Hostiles (2017)

De film oogt als een doorsnee-western, maar zelfs de enthousiaste reacties hier hadden me niet voorbereid op de emotionele impact die deze film op me zou hebben: ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo vaak natte ogen had tijden het kijken van een film. Nu zegt dat nog niet heel veel want ik huil sowieso makkelijk als het verdriet niet mezelf betreft – ik huil al bij een begrafenis van een wildvreemde en deze film toont nogal wat begrafenissen – maar de film is ontegenzeggelijk emotioneel en intens en weet de emoties ook echt weet over te brengen. De film is ook spannend waarin de spanning eruit bestaat wie de tocht gaat overleven en wie wie zal verraden of vermoorden.

Het is ook een film met diepgang: de film is niet alleen een confrontatie met de dood, met trauma en verdriet (“je weet niet wat oorlog met een man doet”) en het harde bestaan in het Wilde Westen die doet denken aan Hobbes’ natuurtoestand van een ‘oorlog van allen tegen allen’ waar het leven “solitary, poor, nasty, brutish, and short” is (en dat min of meer wordt herhaald in het aan D.H. Lawrence ontleende motto van de film: “The essential American soul is hard, isolate, stoic, and a killer. It has never yet melted.”), maar de film gaat ook over wraak en vergiffenis, meedogenloosheid en mededogen, over plicht en passie, over loyaliteit en rechtvaardigheid, over vrienden die vijanden worden en vijanden die vrienden worden. Zoals het hoort bij een western gaat de film m.i. niet over goed en kwaad in de beschaafde, rationele en abstracte betekenis (zoals bij Kants categorisch imperatief) maar over een persoonlijke ethiek voorbij goed en kwaad en een moraal die past bij een strijd op leven en dood. Reeds een begrip als ‘menselijkheid’ is abstract en leeg in zo’n harde, vijandige omgeving (in de film wordt die term ook gebruikt door precies die mensen die zelf niets hebben meegemaakt).

De film zegt ook iets over het Amerika van nu zonder die boodschap op te dringen: dat zit enerzijds al Lawrence’s motto (de Amerikaan is nog steeds eenzaam en hard) maar de keerzijde (in een strijd op leven en dood doet de huidskleur van de ander of überhaupt de geschiedenis er niet toe) is ook nog altijd relevant en geeft ons hoop voor de toekomst (waarin men zelfs iets kan lezen als dat juist de VS de natie van de hoop en toekomst zijn omdat ze in de hardste grond is geworteld). Ik zag een recensie die de film verweet halfslachtig te zijn: wil het tonen dat de Amerikaan een meedogenloze moordenaar is, zoals het motto suggereert, of dat hij toch ook zacht en rechtvaardig kan zijn? Maar volgens mij leert de film dat er geen tegenstelling (en dus geen halfslachtigheid) is: juist als de mens zijn beschaving wordt ontnomen, kan hij oprecht goed zijn – die blijkt uit zijn handelen in plaats van uit theoretisch oordelen – omdat zijn menselijkheid en innerlijke goedheid dan ook bloot komt te liggen.

De film is vrijwel perfect en mijn voorlopige favoriet voor 2018. Hooguit is hij heel af en toe iets te traag en iets te makkelijk scorend in emotie: een kniesoor die daar op let maar daarom net geen vijf sterren.

PS. Opmerkelijk trouwens dat de film in Nederland enthousiast maar in de VS zelf lauw wordt ontvangen: wellicht past deze film beter bij ons beeld van Amerika dan bij het zelfbeeld van de Amerikanen zelf?

Dat laatste viel mij inderdaad ook op. Ik kan het niet helemaal verklaren.

Zijn Amerikanen domweg niet gewoon iets meer spektakel en oppervlakkigheid gewend, waardoor zo’n kalme, uitgerekte film niet fijn valt? Puur onderbuikgevoel hoor, ik ga dit jaar zelfs pas voor het eerst naar de VS, maar dat is toch het beeld wat ik van ze heb.

Ik ben geen Amerikaan maar noemde het woord oppervlakkig juist in mijn review. Hoe hard bepaalde scenes ook binnen kwamen, ik kon maar moeilijk meeleven met de personages zelf. Waar het aan ligt snap ik zelf dan ook nog steeds niet, vaak gaan zulke scenes juist samen met het meeleven met de personages. Ik gok omdat het allemaal wat uit het niets komt. Binnen een paar minuten heb je bijvoorbeeld die gruwelijke scene waarin Bale's personage denkt aan zelfmoord, maar ik voelde het wellicht niet omdat je hem dan nauwelijks 'kent'. Geen idee of dit in andere films die me wel raken overduidelijk beter gedaan is trouwens.

De reden dat Amerikanen hier niet warm voor lopen lijkt mij vooral met de pijnlijke geschiedenis te maken hebben omtrent het omgaan met de natives. De film legt dit op een gruwelijke wijze bloot. Vooral ook de switch die het land doormaakt in deze film van het afslachten van Natives als missie, om vervolgens deze natives weer vrij te laten. Vanaf hierna gaat Amerika dan ineens soldaten veroordelen voor iets wat een jaar daarvoor nog ongestraft bleef en als plicht werd gezien. Trotse Amerikanen kijken niet zo graag naar zoiets en dan al helemaal niet naar een hoofdpersoon die in conflict is met zichzelf hierover.

De film is dan ook volledig genegeerd door de Academy Awards.....

Moeilijk te beoordelen western waarbi de openingsscène mij enigszins deed denken aan een soortgelijke scène in de westernklassieker The Searchers (1956) van John ford. Ook in die film werd een blanke familie door de Comanchen uitgemoord. Verder houdt elke vergelijking op. Daar werden de indianen nog als de bad guys gezien en de blanken als de good guys. In Hostiles zijn er noch goede noch slechte guys. De blanke kolonisten toonden hun wreedheid tegen de native Americans maar die laatsten konden er ook wat van. Tja, in tijden van oorlog houdt nu eenmaal de mensheid op. Voorbeelden ten over. Behalve de openingsscène vond ik ook de slotscène zeer sterk waarbij we een blik kregen van het normale burgerlijke leventje van de Amerikanen die duidelijk het einde van het wilde westen markeerde. De enige overlevende van de indianenfamilie werd geen strobreed in de weg gelegd. Verder valt deze film op door de schitterende fotografie. Het landschap in een western heb ik nog nooit zo mooi in beeld gezien.
In het kort samengevat: een zeer geslaagde western dus dit Hostiles die je wel even tot nadenken zet en duidelijk niet thuis hoort in het rijtje van vaak inhoudsloze pief paf poef westerns waarmee we in de jaren vijftig van de vorige eeuw werden doodgegooid. Van mij mogen er nog meer van dit soort westerns gemaakt worden.

4.0*

? In welke zin dan als ik mag vragen?

Dat is voor mij namelijk eerder argwaan-opwekkend dan een aanbeveling

huphup Brix. Gewoon gaan kijken op het grote scherm.

Ik verbaas me altijd weer wat voor een simpel en oppervlakkig beeld men heeft over ''de Amerikanen''. Vergeet niet dat de allerbeste films en filmmakers (ook) uit de US komen.

De terugkoppeling getuigt anders ook niet van veel diepgang en onderbouwing. Doen andere langzame films het daar dan wel goed? En dat goede films uit Amerika komen is iets anders dan dat ze voor de Amerikaanse markt geschikt zijn.

Ik weet het antwoord niet, het is zoals gezegd een aanname. Maar als je ziet dat succesvolle buitenlandse films eerder een remake krijgen dan worden ondertiteld, zegt toch wel iets over het gemak waarmee daar (maar bijvoorbeeld ook in Duitsland en Frankrijk) films worden genuttigd.

Sorry, ik wist niet dat het een eis was te reageren middels een diep onderbouwd epistel. De IMDb top 250 staat stampvol met deze zogenaamde ''langzame'' films, zie o.a. There Will Be Blood, die in de VS een hoog aanzien geniet. Maakt verder weinig uit allemaal. Het gaat mij er vooral om dat ik hier regelmatig lees hoe makkelijk de VS over 1 kam wordt gescheerd. Waarschijnlijk dankzij Donald Trump en Transformers ofzo.Dat is vooral omdat de VS de allergrootste filmbusiness ter wereld is. Aan het einde v/d rit draait het allemaal om het grote geld natuurlijk. Dat zou voor alle landen het geval geweest zijn. Zorgt er aan de andere kant weer voor dat filmmakers als deze Scott Cooper misschien weer wat extra poen krijgt van de studios om deze prent te kunnen maken.

Ik wacht nog totdat hij eindelijk in de bios komt hier in de stad...

Als westernliefhebber was ik benieuwd naar deze film. Echter, nadat ik de bioscoop uitliep wist ik nog niet precies wat ik ervan moet vinden. Een dikke voldoende, ja, dat wel...

Hostiles is een zware film, een soort western in de trant van Unforgiven en Brimstone. Moeilijke karakters, traag verteld, een sombere sfeer. De manier waarop westerns de laatste jaren wel vaker gemaakt worden, en die ik wel kan waarderen.
De diverse manieren waarop Native Americans neergezet worden in deze film vind ik aardig, toch een groep die vaak een onderbelichte rol krijgt in westerns, of slechts heel eenzijdig: als de oude wijze natuurliefhebbers, of als moordlustige wilden. In deze film zien we iets meer nuance, hoewel het ook hier helaas te oppervlakkig blijft. Dat deed Kevin Costner beter met Dances with Wolves.

Christian Bale in het wilde westen die een vijand moet begeleiden... waar zagen we dat ook alweer eerder? Oh ja, 3:10 to Yuma. Die film lijkt echter in de verste verte niet op Hostiles, ondanks dat Ben Foster ook in deze film een bad guy speelt.
Hostiles is veel zwaarder, trager en daarmee waarschijnlijk wat ontoegankelijker dan 3:10. Daarentegen wordt er wel een vergelijkbare psycholgische setting neergezet: twee vijanden die gedurende de film elkaar leren waarderen. Hoewel die in 3:10 veel beter uitgewerkt wordt dan hier.
Crowe was als Ben Wade een gelaagd karakter waardoor je elke scene weer op het verkeerde been werd gezet en nieuwe inzichten kreeg in diens beweegredenen, terwijl Chief Yellow Hawk helaas een bijzonder eenzijdig karakter blijft. Deze film had veel meer gewicht kunnen krijgen als zijn personage beter uitgewerkt was, want het is misschien wel het belangrijkste personage in de film.

De film speelde voor mijn gevoel trouwens wel vaker leentjebuur bij andere westerns. Een dialoog over het doden van een man leek af en toe letterlijk uit Unforgiven gekopieerd. Nu snap ik dat dat in een film waarin vergelijkbare thematiek besproken wordt dit misschien niet te voorkomen is, maar het voelde iets te herkenbaar.

Het verhaal ontrolt zich traag, maar eigenlijk weten we al vanaf het begin hoe dit zich gaat ontwikkelen. Dat maakte het voor mij af en toe lastig om mee te leven met de hoofdpersoon. Bale die voor de zoveelste keer peinzend voor zich uit staart, maar nog niet tot de conclusie komt dat hij en de chief meer op elkaar lijken dan hij vermoedde, en daardoor maar blijft twijfelen aan zijn eigen handelen... ik vond dit inzicht wat lang duren. Bale speelt overigens erg goed, maar zijn personage blijft toch wat kleurloos.

Gelukkig hebben we daar Ben Foster, die weer net zo’n gluiperige rol speelt als in 3:10. Hij is in deze film het morele kompas, en wrijft iedereen even flink het zout in de oorlogswonden. Doden is doden, of dit nu onder werktijd gebeurt, of niet.

Net zoals de vrijwel elke western, is ook deze een genot om naar te kijken. Paarden in woeste landschappen vervelen mij nu eenmaal niet snel, vooral niet als dit gecombineerd wordt met een degelijk verhaal en zulk goed acteerwerk als hier. Ook de schietpartijen zijn fantastisch gefilmd. Zeer vakkundig gemaakte, maar helaas geen perfecte western.

Prachtige film die niet aan stereotypering doet. De openingsscène duwt je misschien meteen in het kamp van de "blanken" maar al gauw laten ook die zich van een minst sympathieke kant zien.

Dat laatste kom je dan vooral te weten door het ophalen van herinneringen door enkel personages, die met moeite tegen die demonen uit het verleden bestand zijn.

Personages zijn zeer goed uitgewerkt met een dikke pluim voor Christian Bale. Een feest om die man aan het (acteer)werk te zien . Maar ook de anderen laten zich niet onbetuigd.

Soms is de vaart er wat uit, maar dan is het vooral genieten van de mooie natuurbeelden die je gedurende de film voortdurend voorgeschoteld krijgt.

Dat de film de Amerikanen een spiegel wil voorhouden zal waarschijnlijk niet zo in goede aarde vallen aan de andere kant van de oceaan.

Mooie film dit hoor. Alleen al de de cinematografie. Maar verder ook gewoon een boeiende film die je af en toe wel goed weet aan te grijpen.

Prachtig, somber en ontroerend. Oorlog kent alleen verliezers was voor mij de boodschap. Had iets korter mogen duren maar dat roep ik al snel bij films van meer dan 120 minuten.

Jammer, maar de film liet mij grotendeels koud. Geen idee waar het aan ligt. Het rustig kabbelend tempo beviel me wel, Bale kan ik goed hebben, de omgevingen zijn vaak erg mooi en de sfeer is sterk. Ook enkele losse momenten zijn goed gedaan, vooral als het wat spannender wordt. Maar te vaak ook vond ik het totaal niet interessant en vielen er te veel stiltes en kijk je naar wat pratende mensen waar verder niets gebeurt. Ik vond de film wel gewoonweg echt te lang duren. Speelt daarbij mee dat ik dit inhoudelijk een heel zwakke film vindt vol clichés en die van te voren helemaal is uit te tekenen. Zo'n Bale die toch aan het eind sympathie heeft voor de vijand waar hij jarenlang tegen heeft gevochten en ineens anders kijkt naar diegene aan wiens kant hij vroeger stond. Blgh. Het hing nog net aan de goede kant van geloofwaardigheid, maar ik vond het wel gewoon vervelend want ik heb eigenlijk gewoon een bloedhekel aan zulk type omwentelingen. Daarnaast ook dat dommigheden die me storen, zoals dat gedoe met die gevangene die wordt losgemaakt in de regen en ontsnapt. 2,5*.

Zoooo..... hier ben ik toch wel even stil van. De film grijpt je vanaf de allereerste scene bij de keel en laat je niet meer los. Wat volgt zijn prachtige beelden, een meeslepend verhaal en uitstekend acteerwerk. Met zijn ruim twee uur is hij wel wat aan de lange kant, maar dat is dan ook het enige minpuntje aan een verder ijzersterke film. Een diepe buiging voor de makers.

Dijk van een western. Gritty, maar ook zeker emotioneel. De heftige opening is er direct eentje in your face. Wat me vooral aansprak is de thematiek in de film en hoe het is uitgewerkt. Het pakte me echt bij de strot. Verder wordt er grandioos geacteerd door Bale, Pike en Studi, maar de bijrollen zijn ook noemenswaardig. Zo ook de geweldige beelden met als hoogtepunt de shots van Montana. En dit wordt dan genegeerd door de Oscars.

4,5*

Onvoorstelbaar dat je het een minpuntje noemt, omdat de film wat aan de lange kant is?? Een film van dit niveau is eerder te kort!! Ik verveel me in ieder geval geen moment bij 2 uur wat toch zo'n beetje een normale film duurt. Bij een film als Hostiles vind ik het eerder een minpuntje dat ie niet langer duurt!

btw. Super rol van Bale. Perfect gecast.

Meesterwerkje. Mocht inderdaad nog wat langer duren voor wat meer ruimte / rust / reflectie tussen bepaalde scènes maar voor nu ben ik erg van onder de indruk. Verpletterende rol ook van Christian Bale.

Trage zwaarmoedige film . Iedereen in deze film lijkt wel getraumatiseerd te zijn ..

In 1892 moet kapitein Joseph J. Blocker het stervende hoofd van een indianenstam, Chief Yellow Hawk, naar zijn geboortegrond brengen. Wat volgt is een dun 'ga van A naar B'-verhaaltje. Het mogen duidelijk zijn dat "Hostiles" dus geen plot-gedreven film is, het drijft compleet op de karakters. Of beter gezegd: op één karakter: dat van de hoofdpersoon. Het is vooral Blockers die met zichzelf een innerlijke strijd levert en hierdoor wordt het, ondanks het vele leed en geweld, nergens indringend. Hoeveel problemen met onderlinge verhoudingen en conflicten tussen indianen en Joseph en zijn mannen er ook worden opgeworpen, het boeit allemaal maar mondjes maat. Vreemd is het ook dat er wel geprobeerd wordt om een film zonder helden en schurken te laten zien maar dat het geweld door de indianen veel explicieter in beeld werd gebracht. Daarnaast had de film een overvloed aan uitgestrekte landschappen, die de lengte van de film flink oprekte. Dit was zeker geen pluspunt aangezien de film toch al aan de ruime kant was. De film is nog enigszins gered door het sterke acteerwerk van met name Christian Bale en Rosamund Pike maar ook de rest van de bijrollen. Al is het gek dat ook daar de indianen bijna van geen betekenis waren. Ook lijkt regisseur en scenarist Scott Cooper soms te twijfelen welke boodschap hij uit wil dragen. Cooper is zeker een goed regisseur maar helaas kon ik van deze film veel minder genieten. De film haalt voor mij net een magere drie sterren.

Vond het al een prestatie om deze film uit te kijken.

De Regie vind ik slecht.

Redelijke film, al staat deze m.i. wel helemaal stijf van de clichés en heeft op mij in ieder geval niet zo'n indruk gemaakt als 'dances with wolves' ooit deed. Maar goed, mooie plaatjes, voldoende kijkplezier, mede daarom nog een 7.

Wat ik alleen niet goed begreep is, net voor dat ze in fort Winslow aankwamen zien ze onderweg die indianen vermoord liggen, en eentje hangt in een boom. Maar wie heeft die indianen vermoord?? Tommy of wie? dat was me niet helemaal duidelijk.

Dat is mij ook niet duidelijk. Rosamund Pike wist er meer van, dat was wel op te merken.

Niet mijn western,saai en leeg ,nooit liefhebber geweest van calvalariewesterns.

Opening sterk (denkende aan de The Searchers)zeer rauw ,dan zet Bale zijn masker zoals op poster op en doet het niet meer af slaap verwekkend.

2 sterren voor de opening.

Niet zó goed als The Revenant, maar die lat ligt ook wel erg hoog. Het is een hele fijne western geworden, wederom ijzersterke film van Cooper & Bale.

Heel eerlijk gezegd viel deze film me wat tegen.

Dat kwam misschien door de enorm goede kritieken op deze site waardoor mijn verwachtingen hoog waren.

Ik verwachtte een soort "Dances with wolves", een epos over de Amerikaanse indianen, en dan in een nieuwe film.

Aan die film kan deze niet tippen ook al is die al tientallen jaren oud.

Ook als Western vond ik het helaas slecht één van velen.

Geen Unforgiven die indruk maakte en die ik zo af en toe nog wel terug wil zien.

Slechte film deze Hostiles? Nee, zeker niet. Maar zeker ook niet een film die me nog heel lang zal bijblijven.