Mrs Lowry & Son (2019)

De film is sfeervol, goed geacteerd en kabbelt aangenaam voort maar daarmee is eigenlijk alles wel gezegd. De film ontbeert spanning of drama en is wat nietszeggend. Het is me ook niet duidelijk of de film is gemaakt om simpelweg aandacht te vragen voor de kunstenaar Lowry en diens kunst, hetgeen niet nodig lijkt want voor de aftiteling wordt vermeld dat Lowry een van de succesvolste kunstenaars aller tijden is, of voor de pathologische moeder-zoon-relatie waar ook de titel naar verwijst: om een niet bekend gemaakte reden leeft Lowry volledig voor zijn moeder en om haar te behagen terwijl die moeder hem een totale mislukkeling vindt – letterlijk een nobody – en hem alleen maar vernedert. De relatie is pijnlijk om te zien maar ik kan er verder niets mee omdat er geen duiding wordt gegeven zodat ook niet invoelbaar wordt gemaakt waarom hij niet hard wegloopt bij zijn moeder. Wat misschien ook niet helpt is dat ik zijn kunst weinig interessant vind: wat dat betreft begrijp ik z’n moeder een stuk beter.

Redelijke film over een kunstschilder die nog bij zijn moeder woont, die zijn werk niet echt kan waarderen. De moeizame relatie tussen moeder en zoon is goed uitgewerkt, en zeker niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende acteerwerk. Een aangenaam tempo, maar de film is ook wat aan de eentonige kant (de meeste scenes spelen zich af in de slaapkamer van de moeder).

Vijf jaar na zijn alom geprezen rol als J.M.T. Turner in Mr Turner kruipt Timothy Spall opnieuw in de huid van een gerespecteerde Britse schilder. In 1934 woont de 47-jarige Laurence Stephen Lowry [Spall, 62 jaar oud] nog altijd bij zijn moeder [Vanessa Redgrave] die de schilderingen van haar zoon beschouwt als een hobby die niets oplevert en hem dat regelmatig laat weten. Een negatieve recensie van een kunstcriticus is koren op de molen van moeder, maar Laurence blijft de straten van Manchester aflopen op zoek naar de beelden die hij wil vastleggen in zijn schilderijen. Afgezien van een korte flashback naar 1894 en een paar buitenscenes speelt de film zich af in de krappe woning waar moeder en zoon grossieren in woordenwisselingen die met name Laurences geduld op de proef stellen. Gebaseerd op een hoorspel en een toneelstuk en Noble slaagt er maar in beperkte mate in om dat succesvol naar een film te vertalen. Spall en Redgrave zijn de reddende engelen.

Een heel bijzondere moeder-zoon-relatie. Hij deed en doet alles voor haar terwij zij dit en alles wat hij onderneemt niet naar waarde schat en hard beoordeelt. Zelfs voor zijn schilderijen heeft ze geen interesse tot iemand anders er ééntje mooi vindt.

Het stuk - want dat is het eigenlijk- wordt schitterend gedragen door Vanessa Redgrave en Timothy Spall, twee klassebakken, meesterlijk in woord en expressie.

Knappe biografie en die schilderijen zijn heel mooi, zo te zien.