The Night Sitter (2018)

Lijkt me toch wel erg leuk dit. Een ietwat campy neon feestje!

Doordat de film zich afspeelt rond Kerstmis was het eigenlijk de verkeerde tijd van het jaar om te kijken maar de feestelijke elementen zijn gelukkig niet heel nadrukkelijk aanwezig. Want dit was wel een erg leuke horrorfilm! Dat tevens het filmdebuut van de regisseurs Abiel Bruhn en John Rocco (die eveneens scenario schreven) was. De invloeden van de twee mogen duidelijk: ze geven de voorkeur aan Dario Argento, dit zien we zowel terug in de kleurtjes als ook de naam van de drie heksen; "The Three Mothers" maar wel alles met een eigen draai en verhaal. Verder is er eigenlijk maar weinig aan de film op te merken. Oké de komische elementen hielden de film misschien iets de luchtig, maar storend waren ze niet! Mooi was de occulte studeerkamer van de vader en sowieso het huis in het algemeen droegen bij aan de sfeer. En in de film zit een naaktscène die me om de een of andere reden aan 'Night of the Demons' deed denken? Nee dit was een visueel doordachte film, in de steek gelaten door een paar kleine probleempjes, maar verder een behoorlijk solide horrorfilm!

Erg vermakelijke horror/komedie in een '80-stijltje.

Zeer sfeervol gefilmd, in prachtige kleurtjes en lampjes, fijne synthesizersound, de personages inclusief de meiden in blote borsten (al is het maar even) en zelfs het verhaaltje, alles exact gekopieerd van horrorfilmpjes uit die tijd, maar speelt zich toch af in deze tijd met platte tv's, smartphones etc.

Het leek wat kinderachtig te worden, maar bevat ook gore momenten en leuke humor.

Als vanouds genoten!

The Night Sitter is het film- en schrijversdebuut van Abiel Bruhn en John Rocco. Dat de makers het werk van Dario Argento goed hebben bekeken en erdoor zijn beïnvloed, is duidelijk. Zelfs voor iemand als ik die zijn werk zeer waardeert maar zich niet als een kenner beschouwt is dat duidelijk.

Zo spreekt de kleurstelling boekdelen. De film maakt veelvuldig gebruik van felle primaire kleuren. De kleuren onderstrepen heel sfeervol de handelingen in de film. Net als bij Argento dus.

Een ander dingetje dat opvalt is het gebruik van het begrip ‘The Three Mothers’. Een verwijzing naar de trilogie van Argento over hekserij (Suspiria (1977), Inferno (1980) en La Terza Madre (2007)). The Three Mothers in deze film zijn logischerwijs dan ook heksen.

The Night Sitter laat het bij deze uitingen van bewondering. Andere verwijzingen zijn mij in ieder geval niet opgevallen. En dat is ook goed. Bewondering heeft soms iets fanatisch dat een authentieke inbreng in de film onderdrukt. Kopieergedrag staat eigen kunstzinnigheid nog wel eens in de weg. Verhaal en personages lijden eronder. Hier gelukkig niet. Het verhaal is wat simpel, maar gaat gewoon zijn eigen weg en wordt ondersteund door eigen personages die ook nog eens met behoorlijk acteerwerk tot leven worden gebracht.

Elyse Dufour speelt de hoofdrol. Een actrice die ik niet kende, maar mij zeer beviel. Zij is de titulaire night sitter. Een fijne verschijning die met haar pittige naturelle uitstraling haar personage afwisselend achterbaks, geslepen en sympathiek laat overkomen. Mij bevielen alle gradaties erg goed. Zo goed dat ik binnenkort eens ander werk van haar ga bekijken. De andere filmpersonages zijn overigens goed te doen hoor, maar vallen niet bijzonder op. Ze zijn vooral nogal jolig en stellen zich inschikkelijk op ten behoeve van het verhaal. En van Elyse Dufour natuurlijk Ik vond dat een prima deal.

Het verhaal is niet heel opmerkelijk maar voldoet als aangenaam amusement. Hier en daar met een te grote overdaad aan jolige hectiek. Maar ook met een fijne onheilspellende sfeer. Met heksen die lekker creepy zijn. En met voldoende bloed en gore. Verder vallen de goede score en het sfeervolle camerawerk op. Ook de speciale effecten zijn ok. Die lijken manueel tot stand te zijn gekomen. Dat maakt een film altijd net iets leuker, vind ik.

The Night Sitter is prima vermaak.