Cold Moon (2016)

Matig.

Furst gaat er wel een beetje op vooruit ivm de vorige film die ik van hem zag, al moet gezegd dat het ook niet héél veel slechter kon worden. Deze Cold Moon is zeker geen openbaring, daarvoor is het teveel een standaard horrorwerkje geworden, maar voor een keertje kan het er nog wel nét mee door.

Met dank toch wel aan Stewart, die een dik aangezette rol neerzet, maar het toch ook wel draaiende weet te houden. De small town USA setting en het duistere filmwerk helpen daar ook wel aan mee, al kan geen van allen verhullen dat er niet al te veel talent en budget aanwezig was voor deze film.

De horror zelf is redelijk mager. Foute CG en erg veel random dingetjes zorgen ervoor dat het nergens echt spannend of sfeervol wordt. Het voelt bij momenten ook wat gezocht, want deze film had evengoed als thriller kunnen werken.

't Is de periode voor horrorfilms dus wat extra filler kan geen kwaad, maar deze hoort toch thuis op één van de onderste laadjes. Niet zo erg dat je de film best kan mijden, maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd.

2.0*

Eens met Onderhond. Adhv de trailer die eigenlijk best goed is, had ik hier mee van verwacht. Nu ik was zeker wel op mijn hoede aangezien de regisseur voornamelijk bekend staat om troep te maken. Deze zit er wat tussenin. Het verhaal interesseerde me wel en Josh Stewart is ook wel een reden om hier naar te kijken. Hij weet de boel nog min of meer recht te houden maar volgens mij is dit het zoveelste voorbeeld van een boek (Cold Moon over Babylon van Michael McDowell) dat niet al te sterk verfilmd is.

De film kent ook wat inkakmomentjes, zeker net voor het einde vond ik. Het acteerwerk is heel afwisselend: van uitermate slecht Belinda en de grootmoeder tot het goede spel van Josh Stewart. De soundtrack is te random om een goede sfeer op te wekken.

“But I never seen nothing like this.

Well, you might want to have a little chat with the father.

He's dead.

In fact, he died in the sticks, too, about 13 years ago.

No, I mean the father of the baby she's carrying.

This girl’s about four months pregnant.”

Ik kreeg onlangs een uitnodiging om de première van “Cold moon” bij te wonen in het gezelschap van de makers en acteurs, waaronder ook Christopher Lloyd. Nodeloos te zeggen dat ik eventjes lichtjes opgewonden was. Te bedenken dat ik in dezelfde zaal zou zitten samen met één van mijn jeugdidolen. Samen met Dr. Emmett Brown, de geschifte professor die de tijdspiraal onveilig maakte met zijn omgebouwde Deloreon in "Back to the future”, in eenzelfde filmzaal. Als de betreffende film ook nog zo’n enthousiasme zou veroorzaken, dan had ik er nu al spijt van dat ik geen vlucht heb geboekt. Spijtig genoeg bleef het enthousiasme bij mij wat achterwege tijdens het bekijken van de screener die me toegestuurd werd. Ook al is “Cold moon” qua sfeer gelijkaardig aan dat van een goedkope, vintage-horror uit de jaren 80. Een periode waar ik met nostalgie aan terugdenk. Toen keerde ik telkens huiswaarts overladen met een stapel gehuurde VHS-cassettes, waarna ik me vervolgens een heel weekend lang voor de televisie neervlijde.

“Cold moon” is een doorsnee misdaadverhaal dat perfect zou kunnen dienen als een episode in de Columbo reeks. Er is echter ook sprake van bovennatuurlijke entiteiten die de dader de stuipen op het lijf jaagt (alhoewel deze de angstaanjagende verschijningen doodleuk de rug toekeert bij de meeste confrontaties. Stalen zenuwen klaarblijkelijk). En dit alles start de dag dat Margaret Larkin (Sara Catherine Bellamy) onderweg naar huis, met fiets en al in de plaatselijke beek wordt geflikkerd en ter plaatste verdrinkt. De dag dat haar lichaam door een visser uit het water wordt gehengeld is het begin van een zoektocht naar de dader (als het geen buitenstaander is, zou dit niet al te moeilijk moeten zijn voor de sheriff van zo’n kleine gemeenschap). Zonder verpinken wijst grootmoeder Evelyn Larkin (Candy Clark) met een beschuldigende vinger naar Nathan Redfield (Josh Stewart), zoon van James Redfield (Christopher Lloyd), bankmagnaat en oprichter van de enige bank.

En tegelijkertijd is dit een teken voor de kwaadaardige geest van Margaret om zichzelf uit de beek te takelen om dan de snoodaard te pas en te onpas angst aan te jagen. Het is niet duidelijk waarom Margaret nu als wraakzoekende geest terugkeert. Het is ook onduidelijk waarom de identiteit van de dader zo snel prijsgegeven werd. Naar mijn mening moet de rest van de film wel verdomd intrigerend genoeg en van hoge kwaliteit zijn, als je dit spanningselement zo vroeg wegneemt. En dat is het grote nadeel in deze film. Spannend is het omzeggens nooit. Een horror zonder griezelmomenten of een angstaanjagende sfeer kan je moeilijk horror noemen. Zelfs al zijn de geestverschijningen bij momenten toch wel geslaagd te noemen.

De vertolkingen zijn evenwaardig aan de algehele sfeer van de film. Nogal ongeïnspireerd met weinig uitschieters. De enige die toch iet of wat indruk maakte was Josh Stewart. Alhoewel hij grotendeels rondliep met lodderige, halfgesloten ogen dankzij de hoeveelheid alcohol dat hij nuttigt de hele dag. Een echte manische psychopaat is hij niet echt, maar zijn persoonlijkheid vertoont toch enkele duistere kantjes. Christopher Lloyd’s rol stelt ook niet veel voor en is beperkt tot enkele minuutjes waarbij hij meer met begerige ogen naar de lokale blonde schoonheidskoningin (Miss Pie) kijkt terwijl hij al wauwelend onverstaanbare zinnen voortbrengt. En dan zijn er nog Evelyn (Candy Clark) en Jerry Larkin (Chester “My father Die” Rushing) die een blauwbessenkwekerij trachten overeind te houden. Niet bepaald hoogkwalitatief acteerwerk tijdens hun kortstondige aanwezigheid. Vooral Candy Clark was een irritant personage die eigenlijk constant hysterisch reageert na de dood van haar kleindochter.

“Cold Moon” is niet echt slecht, maar echt overtuigend was het nu ook weer niet. Persoonlijk vind ik de filmaffiche grandioos, maar over het algemeen is het maar een zwak probeersel. De poging om er een soort horror van te maken is niet bijster goed gelukt. Nostalgische waarde heeft de film wel. Zeker als je de jaren 80 intens hebt meegemaakt op horrorgebied. Ik ben er zeker van dat je deze film wel eens ooit tegenkomt op één of ander televisiekanaal in het midden van de nacht. Ik zou er echter niet voor opblijven.

2*