Beast (2017)

Zwaar onder de indruk van dit debuut. Wellicht nu al de beste film van het jaar. Sfeervol, verontrustend en razendknap gemaakt. Aan Pearse (the third) gaan we nog veel plezier beleven.

5*

In het prentenboek van de dieren-jagers ontbreekt een hoofdstuk voor de mens, zegt de licht ontvlambare Pascal (Johnny Flynn) tijdens een onderkoelde autorit. De blik van Moll (Jessie Buckley) spreekt mysterieuze boekdelen. Vertwijfeling en fascinatie strijden om voorrang bij een vrouw die uiteindelijk vooral zichzelf wil vinden.

Het beestachtige karakter van Pascal openbaart zich in Beast al als de outlaw de eerste keer met een geweer het frame binnen komt lopen. De aantrekkingskracht van de vreemdeling wint het voor Moll natuurlijk al snel van een gekooid familiebestaan, ook als dat betekent dat er gevaar in de lucht hangt. Gevaar en vrijheid komen immers maar al te vaak op hetzelfde neer.

Molls conservatieve ouders en zus gedragen zich zo naar dat partij kiezen geen moeite kost. Tijdens de eerste tien minuten van de film begint Moll in een voice-over over de kracht van de orka; de orka laat zich door niets of niemand tegenhouden als ze het gevoel heeft vast te zitten. Achter een grote glimlach schuilt de wil om te ontsnappen. Die orka is ze natuurlijk zelf – misschien beseft ze het alleen nog niet.

Het ontluikende regietalent van Michael Pearce staat garant voor een prikkelende en intense psychologische thriller. Pearce vindt het goede tempo in het uitspelen van de spanningen tussen Moll, haar familie en de raadselachtige Pascal – om over de onopgeloste moordzaken op de achtergrond nog maar niet te spreken. Minder geslaagd is Beast als een voor film geschreven karakterstudie. De rol van Moll is memorabel omdat Jessie Buckley (eerder in tv-series War and Peace en Taboo) haar zo fantastisch speelt, niet omdat het scenario zo’n strakke psychologische insteek kent. Show, don’t tell, geldt voor ieder schoolvoorbeeld; Buckley doet haar best, maar de nietsverhullende dialogen en [achter]namen van personages laten al vroeg niets meer aan het toeval over.

In lijn met een debutant als Jordan Peele (Oscar voor Get Out) werkt ook Pearce met metaforen en stiekeme vooruitwijzingen. De Brit slaagt er echter niet in om die stijlfiguren subtiel te verwerken, waardoor de film aankondigend en voorspelbaar wordt. En toch verliezen de beelden hun grip nooit helemaal. Ergens blijven de gezichten van Buckley en Flynn altijd onpeilbare mysteries – alsof de twee zich in het geheim tegen de intenties van de maker verzetten. Worden we blind gemaakt voor échte beeldspraak? Beast doet hopen van niet.

web

Lang dreigt het een mislukte film te zijn totdat het beter wordt en de film uiteindelijk toch nog op z’n pootjes terecht komt! De film lijkt aanvankelijk mislukt omdat het enerzijds meteen veel te veel weg geeft met de orka-metafoor waarmee de film opent en het verhaal dat Moll als kind werd gepest en toen uit zelfverdediging een meisje aanviel en anderzijds de romance en de jacht op de loslopende seriemoordenaar waarbij overdreven veel clous worden gegeven dat Moll’s minnaar wel eens de moordenaar zou kunnen zijn (zoals dat zijn kleren bebloed zijn op de dag dat er weer een meisje is vermoord en zo nog tien andere clous) maar dat voor iedereen die wel eens een detectiveverhaal heeft gelezen wel moet betekenen dat hij de dader juist niet is. Het beeld is aldus enerzijds dat van een rechtschapen meisje dat ernstig in de knel zit en dat uit zelfverdediging om zich heen slaat (en half op de vlucht slaat met een andere uitgestotene) en het daarmee alleen maar erger maakt voor zichzelf en anderzijds lijkt de film te verzanden in een flauw ‘deed hij het wel of deed hij het niet’ dus de quasi-spanning wie de seriemoordenaar is. Je verlangt dan naar een twist die de film kan redden terwijl op de achtergrond de interessantere gezinssituatie speelt van een hardvochtige moeder die Moll met harde hand het verschil tussen goed en kwaad wil bij brengen. En die twist komt er: de film schiep de wat flauwe verwachtingen vooral om er mee te kunnen spelen en uiteindelijk komt alles samen in een sterk einde.

Uiteindelijk laat de film zien dat er twee soorten ‘mislukkelingen’ zijn: als iedereen vindt dat je niet deugt en je daarom uitstoot, dan kun je een bandiet worden die terugslaat en wraakt neemt maar je kunt ook als een hedendaagse heilige of martelaar het goede blijven doen (en ja, zulke mensen bestaan echt: de film lijkt daarmee wel wat op Katie Says Goodbye (2016) - MovieMeter.nl).

Vandaag in het filmhuis gezien. De beschrijving sprak mij aan en de lovende recensies gaven de doorslag om te gaan. Als ik eerlijk ben, is hij mij tegengevallen. Over het algemeen is het genre niet helemaal mijn ding, ik kon er niet echt in komen en het verhaal vond ik niet bijster spannend en interessant. Prima camerawerk, acteerwerk en mooie natuurbeelden, maar dat is niet genoeg voor mij om de film de hemel in te prijzen. Het is een film waarvan ik het niet erg vind dat ik 'm gezien heb, maar die ik prima had kunnen missen. Nou ja, de afleiding kon ik wel gebruiken, al was mijn concentratie matig. Nog wel een voldoende. 3*

Een broeierig en beklemmend drama verpakt als thriller. Wat een intense rol van Jessie Buckley als de temperamentvolle (bijna dierlijke), mysterieuze en getroebleerde Moll. De rol van Johnny Flynn doet hier overigens nauwelijks voor onder. De chemie tussen die twee spatte van het scherm. Alhoewel het einde van de film voor mij wat onbevredigend was, toch een krachtig regiedebuut, dat smaakt naar meer.

Broeiend, beklemmend en een glansrol voor Jessie Buckley in de rol van Moll. Film moest het voor mij ook voornamelijk hebben van het samenspel tussen Moll en Pascal. Het onderzoek naar de moorden vond ik minder interessant. En wat de titel betreft: Wie is het 'beast' ? Pascal? maar het kan ook net zo goed staan voor Moll. Beiden hielden elkaar een spiegel voor. In beiden zat als het ware iets beestachtigs. Verder een zeer passende soundtrack en ook mooie opnamen van het eiland Jersey. En van die Jessie Buckley zullen we nog wel vaker iets horen denk ik. Uitstekende actrice.

4.0*

Getraumatiseerde jonge vrouw Moll [Jessie Buckley] lijdt aan waanbeelden en een dominante moeder als hoofd van een familie die ze nauwelijks kan uitstaan. Mollstroosteloze bestaan op het eiland Jersey krijgt wat glans nadat Pascal [Johnny Flynn] haar redt van een aanranding. Tussen de twee bloeit een romance, maar al snel blijkt dat Pascal ook de nodige duistere geheimen heeft. De relatie komt vooral onder druk te staan wanneer Moll ontdekt dat Pascal één van de hoofdverdachten is in het onderzoek naar de verdwijning van drie meisjes op het eiland.

Intrigerende psychologische thriller is sterk geregisseerd en profiteert van een emotioneel complex, maar voortreffelijk gespeelde hoofdrol. Pearce probeert je soms iets te nadrukkelijk op een dwaalspoor te zetten en de film is wel érg deprimerend, maar dit is sfeervol gefilmd en boeiend tot het lugubere einde.

Gaan zien vanwege de lovende recensies hier, maar helaas een dikke tegenvaller.

Het plot hebben we al vele malen voorbij zien komen: meisje komt 'vreemde' jongen tegen, meisje wordt verliefd, ouders vertrouwen het niet en verbieden het, meisje gaat toch door, jongen blijkt inderdaad niet te deugen, meisje gaat toch door enzovoort. Dan waren er nog wat zijplotjes zoals dat de jongen werd verdacht van moorden die hij dan weer wel, dan weer niet en dan weer toch wel (?) heeft gepleegd, en bij beiden nog een onstuimig verleden, als excuus om deze romantische-dramafilm - want dat is het in de kern gewoon - nog wat inhoud en iets origineels mee te geven (bijvoorbeeld die nachtmerries/flashbacks en die confrontatie met dat neergestoken meisje en de overige familieproblemen). Maar helaas werkte het niet.

Ik vond de film langdradig en nergens spannend. In de laatste vijf minuten leefde het iets op toen de moordneigingen bij het meisje opeens weer naar boven kwamen. Maar iets in die geest zag je natuurlijk al ver van tevoren aankomen. Een thriller was het in elk geval niet. Het acteerwerk vond ik ook niet uitzonderlijk goed.

De enige pluspunten waren de mooie beelden en de goede immersive soundtrack. Ook de ondertiteling (van Jolijn Tevel) was beter dan wat je tegenwoordig normaal onder bioscoopfilms ziet. Inhoudelijk een natuurlijke vertaling, maar qua techniek zaten de cues naast de beeldwissels wat het soms wat onrustig maakte (of dat zinnen al uit beeld verdwenen vóór het uitspreken).

Misschien heb ik zaken niet goed opgemerkt of begrepen, dat kan natuurlijk. Maar een film moet mij vooral vermaken, en dat deed deze niet genoeg.

4/10

Vanavond Beast in de bios meegepakt, en om de woordgrap vast in te koppen: het was best wel een beest van een film. En geen draak gelukkig. En nu hou ik op.

In Beast zien we hoe Moll, een meisje met strenge ouders en geen tot weinig vrienden, langzaamaan uit haar kooi barst onder de invloed van haar opbloeiende relatie met buitenbeentje Pascal. Dit alles op een fantastisch gefilmd Jersey, met schitterende natuurgezichten, kusten, velden, maar ook temidden van een enorme lokale spanning nadat meerdere meisjes ontvoerd en vermoord zijn. En deze hele tumultueuze relatie en alles wat dit losbrengt bij de familie en de gemeenschap gaat met de nodige Sturm und Drang gepaard. Ik denk verder niet dat het heel veel meerwaarde heeft om verder over het plot uit te weiden, maar Beast was een indrukwekkend, intens staaltje film. Moll en Pascal worden beiden zeer overtuigend neergezet, net als de bedrukkende omgeving waar Moll vandaan komt, en de dynamiek tussen hun twee komt zeer natuurlijk over. En continu hangt er een broeierige spanning, die uiteindelijk ook explodeert naar het einde toe, al wringt het wat al te expliciete einde toch wel wat. Hoe dan ook, geen vrolijke of makkelijke zit, maar ik ben onder de indruk, zeker voor een debuut. Voorlopig niet helemaal de volle mep, maar voor zover wel hard op weg naar een mooie positie op mijn jaarlijst.

Ik heb na mijn verlof eindelijk de tijd genomen om Beast te zien in de bioscoop. Ik was de enige in de zaal, hoe houdt zo'n alternatieve cinema zijn broek op zou je soms denken? Veel (Europese) subsidies wellicht ...
De verwachtingen lagen hoog en ik keer tevreden terug. Best een ok film, niet eentje die ik perse zou aanbevelen als must see, maar zeker ruim voldoende. Ligt wat mij betreft wat in dezelfde lijn als Peele’s debuut Get out: kortom een leuke psychologische thriller met hier en daar een leuke twist.

Leuke acteerprestatie en verschijning is die Jessie Buckley die de rol van Moll vervult, een meisje gevangen binnen haar bekakte familie waarin ze weinig manoevreerruimte kent. Het verhaal is wat clichématig met een verliefd meisje dat valt op een verkeerd type waarop de ouders van het meisje afwijzend reageren. Desalniettemin verveelt de film nooit en blijft hij onderhoudend. Hier en daar wel wat vreemde niet uitgewerkte subthema’s zoals die nachtmerries en de ontmoeting met het neergestoken meisje. De klemtoon van de film ligt op de romance tussen Moll en Pascal en hoe de omgeving daarop reageert. Het moordonderzoek zelf is onontgonnen terrein. Het rolletje van die Cliff vond ik bijgevolg ook maar vreemd.

De film stevende af op een degelijke voldoende, maar het einde maakte veel goed. Spannend, wisselende plots en mooi uitgewerkt waarbij de naam van de titel eigenlijk op beiden van toepassing is. De slotscène zou zomaar uit een boek van Stephen King kunnen komen al kan je dit doortrekken naar de gehele film. Tot slot adembenemende beelden van Jersey, eveneens een pluspunt.

Goeie film waarin een vrouw een relatie krijgt met een man met een discutabel verleden. Het relatief simpele plot is hier ondergeschikt aan de personages. Maar beiden hoofdpersonages en hun relatie weten te intrigeren en hier zit dan ook de spanning in. De film wordt dan ook langzaam steeds spannender. Redelijk rauw, maar nergens over de top en het eiland vormt een mooi decor.

De film moet het hebben van het goede acteerwerk, de fijne locatie en het mysterieverhaal. Niet dat het verhaal nu echt spannend is, maar de onderlinge relaties en koele dialogen van beide hoofdpersonages en de familie van Moll maakt dat het verhaal wel voldoende intrigerend blijft. Toch lagen mijn verwachtingen hoger. 6,5/10

“Can you keep a secret?”

Uitstekende film. Jessie Buckley is echt een ontdekking, Johnny Flynn is sterk, Jersey is een schitterende locatie en de naargeestige en onheilspellende sfeer is fantastisch. Geweldig werk van Michael Pierce, en ondanks dat er niet heel veel gebeurt zit je toch de hele tijd op het puntje van je stoel. Het whodunnit plot, de regie en het acteerwerk zorgen ervoor dat je geboeid blijft kijken. Er zitten een aantal twists in de film die ik wel zag aankomen, maar het briljante en gruwelijke laatste gedeelte blies mij wel omver. Geweldig gedaan.

Toppertje. Heerlijke suspense, personages waar je zelfs na de aftiteling niet precies weet wat je er precies mee aan moet, maximaal resultaat halen uit minimaal gegeven, prima allemaal. Schitterende locatie opnamen waardoor je Beast eigenlijk op een groot scherm zou moeten zien, en een ijzersterke hoofdrol van de Ierse zangeres/actrice Buckley die de sterren van de mooie hemel speelt. Gelukkig dat er uit de onverwachte hoek zo iets fraais opduikt, nadat je de ene na de andere voorspelbare eenheidsworst hebt gezien. Genoten.

Tegenvaller.

Proefde haast helemaal niets van de sfeer, waarbij ik welgeteld maar een handvol momenten de sfeer wel voelde terwijl ik al 30 minuten in de film zit. Ik zat nergens echt in het verhaal, en dan duren de 107 minuten uiteindelijk toch wel vrij lang.

Wat ook direct opvalt, is het stroeve acteerwerk van Buckley. Zeer neutraal en in de eerste helft geen enkele overtuigende dialoog. In het tweede deel, komt er gelukkig iets meer emotie uit. Flynn was ok. De rest is me nergens bijgebleven.

Enkele mooie beelden van het gras en strand, maar dat wordt eigenlijk al snel verstoort door het matige gebruik van de camera. Wild heen en weer op werkelijk momenten die romantisch moeten zijn, dat matcht niet en hier dus al helemaal niet. Spanning was er heel af en toe maar te kort om echt mee te gaan in de sfeer.

De sfeer ging ergens wel opeens naar een hoogtepunt, wanneer die kerel dat begraven lichaam vindt is de sfeer zelfs uitmuntend. Maar in het algemeen proefde ik er weinig van, de sprookjesachtige sfeer is soms wel ok, maar zorgt er wel voor dat het verhaal zelf rommelig verloopt.

Ook niet heel veel in gestopt waarmee het maar een beetje interessanter kan worden, behalve dat in het tweede deel de dialogen wat scherper zijn. Het eerste deel is mak, vooral door het emotieloze en matige acteerwerk van Buckley. Leek echt nergens op.

Ik ga hier dus ook niet een heel hoog cijfer voor uitdelen, maar extra punten voor de mooie beelden soms, en hier en daar, toegegeven, uitmuntende sfeer die even om de hoek komt kijken. Volgende keer je camera stilhouden als het moet.

Ondanks de voorspelbaarheid een verrassende film. De buitenscene na die herdenkingsdienst maakte echt indruk. En die moeder had ik als eerste de nek omgedraaid...

Beast is een film wat door het trage tempo snel lijkt te vervelen. Toch onthult het verhaal wat zaakjes waardoor de film best interessant blijkt te zijn. Heb me er best wel mee vermaakt.

Ik vroeg me in het begin voortdurend af waar dit nu was gefilmd, ik kon het niet thuisbrengen, zeker niet in combinatie met de Britse accenten. Jersey blijkt dus behoorlijk fotogeniek te zijn en de locatie vormt een grote meerwaarde bij het kijken van de film. Een ander pluspunt is het acteerwerk van vooral Jessie Buckley die overtuigt als beschadigd muurbloempje. Het scenario is niet heel bijzonder maar het blijft tot het eind redelijk open, en het slot vond ik ook wel bevredigend. Ook erg sfeervol in beeld gebracht in soms zinderende kleuren (niet in het minst dankzij het het rode haar van Buckley), een knap debuut dus van Michael Pearce.

Sfeervolle, langzaam escalerende thriller die het vooral moet hebben van sterk akteerwerk. Vooral Jessie Buckley is erg goed in de veeleisende en niet altijd sympathieke hoofdrol. Naar het einde toe vervalt de film een beetje in genrecliché's, maar tegen die tijd heeft regisseur Michael Pearce zich ruimschoots bewezen.

Het langspeeldebuut van Michael Pearce, alvast een mooie start in de filmwereld. Het verhaal over het beest in de mens en hoe het zover kan komen dat het beest uitbreekt. De film zweeft tussen die insteek en een whodunit verhaal. Het lukt niet helemaal om de juiste weg daarin te vinden, maar het is wel boeiend genoeg om te kijken.

De film wordt vooral gedragen door Jessie Buckley in haar eerste filmrol. Het begin van een mooie carrière. Ze draagt de film zonder probleem. Zonder haar zou het ook wat minder geweest zijn. Door de vele vragen en spanningen in de film, hangt er een spannend sfeertje. Maar het geraakt niet helemaal onder de huid. Visueel is het niet slecht, maar ook weinig opvallend. Maar toch een mooie film.

"Opposites attract" lijkt hier wel niet zo zeer van toepassing...

Wat schuilt er echt in een mens, kunt ge u wel afvragen bij het zien van deze overwegend psychologische film met de mysterieuze dreiging van de misdaad steeds nabij, wat u zeker in de ban houdt.

Filmisch vond ik het ook in orde maar wat vooral zal bijblijven is het gevarieerd en treffend acteren van Jessie Buckley. Werkelijk "af" haar vertolking.

Goede psychologische thriller, met uitstekend acteerwerk (vooral Jessie Buckley als Moll) en een verrassend slot. Met mooie opnamen van de kust van Jersey. Aangenaam kijkwerk.

De grauwe Engelse kust, een typisch ansicht.

We weten niet heel precies waar de jonge Moll zich in bevindt. Is het een sekte? Over religie wordt ook nergens gepraat. Dat Moll echter al als zwarte schaap wordt beschouwd is al snel duidelijk, en misschien ziet ze dat zelf ook wel. Daarom besluit ze op een dag een feest te ontvluchten en vind ze haar uitweg in een discotheek. Het loopt bijna uit de hand met een roekeloze jongen die haar in het plaatselijke land wil aanranden, maar dan verschijnt Pascal met zijn jachtgeweer. Een verschijning zou je zeggen.

De twee raken al snel geïmponeerd door elkaar. Pascal heeft om te beginnen al een autoriteitsprobleem maar Moll lijkt daar doorheen te prikken. De liefde slaat toe, Moll begint eerst een dubbelleven te leiden, tot het moment dat haar moeder de bittere pil maar slikt. Ondertussen staat de omgeving in het verband van moorden op verschillende jonge meiden.

Dan ga je eerst denken aan zo'n Cluedo-spel. Bij het lezen van de plot ga je ook al meteen van Pascal uit, maar dat zou de regisseur natuurlijk ook niet toe gaan laten. Of...

Pascal zou hoofdverdachte moeten zijn en de lokale politie zit hen steeds op de hielen en proberen Moll te overtuigen. Pascal heeft volgens het criminele dossier een niet al te zuiver verleden... En ja, ook Moll heeft vroeger met een schaar op een mede-leerlinge gestoken.

Het lijkt een soort mantra te worden waarin wet, media, geruchten en roddels een combinatie vormen en alle schijn tegen hen laat keren, nog voor je je weerwoord kan geven. De kwetsbaarheid van het stelletje wordt steeds opvallender en er is ook weer een nieuw lijk gevonden, dan wel op het erf van Molls gemeenschap.

Maar wie uiteindelijk de moordenaar is.... en zelfs dan weet je het nog niet zeker of er verbanden zijn.

Ook de nachtmerrie-scenes waren sterk. Geen jumpscares, zoals een user hier beneden het al vermeldde. Gelukkig niet ook...

Beast is hierbij een knap in elkaar gezet spel waarin je constant afgeleid lijkt te worden... en bij een mogelijke conclusie nog niet zeker weet. De grauwe gure decors vormen nogmaals een beklemmende chaotische sfeer. En verdorie... Heb ik kort geleden nog Men gezien, en zie ik dat Moll vertolkt wordt door dezelfde actrice. Al had ik ergens al een vermoeden... Ik denk dat ik haar gezicht nu volgende keer wel sneller ga herkennen.

4,0*