The Final Year (2017)

Mêh, niet helemaal The Final Year, wat ik had verwacht eigenlijk. Obama is verreweg het interessants in deze docu. Wat een eloquentie heeft ie en wat een schrikbarend contrast met die oranje aap nu in het Witte Huis. Maar naast Obama komen ook een aantal ndere aides en andere pipo's naar voren in deze docu. NIet heel interessant overal, behalve dan de onderhuidse spanning die er heerst tussen Ben Rhodes en Samantha Power (VN-ambassadeur). De eerste is een sufferd, de tweede een doorlopend huilend type. Denk dat ik Power irritanter vond met haar phony gedoe.

Vond dit behoorlijk boeiend. Het is in elk geval een stuk beter dan Becoming. The final year geeft echt een kijkje in de keuken, door drie personen in de kleine kring rond Obama te volgen, meer bepaald in het laatste jaar van diens presidentschap. De docu focust zich vooral op de zachte diplomatie en stelt eigenlijk dat daarin de nalatenschap ligt van het buitenlandbeleid van de Obama-administration. In één moeite door worden de lijntjes gelegd met de focus op jeugd en op verhalen, als krachtige motor van inspiratie en verandering. Wat de drie hoofdfiguren betreft heb ik wat gemengde gevoelens. Mijn bewondering voor John Kerry is in elk geval gegroeid. Verder is het gewoon interessant om eens een paar van dit soort beelden van achter de schermen te zien; zo'n vergaderzaaltje waar wereldleiders samenkomen, de voorvergaderingen, het speechen. Vormtechnisch brengt de docu niet veel speciaals, behalve dan dat er op sommige moment ineens audio-commentaar uit de nieuwsmedia te horen is op het beleid dat net door de betrokkenen uit het vuur is gesleept, dat werkte heel goed. Ook het slot is sterk trouwens. Dus wie in geopolitiek is geïnteresseerd kan dit zeker een kans geven, tot 17 februari op Netflix.