Fala Comigo (2016)

Geen hele opmerkelijke film is deze kleine Braziliaanse productie. Een klein drama over een gezin waarin het niet zo lekker loopt. Pa en ma vinden elkaar niet meer zo leuk en dat heeft zijn weerslag op het gedrag van de kinderen. De film focust op de 17-jarige zoon die zoekende is naar liefde en structuur. Zaken die hij binnen het gezin niet vindt. Buiten het gezin liggen die mogelijkheden er wel. En wel bij een oudere vrouw. Liefde en seks liggen op de loer. Een spannend vooruitzicht.

De film volgt de jongen in zijn zoektocht naar liefde, geborgenheid en vertrouwen. En ach, dat stelt filmisch en verhalend niet heel veel voor. Soort natte puberdroom die in vervulling gaat. Klinkt bovendien sensueler dan het is.

Uiteraard probeert de maker er iets meer van te maken. Hij pompt er wat psychologische onderbouwing in om gebeurtenissen en gedrag te verklaren. Voor de hand liggende thema's als scheiding, emotionele verwaarlozing, gebrek aan moederliefde en een onvervulde kinderwens komen in die zin naar voren. Niet heel verrassend en eigenlijk van weinig verdiepende waarde voor het verhaal. Een verhaal dat in de basis gewoon gaat over de liefde van een puber voor een oudere vrouw en vice versa. Die relatie is spannend en een beetje kinky wellicht. De rest doet er niet zo toe.

De vervelende buitenwereld vol weerstand en obligaat gemekker zit de intensere voortgang van die relatie echter steeds maar in de weg. De exponenten uit die wereld zijn aandacht vragende individuen die behoorlijk vast in hun kaders staan, niet zijn weg te wissen en goed zijn in het verstoren van de interessante relationele ontwikkeling waar de film eigenlijk over zou moeten gaan. Heel vervelend om te constateren.

Genoeg gemopperd nu. Tijd voor wat positieve opmerkingen.

De prettige uitwerking van het gedram van al die dwarsliggende personages is dat de meeleving met de hoofdpersonages een grote boost krijgt. Dat is ook wat waard.

Het acteerwerk van jongen en vrouw is uitermate overtuigend.

Met de afloop van de film kan ik goed leven.

Nou, dat klinkt eigenlijk best positief. En dat is ook het gevoel dat bij mij na afloop overheerst.

Goed verhaal Collins, daar hebben we wat aan. Al weet ik nog niet of ik ga kijken...