To Hell and Back: The Kane Hodder Story (2017)

Wie had gedacht dat een documentaire over een stuntman, die - naar eigen zeggen - de meeste mensen op het witte doek heeft vermoord en bekend staat als de ultieme Jason Voorhees-vertolker, opvallend ontroerend en persoonlijk zou zijn? Pas sinds de biografie Unmasked heeft Kane Hodder het echte verhaal verteld over zijn ongeluk. Een groot deel van de documentaire gaat over dit ongeval en de gevolgen daarvan en dat is aangrijpend. Om de grote spierbundel die we in films vooral kennen als die grote, brute, stille moordenaar te zien vechten voor de tranen tijdens het vertellen van zijn verhaal is bijzonder. Naast het ongeluk vertelt Hodder openhartig over hoe hij vroeger is gepest. Geen elementen die je snel zou verwachten in een documentaire over een horroricoon, vaak zitten dit soort documentaires enkel vol met shots van filmbeurzen waarin fans in de camera roepen dat ze hem zo cool vinden.

Dat zit overigens nog steeds wel in deze film, maar gelukkig heel kort. Er komen ook andere mensen aan het woord - waaronder Robert Englund (waar heeft die man niet iets over te vertellen?) en Bruce Campbell. Het is fijn om te zien dat andere mensen, zoals jeugdvrienden van Hodder of zijn vrouw en kinderen, net zoveel aandacht krijgen als andere horroracteurs. Natuurlijk komt John Carl Buechler, de man die Hodder de rol van Jason gaf en ook introduceerde bij regisseur Adam Green voor de rol van Victor Crowley in Hatchet, aan het woord. En zelfs Ted White, een andere vertolker van Jason Voorhees, komt even langs. Maar ondanks alle namen die even voorbij komen voor een paar quotes, de voornaamste persoon die praat is Kane Hodder zelf. Dat is fijn, aangezien je bij dit soort documentaires al die lovende woorden over de hoofdpersoon snel zat kan worden. Dus de collega, vriend of fan die even iets positiefs over Hodder zegt is weliswaar onvermijdelijk, maar gelukkig beperkt.

Uiteraard is To Hell and Back vooral aan te raden aan horrorfans, er zullen waarschijnlijk weinig algemene filmliefhebbers staan te popelen om een documentaire van ruim anderhalf uur over Kane Hodder te zien. Toch is de film toegankelijker dan je zou denken en gaat vooral over hoe een man na allerlei tegenslagen toch door is gaan vechten. Van het pesten tot zijn ongeluk tot een belangrijke rol niet krijgen in Freddy vs Jason. Grootste minpunt aan de documentaire is dat de film wellicht iets té veel de tijd neemt. Saai wordt het niet, maar het had allemaal iets strakker gekund. Ook valt op dat men maar weinig beeldmateriaal had om de verhalen van Hodder te ondersteunen, dus visueel zien we naast talking heads een hoop shots van Hodder die door een woestijn loopt. Op een gegeven moment zien we in slowmotion hoe hij wat zand pakt en dit weer uit zijn hand laat vallen, onder wat dramatische muziek. Zoiets is wel een beetje dom.

3,5 sterren.