Ayla: The Daughter of War (2017)

Precies wat ik al dacht! De Turken zijn massaal gaan stemmen op deze prent. Misschien dat dit naar Turkse maatstaven ontzettend goed is maar ik vond het eerlijk gezegd niet zo best. Een melodrama over een waargebeurd oorlogsverhaal, echter mis ik de sfeer van een echte oorlog, het is te braaf, te lieflijk en te vrolijk. Het acteerwerk is matig en de karakters worden enorm aangedikt. Ook stoorde ik me aan de overvloed aan (vaak verkeerd gekozen) muziek, ietsje minder had wel gemogen. De hele film voelt nep aan en weet daardoor totaal geen snaar te raken. Het ziet er bij vlagen niet eens zo verkeerd uit maar de actie is vrij schaars. De humor had ook achterwege gelaten mogen worden, het doet nog meer afbreuk aan de toch al niet zo beste film. Het verhaal heeft zeker potentie maar de regisseur heeft het geen recht aangedaan. Niet veel soeps dus en de film is dan ook terecht niet genomineerd voor een Oscar.

Drakerig vals sentiment troef in deze film. De actie/oorlogsscenes aan het begin zijn best wel

aardig maar al gauw overheerst een doelgericht melodrama aangevet met tenenkrommende

muziek. En dat ging maar door naar het einde toe. Het was mij er te veel aan.

Indringend waargebeurd verhaal over een Turkse VN-soldaat, die tijdens de Koreaanse oorlog een klein Koreaans meisje onder zijn hoede neemt en met haar een aandoenlijke vader-dochter relatie opbouwt. Schrijnend om te zien hoe onwil en/of bureaucratische regeltjes verhinderen dat die relatie in stand blijft na de afloop van de oorlog. Het “eind goed, al goed” is geen geldig excuus voor al die verloren jaren.
Een mooie film, die mij vanaf de eerste ontmoeting tussen de soldaat en het meisje naar het puntje van mijn stoel trok en niet meer losliet. Wel jammer dat je waargebeurde verhalen niet mooier kunt maken dan ze zijn. Nu hield ik toch enigszins ambivalente gevoelens over aan de film.