American Satan (2017)

Zeker een film waar ik naar uit kijk.

Komt deze film in bioscopen in Nederland? Daar kan ik namelijk niets over vinden.

Ik hoop van niet

Nee, als het goed is niet.

Tuurlijk niet. Wat mij betreft duidelijk geen Bios-film, maar wél eentje die ik graag wil zien.

Nou laten we de eerste stem maar niet zo serieus nemen want de desbetreffende geeft alleen maar 4,5 voor elke film.

ben aangenaam verrast met deze film..bekende spelers van game of thrones en sons of anarchy..een duister drama met muziek, aktie en drama..3.5 oftewel een 7-7,5..

Niet mijn genre qua film.

Heerlijk duister onlogisch filmpje met mooie rock muziek. Je moet er van houden en als je dat doet zal het zeker niet vervelen. Echter hoogstaande cinema moet je niet verwachten.

Ben het eigenlijk wel met Brabants eens.

Het is een beetje ongeloofwaardig, onlogisch, vaag maar toch ook vermakelijk en zeker niet vervelend.

Soms duister, ruig en erotisch getint.

Ondanks dat ik niets met rock van doen heb kon ik deze "American Satan" goed hebben.

3*

Niet pakkend.

Een verhaaltje over een rockband in opkomst. Tja. Dat zal waarschijnlijk wel weer sex en drugs van de clichématige aard worden. Hevig aangezet en alomtegenwoordig dus. En ja hoor dat klopt. Niet erg, maar de manier waarop is gewoon erg simplistisch en gemakzuchtig en voorspelbaar. En zo alledaags.

Het tempo waarin alle bekende duivelse zaken hun intrede doen is ongekend. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee de bandleden door het duister worden geïnfecteerd is eveneens ongekend. Sex and drugs and Rock 'n roll op een voor de hand liggende en erg uitgesleten manier verfilmd. De film zit inhoudelijk in de maximum overdrive van de alledaagsheid. Rock 'n roll en alledaags is geen goeie combinatie. Toch gebeurt het hier. Alle clichés zijn er in geperst. Alle clichés komen op een overdreven en ongeinspireerde manier voorbij.

In de film komt helaas weinig bespiegeling of intense interne strijd voor. Ok, een beetje voor de vorm dan, maar in feite is er weinig verwondering. Alles gebeurt maar gewoon en dat kijkt nogal armoedig en is bovendien niet heel spannend.

Slecht acteerwerk ook. Enkel McDowell weet iets meer diepte in zijn duistere rol te brengen. Hoewel ook hij soms ongeinspireerde momenten heeft en ongelooflijk gemakzuchtig loopt te schmieren. De anderen kunnen er niets aan doen. Die zijn van nature te licht om geloofwaardig als getalenteerde en ontspoorde leden van een rockband te figureren.

De muziek was wel aardig.

Leuk voor één keer maar het had wel een stuk korter gemogen.

Het verhaal was vrij matig en tegen het eind ook best rommelig uitgewerkt. Gelukkig wel lekkere muziek, vooral als je je surround even een tikkie harder zet

Trouwens geinig om Drake Bell even langs te zien komen in de film.

2,5*

Goede film. Ik denk dat veel mensen deze ten onrechte afdoen als een reli-film. De problemen met popsterren zijn veel groter dan nuchtere mensen denken en fans waar willen hebben en de industrie naar buiten wil brengen. Of je dat nu vertaalt als de geest van Satan of een cultuur waarin narcisten gekweekt worden die onder invloed staan van psychopaten en sociopaten, verandert weinig aan het duistere karakter.

In ons Calvinistische kikkerland zal het minder zijn, maar ik zou dat niet als maatgevend nemen. Ik zag een tijdje terug een docu over popidool David Crosby die op zijn oude dag aan een revival bezig was (Inmiddels overleden). Op de vraag waarom hij bij een rockband was gegaan, was het antwoord: waarom we het allemaal doen, vanwege de meiden. Toen hij ouder werd, ging hij steeds meer terugkijken en dat viel niet mee. Niet alleen de perioden waarin hij zwaar verslaafd was en het een hel was voor zijn vrouw en kinderen, maar nog meer de herinnering aan de vele jonge meisjes die hij aan de drugs had gebracht en waarvan verschillende zelfmoord hadden gepleegd nadat hij ze gedumpt had. Hij had toch wel veel levens vernietigd. Dat er ook mensen omkomen bij orgiën zal wel, maar eerder is het ongeluk, zelfmoord dan moord. Mogelijk is het geïnspireerd op het verhaal van muziek muziekproducer Phil Spector.

Popsterren zijn niet zelden narcisten die mooi weer spelen naar de fans door met mooie liedjes een imago in stand te houden van gevoelige ziel. Maar eigenlijk gaan die liedjes altijd heel egocentrisch over hen zelf. De managers om hen heen zijn haaien die hen avond aan avond volboeken en de drugs regelen om het vol te houden. Dat ze de meeste tijd er maar half bij zijn, komt hen wel goed uit, want dan kunnen ze hen een oor aannaaien. En dan hebben we het over de bevoorrechte "sterren", de "gelukkigen". Daarom heen zwerft een heel legioen losers die nog veel zwaarder uitgebuit en misbruikt wordt.

Ouders die willen dat hun kind een ster worden hebben geen flauw benul aan wat voor wereldje ze hun kinderen uitleveren. Hetzelfde geldt ook voor het modellenwereldje waarbij iedereen met coke op de planken loopt. Niet alleen voor de lijn, maar ook tegen de spanning. En dan heb je al die roofdieren er omheen die op de meisjes storten. Dat geldt trouwens ook voor succesvolle vechtsporters waarvan velen de criminaliteit in gelokt/geduwd worden. Het filmwereldje is ook hartstikke rot. Eigenlijk overal waar met succes snel veel geld kan worden verdiend. En hoe moeten slechts deels gevormde jonge mensen daar weerstand aan bieden?

Je doet deze film onrecht door hem als simplistische reli-film af te doen. Wat simplistisch is, is wat sterren hun fans voorhouden, omdat ze graag bewonderd willen worden en niet als een loser willen worden gezien. Ik hoorde pas iemand vertellen dat Neil Diamond weer terug was gekomen na een sabbatical van zelfreflectie. Zo heet dat als je jarenlang kopje ondergaat in bandeloos drugs en alcoholgebruik en door anderen weer bij elkaar wordt geveegd. Of neem Prince en Michal Jackson die artsen in dienst hadden om pijnstillers te scoren voor hun verslaving. Je hoorde sterren als Eddy van Halen en Carlos Santana vertellen dat ze dankzij hun vrouw gezond in het leven bleven staan, om even later te lezen dat ze gescheiden zijn, omdat hun wederhelft schoon genoeg had van hun drugs en drankmisbruik. Over overspel hoeven we het niet te hebben, dat hoort er gewoon bij. "Ik zal altijd van je blijven houden", zingen ze dan.

Overigens wil ik niet de indruk wekken dat sterren zwakke mensen zijn. Als je ooit groepen hebt moeten enthousiasmeren, dan weet je hoeveel energie dat vreet, en hoe snel het een doodvermoeiende sleur wordt. Het gaat mijn verstand te boven dat mensen dat decennialang kunnen volhouden. Maar daarvoor heb je de opwekkende middelen. Maar ook dan moet je erg sterk zijn. Daarbij hebben Sterren vaak maar weinig te vertellen, ze worden aan contracten gebonden en het toneel opgeschopt en ze moeten voor alles betalen. Thijs van Leer van Focus die een nr. 1 hit hadden in de VS, vertelde dat ze in de VS van het vliegveld gehaald werden met een Rolls-Royce, met vrouwen en champagne. Wow, dit is het leven. Pas jaren later kwamen de rekeningen, dat autoritje was $ 20.000, de flessen champagne 2.000 per stuk enz. Uiteindelijk hielden ze er geen zak aan over. Avril Lavgne vertelde dat ze van de platenmaatschappij een voorschot van een paar ton gestort kregen na het uitbrengen van een plaat. Pas later kwamen de rekeningen en bleek ze niet alleen niets overhielden, maar nog bij moesten betalen.

Nederlanders zijn nog het meest nuchter. In een docu over the Golden Earing vertelde Barry Hayes dat ze wekelijks bij elkaar kwamen om dingen door te spreken. Dat bleek allemaal te gaan om administratieve zaken. Nou zei de reporter, jullie lijken wel boekhouders, ik had me toch iets anders voorgesteld bij meetings van een rockband. Waarop Barry droog zei, als we dit in het begin van onze carrière gedaan hadden, waren we nu allemaal multimiljonair geweest.

De film schetst zeker geen onrealistisch beeld. Het laat de achterkant zien van een verschijnsel waarvan normaal de voorkant in beeld komt. De verwijzingen naar Satan zijn inderdaad veel voorkomend in teksten van rockbands, waarschijnlijk omdat rockartiesten daarmee graag koketteren en het op tijden ook zo ervaren. Ook Matthijs van Nieuwkerk vertelde dat het voelde alsof een hele duistere geest hem overnam op momenten dat hij door het lint ging. In alle culturen kennen ze dit verschijnsel als demonen, in de Christelijke cultuur wordt dat als Satan samengevat.

Onze samenleving heeft wel meer van die duistere kanten die incidenteel belicht worden, omdat er grotere belangen mee gemoeid zijn. Zoals bijvoorbeeld de kinderhandel die financieel in de buurt komt van de drugshandel, waarvan we nooit lezen dat er een netwerk is opgerold. Een onderwerp waar iedereen angstig van weg kijkt. Hetzelfde geldt ook voor vele oorlogen die heel eenzijdig en oppervlakkig belicht worden als westerse waarden hooghouden.

Deze film gaat specifiek over het fenomeen rockbands, die zich bewust een donker imago aanmeten. Ach zeggen mensen dan, dat is alleen maar een act, daarbuiten zijn het bescheiden jongens die aardig zijn naar hun fans. Alsof dat ook niet bij de act hoort. Ik denk dat mensen de risico's onderschatten van duistere ideeën oproepen. Neem Joost Zwagerman die gefascineerd was door het verschijnsel zelfmoord omdat zijn vader dat gedaan had. Schreef boeken waarin het leven verheerlijkte en zelfmoord afwees. En daarna pleegde hij zelfmoord. Dat geflirt met de donkere kant van het bestaan is niet zonder risico's.

Wij leven in een maatschappij waar veel mensen zich onvrij voelen en zoeken naar voorbeelden van vrije, succesvolle mensen. Zoals die rocksterren die megaveel geld binnenharken en alle normale conventies aan hun laars lappen. Die hebben het gemaakt. Die hebben zich "bevrijd". Hoop doet leven. Nou, dat valt toch een beetje tegen.