Horror Story (2013)

Ik vraag me toch af wat voor een slaapkoppen er bij Netflix rondhangen. Zoveel moois in filmland, zowel oude als nieuwe parels, en dan een gedrocht als dit neerplempen: fuck onze abonnees. Het zou zomaar eens mijn tweede of derde film uit India kunnen zijn, en mijn eerste horror, maar ik hou het voor gezien. Wat een titel ook weer, man man.

Zeven vrienden gaan naar een verlaten hotel nadat ze horen dat het er spookt. De gesproken taal is Hindi gecombineerd met Engels waardoor de sfeer er meteen lekker inzit. Voortdurend klinkt het alsof er weer iemand iets uit de Kwik-E-Mart heeft gestolen waardoor je meteen al een beetje melig wordt. Die meligheid zet zich echter al snel om in woede.

Want als er ook maar een telefoon opgenomen wordt, een ventilator aanslaat of de vrienden elkaar aan kijken dan gaat het orkest zo erg tekeer alsof Michael Bay hoogstpersoonlijk de boel opzweept met zijn stokje. Enorme herrie die werkelijk alle spanning compleet vernietigt.

Al wil ik benadrukken dat het allerminst spannend is. De locatie is sfeerloos en de hoofdpersonen lijken allen meer met hun uiterlijk bezig dan iets anders. Wanneer ze een vreemd geluid horen rennen ze twee minuten heen en weer op het ritme van het stokje van een doorgesnoven dirigent. Het bloederigste aan de film is bovenstaande poster, en mijn ogen intussen waardoor ik nog net mijn oordoppen kan vinden.

De geestverschijning is een nieuw dieptepunt. Eén wazige vlek is het, alsof de camera niet op scherp staat. Ook het gefluister klinkt meer als een kinderversje die je kleine nichtje in slaap brengt. Ware het niet dat tegen het einde van de film je trommelvliezen tegen het plafond zitten waardoor niemand zal slapen. Dit is een schandalige vertoning en een belediging voor elke doorgewinterde horrorfanaat.

Avoid.

Al best wat leuke Indische films gezien via Netflix, ook in het horror genre. Deze oogde niet eens zo slecht, maar was het dat wel. 't Is geen Bollywood, dus ook geen dansende geesten of zingende demonen, maar een serieuze horror indie is het ook allerminst.

Nochthans was het visueel niet eens zo heel slecht. Oké, wat tamme CG links en rechts en de editing was zeker niet altijd even denderend, maar ik had het gevoel dat met het bronmateriaal toch best een aardige horror in elkaar te boksen was. Qua belichting en setting toch nog best sfeervol. Maar een horror film wordt ook grotendeels gemaakt of gekraakt door z'n klankband, en die is hier écht dramatisch.

Allereerst de acteurs zelf, die in een vervelende mix van Indisch en Engels praten. Allicht om een beetje hipper te klinken, maar ik had het al héél wat fijner gevonden hadden ze gewoon continue Indische gepraat. Dat Engels-Indische accent is niet om aan te horen, de delivery van de dialogen is daarnaast ook nog eens compleet sfeerloos. Acteurs zelf zijn ook helemaal niks waard trouwens, maar daar weet een beetje horrorregisseur wel raad mee.

Maar ook de muziek zelf is niet om aan te horen. Het lijkt wel als de Indische Danny Elfman compleet los mocht gaan. Elke scare wordt gepresenteerd als was het de ultieme twist, en in plaats van duister en eng lijkt de score vaak meer voor een duistere fantasy geschreven. Het resultaat laat zich raden: geen spanning, geen sfeer, enkel irritatie.

Verhaaltje en invulling stellen ook niks voor. Hotel met een gekkenhuisonder, dus zelfrijdende rolstoelen, dossiers van patienten en een "tragisch" verhaal met wat electrotherapie. Maar ook daar kan een getalenteerd horror regisseur normaal wel mee uit te voeten, want genrewerk draait toch meer op uitvoeren dan originaliteit.

Mnee, braafjes links laten liggen en op zoek naar de betere Indische horror films op Netflix. Dit was om te janken. Al ben ik wel benieuwd wat een beter regisseur met een remix zou aanvangen.

1.0*

Soms kunnen generieke titels je volledig op een verkeerd spoor zetten. Dat ik de Britse anthologiefilm 'Ghost Stories' (2017) verwar met de Indiase anthologiefilm 'Ghost Stories' (2020) en dan op netflix uiteindelijk bij het Indiase niemendalletje 'Horror Story' (2013) terechtkom. Geen idee of ik me bekocht moet voelen, maar dit moet een van de slechtere films zijn die ik in tijden heb gezien. Het is zo'n B-film waarin midden- tot eindtwintigers zich voordoen als onverantwoordelijke twaalfjarigen. Met een gemaakt slangtaaltje bestaande uit Hindi met Engelse catchphrases erdoorheen. Maar zo suf als het is wanneer ze met elkaar hun drankjes doen in een semi-hippe tent, zo onvoorstelbaar kinderachtig wordt het wanneer ze de hoteldeuren achter zich dichttrekken en terechtkomen in een spookhuis. Het is een beetje alsof de fameuze achtervolgingen uit Scooby Doo bloedserieus zijn genomen als horror-voorbeeld. Het generieke slachtvee heeft nu ook niet bepaald een charismatische spookverschijning achter zich aan rennen. Voor het grootste deel van de film zien we de paranormale entiteit alleen in goedkope jumpscares. Echt van het niveau dichtslaande deuren, lekkende kranen, ruis op een televisie en een uit zichzelf rijdende rolstoel. Tegen het einde krijgt het spookmeisje meer een eigen gezicht en zelfs een tragisch achtergrondverhaal, maar door de krakkemikkige CGI heeft ze nooit een uitgesproken persoonlijkheid.