Mannen van Mars (2018)

Net de film gezien tijdens de Sneak-preview. Toen ik de titel voorbij zag komen in de intro van de film was ik best wel teleurgesteld; ik zat niet echt te wachten op zo'n soort Nederlandse film. Maar toch besloten om het een kans te geven, in tegenstelling tot een paar andere mensen in de zaal, die besloten direct om de zaal te verlaten toen ze zagen om welke film het ging.

Ik moet toegeven dat ik mij uiteindelijk toch prima heb vermaakt met deze film. Het verhaal is héél cliché en je ziet alles van mijlenver aankomen. Hetzelfde geldt een beetje voor de humor, je ziet eigenlijk alle grappen al aankomen van te voren en ze waren meestal heel flauw - soms té flauw dat het niet grappig is en soms zó flauw dat het weel weer grappig was. Het verhaal zelf wist zich eigenlijk nooit echt super goed te ontwikkelen, maar toch wel goed genoeg om boeiend te blijven.

Uiteindelijk heb ik de film met best wel wat plezier bekeken en had ik een prima avond. Daarom toch 3*.

Duidelijk formulewerk. Groots wordt het nergens, maar toch werkte het voor mij en heb ik een prettige anderhalf uur gehad. Drie veertigers in een mid life crisis, mannen die zich gedragen als pubers en derhalve een film vol met grappen op het niveau van een gemiddelde Amerikaanse komedie gericht op een jeugdig publiek..... je moet er voor in de stemming zijn. De observatie van deze drie kerels had best wat scherper en minder naïef gekund, maar toch is Mannen van Mars de moeite waard. De toon is prettig en er zitten zo veel komisch bedoelde momenten in, dat er voor ieder altijd wel iets valt te lachen. Doet qua opzet erg denken aan de succesvolle jaren negentig komedie City Slickers, zou me niet verbazen als Somers fan hiervan was. Acteerwerk van de hoofdrolspelers is kwalitatief net als de film zelf: meer aandoenlijk dan echt goed, net wat te overdreven eigenlijk maar als kijker wil je hen dan makkelijk vergeven.

Het is allemaal niet van hoog niveau, maar dat hoeft ook niet altijd. Wij vonden het een grappige film. Met soms wat over de top humor, maar vaak ook met geslaagde grappige dialogen. Huub Smit kan de film makkelijk dragen. Hij mag van mij wel vaker een hoofdrol krijgen. Maar eens wat serieuzer misschien? De rest van de cast speelt ook erg leuk. Goed tussendoortje.

Komedies zijn over het algemeen de beste genre van de Nederlandse filmindustrie wat mij betreft: horrors en drama's vind ik zo tenenkrommend slecht, dat ik er van de 30 misschien één goede heb gezien.

Maar dit was toch een partij slecht zeg. Zelden zo'n slechte Nederlandse komedie gezien....

Erg makkelijke wegkijker.

Voor een avondje hersenloos vermaak is dit prima te pruimen. Alhoewel de film voornamelijk de platgetreden paden bewandeld ligt het tempo dermate hoog dat er altijd wel wat gebeurt, de ene keer geslaagder dan de andere keer.

De chemie tussen de drie hoofdrolspelers is zeker aanwezig. Enig minpuntje is dat ze wel erg snel lichtgeraakt zijn het ene moment en het moment daarop is het allemaal weer koek en ei.

Huub Smit, Daniël Boissevain en Martijn Fischer doen het alledrie prima. Hier zou ik nooit geld voor een bioscoopkaartje aan spenderen, maar thuis op de bank onderuit gehangen is dit prima te doen.

Nipte voldoende, 3*

Drie vrienden van in de 40 gaan samen naar een reünie van de school die ze 25 jaar geleden verlieten. Ze maken er een weekend van met een verblijf in Huis Ter Duin en komen tot de conclusie dat het leven niet gebracht heeft wat ze ervan hoopten. Een veelvuldig gebruikt excuus voor een komedie, maar er is een grote mate van authenticiteit in de vriendschap tussen de mannen. Hoewel de hoofdpersonen regelmatig in netelige (en soms smakeloze) situaties terecht komen, vervalt Somers nooit in goedkoop effectbejag en zijn er meer dan genoeg oprecht grappige momenten, waaronder een cameo van Ruud Gullit.

Leuke film en leuke soundtracks. Vanille Ice om in de stemming te komen, onderweg nog 2 Unlimited en naar einde toe Peter Koelwijn ‘Kom van dat dak af’. Ook muziek bij eindgeneriek vind ik top. Ik denk dat je film pas goed snapt als je in zelfde leeftijd zit van de cast, nl. midveertig. En dat ben ik dus. Film gaat over drie vrienden die op weg naar een reünie nog eens de bloemetjes willen buitenzetten. En elk heeft zijn eigen problemen uit het leven of zoals het gezegde: ‘elk huisje zijn eigen kruisje’. De vriendschap tussen de drie is top en ik vind het leuk dat ze elkaar zo nog vinden. Ze delen en snappen elkaars problemen zonder schroom. Echte vriendschap dus. En de chemie tussen de acteurs werkt echt. Je ziet dat ze er plezier in hebben. Niets geforceerd. OK, de grappen zijn cliché, maar daar hou ik in dit genre film wel van. Net daarom dat ik kijk naar dergelijke film. Niets hoogstaand, gewoon wat platte onschuldige humor tussen vrienden, weet je wel. Alsof je eens wat pinten gaat pakken na een harde werkweek en je een oud lief tegenkomt. Dat is de sfeer in deze film. En natuurlijk wat het begin van een midlifecrisis enz… en hoe er mee om te gaan. Af en toe wat diepgaande filosofie, maar blijft vooral luchtig. Helemaal no nonse plezier. Had veelal het ‘friends for life’-gevoel. Verder wat vergelijking met de Hangover maar hier is het allemaal wat braver. Film mocht wat mij betreft gerust wat langer duren. Vooral de avond uit voorafgaand aan de reünie vond ik wat te kort. 90 minuten is voor een film net wat te kort om goed te zijn. Maar goed, kort en krachtig dan maar. Echt genoten van deze Nederlandse komedie. 4* omdat ik mij echt kon vinden in hun leefwereld.