Benzinho (2018)

Vond het een matig doordeweeks filmhuisdrama. Het is allemaal niet echt slecht maar een eigen smoel vond ik ook niet echt. Er gaan ook wel een aantal dingen mis. Zo zijn sportscenes in films best moeilijk en de handbalwedstrijd uit het begin vond ik dan ook erg weinig overtuigend. Een groter probleem is de stapeling van drama in het script. Net of Pizzi bang is dat zijn publiek verveeld zal raken. Dus mag er een zus met huwelijksproblemen en een gewelddadige man opdraven en heeft het gezin in een duidelijke verwijzing naar het economisch moeizame Brazilie financiële problemen waardoor ze het zomerhuis misschien moeten verkopen, van dat soort dingen zou iemand al in de stress schieten. Maar het leidt in deze film vooral af van waar het om zou moeten gaan, een moeder die haar zoon moet loslaten. En die kern komt dus maar heel af en toe aan. Op het festival aangekocht hoorde ik. Ik had het niet gedaan, was veel mooiers te vinden.

Leuk en warm drama over een typisch modern dus druk maar liefdevol en hecht gezin dat hard werkt voor een mooie toekomst maar beseft dat hard werken niet altijd wordt beloond. Alhoewel de hele familie z’n bijdrage levert en er tal van subplotjes zijn, vormen de moeder Irene en zoon Fernando het middelpunt van de film waarbij Fernando naar Duitsland vertrekt voor een sportcarrière en Irene het daar als moeder moeilijk mee heeft. De film kent geen daverende climax of ander spektakel maar biedt wel een leuk inkijkje in het moderne, gestresste leven.

Regisseur Gustavo Pizzi en hoofdrolspeelster Karine Teles schreven samen het script voor deze fenomenale, ultra-realistische film over een doorsnee familie in een voorstadje van Rio de Janeiro. Teles speelt moeder Irene, die elke dag opnieuw een achtbaan van emoties doorstaat terwijl ze probeert het water boven hoofd te houden in een huishouden met een echtgenoot [Otávio Müller] die probeert de financiële problemen het hoofd te bieden en vier zoons die elk op hun eigen manier voor problemen zorgen die Irene probeert op te lossen. Het huis kent de nodige gebreken en wanneer zus Sõnia [Adriana Esteves] door haar man is mishandeld, neemt Irena haar en haar zoontje ook nog op in het gezin.

Deze film verbeeldt het complexe dagelijkse gezinsleven op ongekende wijze. Het ensemblespel is zo overtuigend dat je gemakkelijk zou kunnen vergeten dat we hier te maken hebben met acteurs. Het volstrekt spontaan ogende spel en overlappende dialogen zijn perfect geschreven en uitgevoerd door een uniform sublieme cast. Teles geeft op onovertroffen wijze gestalte aan de soms extreme emotiewisselingen van haar karakter wanneer blijdschap opeens overslaat in verdriet en andersom. Er valt veel plezier te beleven in details: de familie moet het eigen huis als een inbreker via het raam in een uitlopen en de 12-jarige zoon die (zo lijkt het) uren door de stad loopt met zijn tuba! Maar geniet zeker ook van de chemie tussen de kinderen wanneer de tweeling in bad zit of de wanhopige pogingen om de tweelingbroers hun maaltijd te laten eten. En probeer het maar eens droog te houden bij de slotscène. Realisme was zelden zo onderhoudend!

Een kleurrijk en ontroerend eerbetoon aan het moeder- dan wel ouderschap. Benzinho portretteert moeder Irene (Karine Teles) en haar levendige gezin. Het is de eindjes aan elkaar knopen en dan volgt ook nog het bericht dat oudste zoon Fernando is geselecteerd voor handbal op topniveau in Duitsland.

Wat een prachtrol van Karine Teles als de moeder die alle ballen in de lucht moet houden en die in korte tijd afscheid moet nemen van haar zoon. Emoties als blijdschap, trots maar ook verdriet liggen dicht bij elkaar en lopen soms in één close-up van haar gelaat door elkaar. Het is bijzonder knap wat zij laat zien en het is niet moeilijk om met haar mee te leven. Ook Otávio Müller is volstrekt geloofwaardig als de wat introverte vader Klaus, die op zijn manier omgaat met het vertrek van zijn zoon. Benzinho is niet alleen door de acteerprestaties een opvallende film: het gezin als geheel oogt naturel, de cameravoering en montage zijn prachtig en de ingetogen score is treffend gekozen. Een prachtige film van regisseur Gustavo Pizzi, wat zeg ik: een kleine parel met een hart van goud.

Realistische film, mooi beeld en goed gespeeld, maar het verhaal wist mij niet erg te ontroeren en te boeien. Ik houd van dit soort filmhuisfilms, maar om de één of andere reden raakte deze bij mij niet de juiste snaar. Wel prima om een keer gezien te hebben. Een voldoende. 3*

Benzinho vertelt het leven van een modaal Braziliaans gezin met al zijn besognes. Dat de oudste zoon opgemerkt werd door een Duitse scout om te vertrekken naar een Duitse handbalclub is maar één van de vele plotverhaaltjes in de film. Zowat elk personage heeft zo zijn even nevenverhaal. Pizzi slaagde er toch wel in om van die grote mengelmoes één mooi geheel te maken zonder dat er echt eentje uitspringt.

Niet Fernando staat centraal in de film, maar het is de mama Irene die moeite heeft met alle veranderingen rondom haar. Prachtige rol trouwens van Karine Teles die de film moeiteloos draagt. Eén van haar sterkste scènes voor ik haar angst en nervositeit toen haar examen werd verbeterd. Sublieme acteerscène.

Ze is een manusje van alles en is de lijm van haar gezin en daarbuiten. De zorg voor haar zus, het financiële kompas voor haar man, de moederkloek voor haar zoons ... Ze is het allemaal.

Ook Octavio Müller deed het uitstekend. Voor de rest ook een prima cinematografie en knappe montage van Pizzi. Benzinho is een fijne film over een liefdevol gezin dat voor elkaar opkomt en elkaar door dik en dun steunt. Mooi!

Sympathiek, zij het uiteindelijk iets te onbestendig drama over een chaotisch huishouden aan de rand van Rio De Janeiro. De focus ligt op moeder Irene, die dagelijks haar uiterste best moet doen om het gezinsleven in goede banen te leiden. De personages zijn innemend en er wordt degelijk spel geleverd, maar de afzonderlijke plotlijntjes stellen niet veel voor en het script kabbelt maar een beetje voort, zonder echte ups en downs. De luchtig in beeld gebrachte gebeurtenissen zijn best onderhoudend, maar blijven niet hangen.