The Tale (2018)

Een zwaar onderwerp. Maar toch niet erg emotioneel gebracht. Niet erg zwaar op de hand. Wel opvallend afstandelijk en feitelijk. Soms een beetje spannend in de confrontaties. Verder is er weinig drama of emotionele opwinding.

Een seksuele relatie tussen een coach en een minderjarig meisje is een onderwerp om erg boos over te worden. Dat dacht ik tenminste. De meeste personages zijn dat niet met me eens. Ze praten er tamelijk nonchalant en wegwuiverig over. Zelfs de moeder van het meisje stroomt niet over van mededogen. Opvallend vaak wordt de tijdgeest er als excuus bij gesleept. In de jaren 70 lag de (seksuele) moraal anders, is een kreet die vaak langs komt. Niemand lijkt het erg serieus te nemen.

Zelfs het misbruikte hoofdpersonage niet. Zij wordt in eerste instantie slechts geleid door nieuwsgierigheid. Ze is journaliste en de kans op een mooi verhaal is natuurlijk welkom. Haar speurtocht naar haar eigen verleden is een hele feitelijke zoektocht. Erg zakelijk en afstandelijk. De journalistieke aanpak is voor haar een veilig middel om de confrontatie met haar verleden op te zoeken. We blijven dan ook verschoond van veel emotie.

Die aanpak werkt voor haar prima en is haar gegund, maar is voor de film niet goed. Die wordt er tam van. Als kijker waan je je soms in een langdradige documentaire. Soms fascinerend, maar vooral feitelijk en koel en met herhaling van zetten. "Ga eens even lekker tekeer, dacht ik af en toe. Laat eens zien dat je eigenlijk heel boos bent. Doe niet zo begripvol. Doe niet zo tam. Stel eens een confronterende vraag". Mijn pleidooi was tevergeefs.

In de verbetenheid waarmee de hoofdpersoon zich op haar zoektocht naar het verleden stort, herken je de emotie trouwens wel. Er zit duidelijk woede en venijn in de zoektocht. In haar dagelijkse gedrag is die emotie nauwelijks waarneembaar.

Laura Dern doet het verder goed, maar is gewoon geen brok sensitiviteit. Veel warmte komt er niet vanaf en veel sympathie roept ze niet op. Zo'n koele verschijning is natuurlijk prima in een film waar de ontwikkeling van een woede bijna onzichtbaar plaats vindt, maar Ik houd in beide gevallen gewoon meer van expressiviteit en zichtbaarheid, denk ik.

Prachtige film over een vrouw die van haar moeder een brief ontvangt die ze als 13-jarig meisje heeft geschreven. Een film over een moeilijk onderwerp (seksueel misbruik van kinderen) dat ook nog eens een persoonlijk verhaal is van de regisseuse. Een aantal sterke momenten en er wordt op een mooie manier gespeeld met het heden en verleden en de (onderdrukte/verdraaide) herinneringen. De gehele cast doet het uitstekend.

Dit is zo'n film waarbij een lastig onderwerp niet word geschuwd, en waardoor je bij sommige scenes absoluut een brok in je keel krijgt. Het word geloofwaardig gebracht, ook al vergeet The Tale soms een beetje de diepte in te gaan die dit onderwerp wel zou verdienen. Maar verder is de boodschap erachter vrij duidelijk en vond ik het een ontroerend, emotioneel verhaal wat ik na afloop wel even moest verwerken. Het acteerwerk van zowel de volwassen als de jeugdige cast is uitstekend en brengt de film nog een trede hoger qua eindcijfer.

4*

8/10 (IMDB)

Indringende TV-film van Jennifer Fox naar een eigen ervaring, een geval van pedofilie waarbij het slachtoffer met de feiten niet naar buiten durft te treden. Naar verluidt zou Laura Dern, die overtuigend de hoofdrol in de film waarneemt, eveneens onder dergelijk gebeuren hebben geleden.

Film is geen "in-één-adem-flashback" maar is afwisselelend heden en verleden en hanteert ook gefantaseerde confrontaties en legt met hernemingen de nadruk op het belang van sommige feiten. Zit op dat vlak dus wel goed en origineel ineen.

De intieme scènes met de volwassene en het kind werden gedraaid met de "body double"-procedure, maar komen hoe dan ook toch gewaagd en onthutsend over.

Naast Laura Dern, zijn Jason Ritter en Elizabeth Debicki goed gecast als personen die gemakkelijk het vertrouwen van een kind kunnen winnen en ook Isabelle Nélisse, als het 13-jarig meisje, levert mooi acteerwerk.

Film die aansluit bij de vele gevallen van sexuele misbruiken die nu, vooral in de amusementswereld, de kop op steken.

Regisseur Jennifer Fox put voor deze film uit haar eigen persoonlijke ervaringen, zoals ze die beschreef op 13-jarige leeftijd. Het is een hartverscheurend en pijnlijk verhaal over een vrouw van middelbare leeftijd, die voor het eerst na vele jaren opnieuw geconfronteerd wordt met haar jeugd en de verwarde gevoelens, die haar ervaringen destijds bij haar opriepen. Zware kost waar je niet vrolijk van wordt.

Jennifer Fox had geen beter moment kunnen kiezen om ten tijde van de talrijke #MeToo onthullingen haar eigen verhaal te verfilmen. Met Laura Dern heeft ze een geweldige protagonist, die zichzelf overtreft met een uitermate geschakeerde rol. Zonder meer een beklijvende film, die je niet onberoerd laat. Een topper.

“I'm the hero of this story, NOT the victim. They fell apart, I didn't.”

Indrukwekkend. The Tale laat zien hoeveel impact seksueel misbruik kan hebben op het verdere leven van een jong meisje, en dat ze zelfs als 48-jarige vrouw nog steeds rondloopt met het nooit verwerkte trauma. Het is frustrerend om te zien dat Jennifer nog altijd in een staat van ontkenning verkeerd over wat er met haar gebeurd is, maar je ziet haar langzaam veranderen.

En aan het einde van de film zie je haar een begin maken met de verwerking van het misbruik. De confrontatie tussen Jennifer en haar misbruiker op het laatst is hartverscheurend, en Dern en Heard zijn fantastisch. Nélisse als jonge Jennifer is ook geweldig, en Ritter verdient complimenten voor het spelen van een zeer moeilijke rol. Regisseur Jennifer Fox speelt met de verschillende tijdlijnen, maar ze zorgt er wel voor dat alles vloeiend in elkaar overloopt en dat het nergens rommelig of onoverzichtelijk wordt. Ondanks het zware onderwerp straalt de film een bepaalde rust uit, en vooral Jennifer toont voor het grootste gedeelte van de film weinig emotie. Wel realistisch, en Dern weet het perfect te spelen. Het eindshot (de poster) is ook perfect gekozen door Fox.

Degelijk verhaal berust op persoonlijke ervaringen van de regisseuse Jennifer Fox zelf. Het verhaal verloopt met verschillende overzichtelijke tijdlijnen en de cast verdient zeker lof voor hun prestatie. Toch weet de film de volledige speelduur niet boeiend te houden ondanks het akelige gegeven. Misschien wat te traag en weinig ontwikkelingen in het verhaal, al staat het leed en verwerking van het hoofdpersonage buiten kijf. Maar wat te zeggen van de ouders, haar geheimen, de uitstapjes, de opzet tot deze akelige seksavontuurtjes....vele vragen want veel lijkt soms toch wel te gemakkelijk te gaan. 6,5/10

Aangrijpende film over een zwaar onderwerp. Zal nog een tijdje blijven hangen denk ik. Origineel gebracht, zeker een aanrader; ik ben naar deze film beginnen kijken, gewoon omdat ik het een toffe cover vond, maar amai, wist niet dat het me zo zou raken. Ik was volledig overdonderd door de jonge Jennifer, sterke rol van haar.

Zware kost, deze film. Jennifer Fox verfilmt hier in feite wat haar zelf overkomen is, natuurlijk met enige artistieke vrijheden. Maar net als Derns karakter in deze film schreef Fox als dertienjarige een essay over haar relatie met haar coach van 40, wat in de verfilming gevonden wordt door haar moeder. Dit dwingt haar om op opnieuw te reflecteren op die tijd. Was het een relatie, of is dit achteraf bezien misschien misbruik? Was het zo gelijkwaardig als in haar herinnering, of is het een poging zichzelf toch niet als slachtoffer te zien?

Fox maakt hierbij gebruik van een bijzondere narratieve structuur, die goed illustreert hoe herinneringen werken; plastisch, en allerminst in marmer gehouwen. Derns karakter gaat soms letterlijk de dialoog aan met haar jongere ik om te bepalen voor haarzelf hoe iets zit. Soms verandert een herinnering hierdoor en zien we dat zich voor onze ogen voltrekken. Deze rol leverde Dern nominaties op voor een Golden Globe en een Emmy op, en je ziet direct waarom. Maar ook de andere acteurs doen het goed. Debicki is fijn, en Isabelle Nélisse speelt de 13-jarige versie van Dern heel doeltreffend.

Waarschuwing, er zitten een aantal flink ongemakkelijke scènes in de film, en hij is niet bedoeld voor een ontspannen avondje op de bank. Als dat je niet afschrikt, is dit volgens mij een van de betere films over seksueel misbruik, herinnering en met zulks omgaan die ik heb gezien.

4,2*

Laura Dern schittert in één van de meest uitdagende rollen uit haar carrière, niet in de laatste plaats omdat zij in de huid kruipt van scenarist en regisseur Jennifer Fox die op 13-jarige leeftijd slachtoffer was van seksueel misbruik door haar trainers [Jason Ritter, Elizabeth Dicki]. De volwassen Jennifer [Laura Dern] is zich daar totaal niet van bewust, ook niet wanneer haar moeder [Ellen Burstyn] een verhaal vindt dat de 13-jarige Jennifer [Isabelle Nélisse] schreef. In haar belevenis had zij een fijne relatie met Bill en Mrs G., maar ze merkt al snel dat haar herinnering niet helemaal klopt. Daarom besluit ze op zoek te gaan naar de mensen die erbij waren tijdens die bijzondere zomer. Zeer persoonlijk, complex psychologisch drama richt niet zozeer op de aanloop naar het misbruik, maar vooral op hoe de eigen herinneringen vertroebeld kunnen worden door een combinatie van manipulatie, trauma en de tijd. Eén van de beste films over seksueel misbruik verdient ook lof voor het schitterende spel van Isabelle Nélisse, het jongere zusje van Sophie.

Aangrijpende film die er goed in slaagt te laten zien hoe ingewikkeld misbruik is en dat het zelfs jaren niet als zodanig herkent hoeft te worden.

We zien de realisatie bij Laura Derns personage Jenny, die er tot dan toe van overtuigd was een ‘romance’ te hebben met een oudere man. Het beste moment van de film zit eigenlijk al vrij in het begin als ze een foto van zichzelf zoekt als 13-jarige en zich dan realiseert hoe jong ze eigenlijk nog was. De film laat dezelfde scènes nog een keer zien met het nog jongere meisje, wat erg effectief is.

Jenny wil zichzelf aanvankelijk niet als slachtoffer zien, maar komt tot het besef dat ze dat wel degelijk was. De ‘gesprekken’ die ze heeft met haar jongere zelf, haar moeder en met Mrs. G zijn daarin erg goed. Hoe kijk je als volwassene naar je jongere zelf en het verhaal dat je jezelf destijds vertelde over de gebeurtenissen?

Het einde met de confrontatie met Bill vond ik ietwat ongeloofwaardig, ik kan me slecht voorstellen dat iemand op zo’n moment het lef en de kracht heeft om iemand zo letterlijk te confronteren.

Ik wist van tevoren niet dat deze film gemaakt is door de echte Jennifer Fox en dat gaf wel even een extra ‘punch’ bij de aftiteling.

Sterk, en ik denk ook leerzaam en inzichtelijk als het over dit onderwerp gaat, wat knap is.

4*

Pas bij de credits kwam ik erachter dat dit verhaal waargebeurd is en het notabene een autobiografisch verhaal betrof van de regisseuse. Een indrukwekkend en triest verhaal ook, en heel goed gespeeld door Laura Dern en Isabelle Nélisse, die overtuigend haar 13-jarige versie vertolkt.

De fragmentarische vertelstructuur is soms wat rommelig aandoend, vooral als ze af en toe ook de vierde muur doorbreken (als ware het een interview) maar ergens past dit ook wel weer bij het ophalen van herinneringen; door brieven terug te lezen en mensen te spreken komen gaandeweg herinneringen terug en komt ze tot het besef dat ze wel degelijk slachtoffer was van de mensen die dit haar aan deden.

Dapper van Jennifer Fox om dit persoonlijke verhaal op deze manier te vertellen. Zeker gezien de nog steeds actuele #metoo-beweging is dit een aanrader omdat het inzicht geeft in hoe subtiel het grooming proces inwerkt op de slachtoffers en hoe dit soms pas jaren na dato tot uiting kan komen.

In de weergave van hoe seksueel misbruik in z'n werk gaat, is The Tale op zich geloofwaardig, maar ik kan niet zeggen dat ik hier nu een groot regisseertalent aan het werk zie. Integendeel zelfs. De concrete uitwerking, de dialogen, de details, daarin vond ik de film stijf en gemaakt, ik kwam er nooit echt in. Stilistisch toont Fox ook geen enkele ambitie. Voor mij daarom een flinke tegenvaller.