars met een harde aanpak

en heeft het vooral gemunt op drugsbaas Mececci met wie hij nog een appeltje heeft te

schillen gespeeld door Henry Silva die ik wel eerder een soortgelijke schurkenrol heb zien

acteren.

Veel vrouwenschoon ook in beeld omdat Belmondo zich ook in de schimmige wereld van

de prostitutie begeeft, als agent van de zedenbrigade. Maar voor Belmondo bijzaak die

zich uiteindelijk dus vooral concentreert op die Mececci van wie hij een aanslag in opdracht

op zijn leven ontwijken weet.

Hij legt hardlopend ook aardig wat meters af bij een lange achtervolging terwijl enig lekker

pittig knokwerk ook weer niet ontbreekt. Voorts een heerlijke, lange auto achtervolging,

als hoogtepunt van de film.

Prima vermaak, deze Belmondo trip, en voor mij een van zijn betere in het genre.