Bewaren - of Hoe te Leven (2018)

Vanaf 19 april 2018 in de bioscoop (Amstelfilm)

Digna Sinke is zelf een fervent bewaarster - niet in de laatste plaats van filmbeelden - maar stelt vast dat er een generatie is opgestaan die veel minder waarde hecht aan herinneringen en de voorwerpen die die herinneringen oproepen. Daardoor besluit ze zichzelf een spiegel voor te achterhalen waarom mensen verzamelen... en, veel belangrijker nog, waarom zij zélf zoveel dingen heeft bewaard. Goed gefilmde documentaire met een interessante invalshoek geeft op treffende wijze een verandering het het maatschappelijk denken weer. Ze spreekt uitgebreid met een obsessieve verzamelaar (en zijn lichtelijk gefrustreerde vrouw) en een prins die curator is van zijn zeer zorgvuldige - en bijzonder kostbare - familiegeschiedenis die duizenden jaren terug kijkt, alsmede met de bezoekers van een seminar voor 'digitale nomaden': mensen die met hun computer en slecht één koffer of reistas de wereld afreizen op zoek naar nieuwe ervaringen en nieuw geluk. Maar het is Digna's moeder, de bijzonder charismatische, 92-jarige Truida, die deze film voorziet van een hart wanneer Digna spullen uit haar eigen jeugd laat zien en er vele alledaagse, maar amusante herinneringen naar boven komen. Een onderhoudende film, maar de zwaarmoedige combinatie van voice-over en soundtrack sluit niet goed aan bij wat feitelijk een vrij luchtig onderwerp is.

Een broos onderwerp dat mij doet denken aan de boekjes van Kick Wilstra en de strooplepeltjes uit het ouderlijk huis die ik nog steeds heb, maar ook aan de gevulde boekenkasten die zo wonderbaarlijk overkwamen op de installateur die bij Sinke een nieuwe meter kwam plaatsen. Gaat het bewaren van fysieke dingen inderdaad worden gezien als een soort stoornis, zoals Sinke (heel of half serieus) vreest, of gaan de mensen die leven met niets dan een rugzak, een paspoort en een laptop zich op een gegeven moment onthecht voelen? En wat zouden zij doen met dat bouwpakketmodel van Thunderbird 3 dat bovenóp mijn boekenkast staat? Een treffend pleidooi voor de betekenis van de herinneringen en de associaties die aan dingen verbonden kunnen zijn; mooi dat de VPRO deze docu nu al heeft uitgezonden, maar waarom dan toch niet in de volledige 84 minuten (volgens MovieMeter) of zelfs 90 minuten (volgens de site van het IFFR) maar in een ingekorte versie van 52 minuten?

Dat kan korter - vpro cinema - VPRO

Informatief stuk, dank je wel, neo. Ik kan ook wel enig begrip voor uitgangspunt en werkwijze opbrengen, maar toch... Er spreekt wel een zekere arrogantie uit zinsnedes als "Documentairemakers willen toch een film van anderhalf uur maken, ook als het de vraag is of het onderwerp het waard is" en "Een regisseur heeft soms maandenlang gewikt en gewogen om de film op een bepaalde lengte te krijgen, dus het is nogal wat als er dan weer een stuk uit moet. Maar omdat ik wat meer afstand heb, lukt het mij soms beter." En ik proef ook wel iets wijsneuzerigs in "Soms voelt een film gewoon net iets te lang en helpt het als hij iets compacter wordt gemaakt" en "als het goed is, heeft de kijker helemaal niet in de gaten dat er ook nog een langere versie is." Iemand anders beslist hier dan toch over de authenticiteit en de integriteit van andermans kunstwerk, en niet alleen door middel van een oordeel (zoals de criticus) maar met een fysieke schaar.

Ja het is absurd dat uitgerekend het documentaire-genre hier mee te maken krijgen. Juist serieus publiek dat verdieping zoekt krijgt een snoeivariant.

Goed dat Gibney dat vastlegt, zouden meer makers moeten doen.

Je hebt ook speelfilms die vroeg in de avond worden uitgezonden, waar dan scènes van gecensureerd worden ivm evt. jonge kijkers, maar anders is het not done om films in te korten. Was dat bij documentaires ook maar zo.

Beetje als een werkgever die zegt.."tja minimum loon is voldoende, meestal besteden mensen toch hun geld aan onzinnige dingen". De VPRO is in deze enorm arrogant in hun uitspraken. Om een of andere reden is bepaald dat de gemiddelde tv lengte rond de 50minuten ligt en vervolgens vinden ze in die bepaling een soort autoriteit en legitimiteit om dat inhoudelijk recht te praten. Dat verhaal over 'wegzappen' zal vast kloppen, maar hou het dan daar bij ipv uitspraken over de films inhoudelijk te doen. Gek dat ze dat bij speelfilms ook niet doen dan trouwens. Hoppa Lord of the Rings of Harry Potter 50min per film aflevering, moet kunnen toch? lol