Beast (2017)

Zwaar onder de indruk van dit debuut. Wellicht nu al de beste film van het jaar. Sfeervol, verontrustend en razendknap gemaakt. Aan Pearse (the third) gaan we nog veel plezier beleven.

5*

Zeker zeer vermakelijke thriller. Wat mij betreft qua script wat weinig beheerst. Natuurlijk probeert het je leuk op verkeerde benen te zetten alleen is dat de ene keer wat dik er bovenop liggend en dan weer juist vrijwel ontsporend. En toch werkt het uiteindelijk best, m.n. dankzij de goeie regie, zeer puike filmwerk en uitstekende acteerprestaties. Die Jesse Buckley is niet alleen een geweldige verschijning op het doek, haar indrukwekkend acteren belooft wat voor de toekomst. En Pearce als regisseur dus ook.

Erg spannende film. Het mysterie werd alleen onbedoeld erg veel groter door het slechte geluid in IFFR Groningen zaal Grand Theatre. Op cruciale punten was de film NIET te verstaan. Bij de uitloop merkte ik dat ik niet de enige was die daar last van had. Erg frustrerend. Maar aan de andere kant, ik zie deze film graag nog eens.

Het klonk naar een surround die niet goed was ingeregeld. Bijgeluiden waren snoeihard, dialoog te zacht. Ik wil niet perse het Grand Theatre en haar technici de schuld geven. Het kan ook prima tijdsdruk zijn geweest of iets anders, waar ik geen zicht op heb. Het kan ook aan de film hebben gelegen. Maar er was toch wel erg veel moeite in de soundtrack gestopt. Dus mwah, kweenie.

Wel jammer dat de RKZBios ook dit jaar weer niet mee doet aan het IFFRG, ik had lekkerder gezeten en had waarschijnlijk alles kunnen verstaan als Beast daar gedraaid had.

Dat met geluid was bij de film ervoor ook al...wn donderdag bij Mutafukaz

Dat bedacht ik me later ook. Bij Mutafukaz zat ik me ook te verbazen over de keuze om bepaalde muziek zo op de achtergrond te houden. Dat kan wel eens exact hetzelfde probleem zijn geweest. Scherp gehoord.

ik hou het op een verwisseling van center met het linker of rechter kanaal. Ik zat vrij hoog in de zaal naast een effect speaker. Die af en toe overstuurd werd met laag. Nog een "teken aan de wand" dat er iets mis was. Een effect speaker hoort geen laag voor zijn kiezen te krijgen.

Plaatsvervangend genant.

Ik hoor net van iemand die de film in Pathe 1 in R'dam zag dat het geluid ook daar slecht was. De film had zonder ondertiteling niet vertoond mogen worden wat mij betreft. Ik ben vast super resoluut nu. Maar er is eigenlijk zelden iets frustrerender als slecht geluid bij een film. Zeker als je daardoor de "who did it" mist.

Vanaf 21 juni in de bioscoop (Cherry Pickers)

Wow. Jullie hebben me overtuigd, ik ga de trailer niet eens kijken.

Heb m in Pathe 1 gezien, had geen slecht geluid. Zie films ook altijd liever zonder ondertiteling als ik de taal versta. Hou je enorm veel tijd over om te kijken.

Deze moet ik zien!

Ik volg! Dik benieuwd!

5*

Fijn filmpje hoor, maar zover kom ik lang niet. Rec. volgt.

Allemachtig zelfs dit komt niet in GroningerForum te draaien. Gaat hier van slecht naar dramatisch. Meer een ouderensoos dan een frisse arthouse cinema. Dan maar weer treinen.

...dus dat doet RKZbios dan maar weer op 21 en 23 juli

In het prentenboek van de dieren-jagers ontbreekt een hoofdstuk voor de mens, zegt de licht ontvlambare Pascal (Johnny Flynn) tijdens een onderkoelde autorit. De blik van Moll (Jessie Buckley) spreekt mysterieuze boekdelen. Vertwijfeling en fascinatie strijden om voorrang bij een vrouw die uiteindelijk vooral zichzelf wil vinden.

Het beestachtige karakter van Pascal openbaart zich in Beast al als de outlaw de eerste keer met een geweer het frame binnen komt lopen. De aantrekkingskracht van de vreemdeling wint het voor Moll natuurlijk al snel van een gekooid familiebestaan, ook als dat betekent dat er gevaar in de lucht hangt. Gevaar en vrijheid komen immers maar al te vaak op hetzelfde neer.

Molls conservatieve ouders en zus gedragen zich zo naar dat partij kiezen geen moeite kost. Tijdens de eerste tien minuten van de film begint Moll in een voice-over over de kracht van de orka; de orka laat zich door niets of niemand tegenhouden als ze het gevoel heeft vast te zitten. Achter een grote glimlach schuilt de wil om te ontsnappen. Die orka is ze natuurlijk zelf – misschien beseft ze het alleen nog niet.

Het ontluikende regietalent van Michael Pearce staat garant voor een prikkelende en intense psychologische thriller. Pearce vindt het goede tempo in het uitspelen van de spanningen tussen Moll, haar familie en de raadselachtige Pascal – om over de onopgeloste moordzaken op de achtergrond nog maar niet te spreken. Minder geslaagd is Beast als een voor film geschreven karakterstudie. De rol van Moll is memorabel omdat Jessie Buckley (eerder in tv-series War and Peace en Taboo) haar zo fantastisch speelt, niet omdat het scenario zo’n strakke psychologische insteek kent. Show, don’t tell, geldt voor ieder schoolvoorbeeld; Buckley doet haar best, maar de nietsverhullende dialogen en [achter]namen van personages laten al vroeg niets meer aan het toeval over.

In lijn met een debutant als Jordan Peele (Oscar voor Get Out) werkt ook Pearce met metaforen en stiekeme vooruitwijzingen. De Brit slaagt er echter niet in om die stijlfiguren subtiel te verwerken, waardoor de film aankondigend en voorspelbaar wordt. En toch verliezen de beelden hun grip nooit helemaal. Ergens blijven de gezichten van Buckley en Flynn altijd onpeilbare mysteries – alsof de twee zich in het geheim tegen de intenties van de maker verzetten. Worden we blind gemaakt voor échte beeldspraak? Beast doet hopen van niet.

web

Lang dreigt het een mislukte film te zijn totdat het beter wordt en de film uiteindelijk toch nog op z’n pootjes terecht komt! De film lijkt aanvankelijk mislukt omdat het enerzijds meteen veel te veel weg geeft met de orka-metafoor waarmee de film opent en het verhaal dat Moll als kind werd gepest en toen uit zelfverdediging een meisje aanviel en anderzijds de romance en de jacht op de loslopende seriemoordenaar waarbij overdreven veel clous worden gegeven dat Moll’s minnaar wel eens de moordenaar zou kunnen zijn (zoals dat zijn kleren bebloed zijn op de dag dat er weer een meisje is vermoord en zo nog tien andere clous) maar dat voor iedereen die wel eens een detectiveverhaal heeft gelezen wel moet betekenen dat hij de dader juist niet is. Het beeld is aldus enerzijds dat van een rechtschapen meisje dat ernstig in de knel zit en dat uit zelfverdediging om zich heen slaat (en half op de vlucht slaat met een andere uitgestotene) en het daarmee alleen maar erger maakt voor zichzelf en anderzijds lijkt de film te verzanden in een flauw ‘deed hij het wel of deed hij het niet’ dus de quasi-spanning wie de seriemoordenaar is. Je verlangt dan naar een twist die de film kan redden terwijl op de achtergrond de interessantere gezinssituatie speelt van een hardvochtige moeder die Moll met harde hand het verschil tussen goed en kwaad wil bij brengen. En die twist komt er: de film schiep de wat flauwe verwachtingen vooral om er mee te kunnen spelen en uiteindelijk komt alles samen in een sterk einde.

Uiteindelijk laat de film zien dat er twee soorten ‘mislukkelingen’ zijn: als iedereen vindt dat je niet deugt en je daarom uitstoot, dan kun je een bandiet worden die terugslaat en wraakt neemt maar je kunt ook als een hedendaagse heilige of martelaar het goede blijven doen (en ja, zulke mensen bestaan echt: de film lijkt daarmee wel wat op Katie Says Goodbye (2016) - MovieMeter.nl).

Vandaag in het filmhuis gezien. De beschrijving sprak mij aan en de lovende recensies gaven de doorslag om te gaan. Als ik eerlijk ben, is hij mij tegengevallen. Over het algemeen is het genre niet helemaal mijn ding, ik kon er niet echt in komen en het verhaal vond ik niet bijster spannend en interessant. Prima camerawerk, acteerwerk en mooie natuurbeelden, maar dat is niet genoeg voor mij om de film de hemel in te prijzen. Het is een film waarvan ik het niet erg vind dat ik 'm gezien heb, maar die ik prima had kunnen missen. Nou ja, de afleiding kon ik wel gebruiken, al was mijn concentratie matig. Nog wel een voldoende. 3*

Ik vond hem gister weer erg sterk. In de basis een bekend gegeven, maar qua tempo en opbouw vaardig uitgevoerd. Er wordt door de 2 hoofdrolspelers erg sterk geacteerd, wat met het voornoemde (en mss mijn eigen aard) het latere verwarrende verloop erg invoelbaar maakt. Dat verloop zorgt voor een mooie psychologische diepte in het verhaal, en een bijna DuWelz-achtige apotheose.

De moeite waard wat ik zo lees..maar komt ws niet op Netflix

Een broeierig en beklemmend drama verpakt als thriller. Wat een intense rol van Jessie Buckley als de temperamentvolle (bijna dierlijke), mysterieuze en getroebleerde Moll. De rol van Johnny Flynn doet hier overigens nauwelijks voor onder. De chemie tussen die twee spatte van het scherm. Alhoewel het einde van de film voor mij wat onbevredigend was, toch een krachtig regiedebuut, dat smaakt naar meer.

Nou aanrader zo te lezen...Tnx Moviemeters. Is ie op Netfix???

Broeiend, beklemmend en een glansrol voor Jessie Buckley in de rol van Moll. Film moest het voor mij ook voornamelijk hebben van het samenspel tussen Moll en Pascal. Het onderzoek naar de moorden vond ik minder interessant. En wat de titel betreft: Wie is het 'beast' ? Pascal? maar het kan ook net zo goed staan voor Moll. Beiden hielden elkaar een spiegel voor. In beiden zat als het ware iets beestachtigs. Verder een zeer passende soundtrack en ook mooie opnamen van het eiland Jersey. En van die Jessie Buckley zullen we nog wel vaker iets horen denk ik. Uitstekende actrice.

4.0*

Het antwoord is dus nee, hij draait net in de bios. Maar is dit jouw ding dan?

Getraumatiseerde jonge vrouw Moll [Jessie Buckley] lijdt aan waanbeelden en een dominante moeder als hoofd van een familie die ze nauwelijks kan uitstaan. Mollstroosteloze bestaan op het eiland Jersey krijgt wat glans nadat Pascal [Johnny Flynn] haar redt van een aanranding. Tussen de twee bloeit een romance, maar al snel blijkt dat Pascal ook de nodige duistere geheimen heeft. De relatie komt vooral onder druk te staan wanneer Moll ontdekt dat Pascal één van de hoofdverdachten is in het onderzoek naar de verdwijning van drie meisjes op het eiland.

Intrigerende psychologische thriller is sterk geregisseerd en profiteert van een emotioneel complex, maar voortreffelijk gespeelde hoofdrol. Pearce probeert je soms iets te nadrukkelijk op een dwaalspoor te zetten en de film is wel érg deprimerend, maar dit is sfeervol gefilmd en boeiend tot het lugubere einde.

Waarom denk je dat het mijn ding niet is??

Nou misschien niet helemaal, maar de reacties hier trekken mij over de streep....behalve Basto die overal 5 sterren voor geeft...lol (dus automatisch trek ik er 2 sterren van af....houd je drie sterrren over...))

Weet het niet zeker, heb hem nog niet gezien, dus veel meer dan een onderbuikgevoel is het niet. Maar een filmhuissprookjesfilm, Frans123 was niet de eerste naam die bij me te binnen schoot...

Dit is volgens mij de enige film die ik dit jaar 5* heb gegeven (op een paar herzieningen, waar ik nog niet op gestemd had), dus volgens mij valt dat heel erg mee, fransje.

Gaan zien vanwege de lovende recensies hier, maar helaas een dikke tegenvaller.

Het plot hebben we al vele malen voorbij zien komen: meisje komt 'vreemde' jongen tegen, meisje wordt verliefd, ouders vertrouwen het niet en verbieden het, meisje gaat toch door, jongen blijkt inderdaad niet te deugen, meisje gaat toch door enzovoort. Dan waren er nog wat zijplotjes zoals dat de jongen werd verdacht van moorden die hij dan weer wel, dan weer niet en dan weer toch wel (?) heeft gepleegd, en bij beiden nog een onstuimig verleden, als excuus om deze romantische-dramafilm - want dat is het in de kern gewoon - nog wat inhoud en iets origineels mee te geven (bijvoorbeeld die nachtmerries/flashbacks en die confrontatie met dat neergestoken meisje en de overige familieproblemen). Maar helaas werkte het niet.

Ik vond de film langdradig en nergens spannend. In de laatste vijf minuten leefde het iets op toen de moordneigingen bij het meisje opeens weer naar boven kwamen. Maar iets in die geest zag je natuurlijk al ver van tevoren aankomen. Een thriller was het in elk geval niet. Het acteerwerk vond ik ook niet uitzonderlijk goed.

De enige pluspunten waren de mooie beelden en de goede immersive soundtrack. Ook de ondertiteling (van Jolijn Tevel) was beter dan wat je tegenwoordig normaal onder bioscoopfilms ziet. Inhoudelijk een natuurlijke vertaling, maar qua techniek zaten de cues naast de beeldwissels wat het soms wat onrustig maakte (of dat zinnen al uit beeld verdwenen vóór het uitspreken).

Misschien heb ik zaken niet goed opgemerkt of begrepen, dat kan natuurlijk. Maar een film moet mij vooral vermaken, en dat deed deze niet genoeg.

4/10

Kusss Basto volgens mij een 5 star voor OGF.....Maar is ie echt zo goed/???dan moet ik naar de bios....pfff

Die is al van een paar jaar terug. Ik zou m sowieso in de bios gaan zien. Film moet het vooral van de sfeer hebben, daar blijft op het kleine kastje in de woonkamer toch altijd een stuk minder van over.