Truth or Dare (2017)

Leuk voor een regenachtige zondag, maar meer ook niet. Weinig echte horror in deze film waar een ziek truth or dare spel gespeeld wordt. Acht inwisselbare karakters die het spel moeten zien te overleven, maar als kijker boeide het me weinig af ze het zouden redden. De opdrachten waren echter redelijk bedacht. Na deze week vier exploitation films gezien te hebben, is het acteer- en camerawerk hier een verademing, dus vooruit, 2,5 sterren.

Viel nog mee.

Kwam uit tussen de andere twee horrorfilms afkomstig uit 2012 en 2018 die dezelfde titel dragen in. Als ik deze film met die andere twee vergelijk, komt deze er duidelijk als meest gewelddadige versie uit. Denk dat die anderen doorkunnen als PG-13, maar deze film mag toch wel duidelijk een R-rated vormen.

Dat heeft vooral in de tweede helft effect, waar de film zichzelf in een stroomversnelling gooit en aan de lopende expliciete gruwelijkheden blijft tonen. Deze daden gaan voor een film als deze ook best ver, verder dan ik vooraf had kunnen denken. Dat is vooral het voordeel dat deze specifieke film draagt, want het zorgt er absoluut voor dat de film maar moeilijk verveelt.

Acteerwerk is enthousiast maar aan de andere kant niet bijzonder. Het ultieme nadeel uiteindelijk blijft wel dat geen enkel personage echt interessant blijft. Ik vind ze qua gedrag heel erg op elkaar lijken. Daarnaast ziet de film er zelf wel erg kaal uit op een visueel vlak. Blank, bleek en oninteressant. Regisseur Simon leukt het maar weinig op met filtertjes, montage of kleuren. Op dat vlak is het gewoon een beetje saai.

Het is te doen als vermaak maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op. Het concept is wat herkauwd en de film scoort vooral op het vlak van harde horror zelf, maar alles wat ze eromheen hebben gebouwd werkt het tegen. Bijzonder eigenlijk hoe serieus een film als deze zichzelf neemt, want je zou het toch stukken vlotter kunnen maken door al die poespas integraal te verwijderen.