The End of Fear (2018)

Een reconstructie van de controverse rondom Barnett Newmans schilderij 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue', dat in 1986 ernstig werd beschadigd door een man die het schilderij en alles waar het voor stond dusdanig haatte dat hij niets anders kon doen dan het vernietigen, alsmede het schandaal rondom de restauratie van het werk, biedt al voldoende drama voor een prima documentaire. Maar Barbara Vissers geniale documentaire gaat veel verder en het resultaat is ronduit verbluffend. Via nauwkeurig geselecteerde archiefbeelden komen Newman en restaurateur Daniel Goldreyer aan het woord, Ook de vernieler komt aan het woord, evenals de belangrijkste functionarissen van het Stedelijk Museum te Amsterdam, waar het schilderij hing. Als pure historische documentaire is dit derhalve al een prima film. Maar Visser speelt zelf een sleutelrol in de documentaire wanneer een beginnend beeldend kunstenares een opdracht aanvaardt die voortkomt uit het pleidooi van de vandaal: het werk gewoon opnieuw schilderen. Hier zit het hart van de film die vragen en emoties oproept die de makers zelf waarschijnlijk niet hadden verwacht. Zoals het een kunstwerk betaamt komen er geen pasklare antwoorden, maar toont 'The End Of Fear' als geen andere film hoe en waarom kunst emoties op kan roepen. Nooit pretentieus en ook prima te volgen voor mensen die niet zoveel van kunst weten. Visser heeft derhalve met haar reconstructie van 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue' haar eigen meesterwerk geschapen. Wie had dat kunnen denken!?