Bewaren - of Hoe te Leven (2018)

Digna Sinke is zelf een fervent bewaarster - niet in de laatste plaats van filmbeelden - maar stelt vast dat er een generatie is opgestaan die veel minder waarde hecht aan herinneringen en de voorwerpen die die herinneringen oproepen. Daardoor besluit ze zichzelf een spiegel voor te achterhalen waarom mensen verzamelen... en, veel belangrijker nog, waarom zij zélf zoveel dingen heeft bewaard. Goed gefilmde documentaire met een interessante invalshoek geeft op treffende wijze een verandering het het maatschappelijk denken weer. Ze spreekt uitgebreid met een obsessieve verzamelaar (en zijn lichtelijk gefrustreerde vrouw) en een prins die curator is van zijn zeer zorgvuldige - en bijzonder kostbare - familiegeschiedenis die duizenden jaren terug kijkt, alsmede met de bezoekers van een seminar voor 'digitale nomaden': mensen die met hun computer en slecht één koffer of reistas de wereld afreizen op zoek naar nieuwe ervaringen en nieuw geluk. Maar het is Digna's moeder, de bijzonder charismatische, 92-jarige Truida, die deze film voorziet van een hart wanneer Digna spullen uit haar eigen jeugd laat zien en er vele alledaagse, maar amusante herinneringen naar boven komen. Een onderhoudende film, maar de zwaarmoedige combinatie van voice-over en soundtrack sluit niet goed aan bij wat feitelijk een vrij luchtig onderwerp is.

Een broos onderwerp dat mij doet denken aan de boekjes van Kick Wilstra en de strooplepeltjes uit het ouderlijk huis die ik nog steeds heb, maar ook aan de gevulde boekenkasten die zo wonderbaarlijk overkwamen op de installateur die bij Sinke een nieuwe meter kwam plaatsen. Gaat het bewaren van fysieke dingen inderdaad worden gezien als een soort stoornis, zoals Sinke (heel of half serieus) vreest, of gaan de mensen die leven met niets dan een rugzak, een paspoort en een laptop zich op een gegeven moment onthecht voelen? En wat zouden zij doen met dat bouwpakketmodel van Thunderbird 3 dat bovenóp mijn boekenkast staat? Een treffend pleidooi voor de betekenis van de herinneringen en de associaties die aan dingen verbonden kunnen zijn; mooi dat de VPRO deze docu nu al heeft uitgezonden, maar waarom dan toch niet in de volledige 84 minuten (volgens MovieMeter) of zelfs 90 minuten (volgens de site van het IFFR) maar in een ingekorte versie van 52 minuten?