A Casa Tutti Bene (2018)

Een vlakke, hysterische film, die nergens weet te boeien of raken. In A Casa Tutti Bene zien we een uitgebreide Italiaanse familie die samenkomt op een bruiloft. Van meet af aan is duidelijk dat het broeit in de familie. Als de familieleden dan ook nog eens vast komen te zitten op het eiland en voor langere tijd tot elkaar veroordeeld zijn, lopen de spanningen al snel op.

'Kookpunt' is een woord dat ik voor deze film een understatement vind: complete hysterie is meer op zijn plaats. Diverse familieleden zouden zo kunnen worden opgenomen in een psychiatrische inrichting. Overacting zou je ook kunnen zeggen. Het scenario is niet bijzonder en de regisseur doet er ook weinig mee, maar weet het te verpesten met zielloze en nietszeggende dialogen. Al met al een ergerniswekkende ervaring. A Casa Tutti Isterico was een betere titel geweest voor deze film, al zal dat wel geen correct Italiaans zijn.

Een mooie, vermakelijke film, wat mij betreft. Ik moest er even inkomen, maar op een gegeven moment had het mij echt te pakken. Van tevoren was ik bang dat ik de film te hysterisch zou vinden en dat de gesprekken mij niet zouden boeien. Het is inderdaad hysterisch, maar ik kon het wel hebben bij deze film en ik vond de gebeurtenissen interessant. Goed gespeeld, de sfeer kwam op mij over, Italië spreekt mij aan en de film heeft mij best geraakt. Hij deed mij denken aan Perfetti sconosciuti, alleen vind ik deze stukken beter. Ruim een voldoende. 4*

Deze film eens geprobeerd en het was niet mis. De film begint idyllisch met een familiereünie, maar al gauw beginnen de gemoederen hoog op te laaien. Het Italiaanse temperament is ideaal voor dit verhaal.

De cast kwam grotendeels overtuigd over en verder zag de film er prima uit. Qua genre zou ik de film toch eerder onder drama catalogiseren in plaats van komedie.