La Vida y Nada Más (2017)

Als het IFFR hem niet gaat vertonen duim ik voor de PU.

Laat je niet misleiden door de Spaanse titel. Dit is Amerikaanse indie. Van een Spaanse regisseur, dat wel. Zo'n film waar ik eigenlijk van zou hopen dat het na het succes van Moonlight meer aandacht zou krijgen. Maar vooralsnog lijkt het daar niet echt niet op. De film lijkt nog maar nauwelijks het festivalcircuit uit te raken.

Er zijn genoeg verschillen (zo is deze film ruwer en meer documentair), maar er zijn ook wat thematische overeenkomsten met Moonlight. Ook deze gaat bijvoorbeeld over mannelijke identiteit bij een Afro-Amerikaanse puberjongen die opgroeit zonder vader en ook deze speelt in Florida, niet in Miami ditmaal maar de omgeving van Tallahassee, in het armere Noorden van de staat. De film gaat over Andrew, een opgroeiende jongen. Zoekend naar een identiteit en naar wat zekerheid vooral. Hij woont bij zijn moeder die met matig betaalde horecabaantjes de boel draaiende houdt. Met een veel jonger zusje. Ze lijken het net aan te redden, maar in zo'n kwetsbare positie zijn er overal valkuilen. Dat merk je aan de moeder bij wie het tijd kost om iemand te vertrouwen en helemaal aan de zoon die in een lastige leeftijd zit.

Het is zo'n film waarbij een grotendeels uit amateurs bestaande cast niet alleen behoorlijk actuele maatschappelijke problemen subtiel blootlegt, ze laten vooral ook geloofwaardige karakters zien en een geloofwaardige relaties. Tussen een liefhebbende moeder en zoon vooral, maar ook tussen moeder een een man die haar leuk vind , de zoon en de anderen op zijn school of moeder en haar haar collega's. Zonder uitzondering fantastisch geacteerd maar het is met name Regina Willams die een echt geweldige moederrol neerzet. De film is zoals gezegd wat ruw en documentair, maar daarin zeer zorgvuldig. Blijkt geschoten door de Roemeense Barbu Balasoiu, die ook het fantastich observerende Sieranevada schoot. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet.

Zeer goed.