Gerald's Game (2017)

Deze ook eens bekeken en het was niet mis. Voor een Stephen King was het eens een meer toegankelijk verhaal die ook wel echt kan.

Het is ook veel meer drama dan horror. Ik vroeg me al af hoe ze de film gingen vullen, maar ze hebben het toch goed gedaan. De focus lag uiteindelijk minder op het ontsnappen zelf, maar eerder op jeugdtrauma's.

De cast deed het goed en verder zag het er prima uit. Toch de moeite om gezien te hebben.

Het laatste wat je wilt bij een SM-experiment is dat je partner een dodelijk hartaanval krijgt nadat hij je met handboeien heeft vastgemaakt aan het bed. Zeker niet als je dat doet in een afgelegen vakantiewoning, ver van de bewoonde wereld en bij voorkeur ook niet als er een uiterst hongerige herdershond in de buurt rondzwerft. Het overkomt Jessie [Carla Gugino] die moet proberen te bedenken hoe ze uit haar netelige positie kan komen. Diep verstopte herinneringen komen bovendrijven en wanneer honger en dorst toeslaan, probeert ze wanhopig psychisch overeind te blijven. Flanagan weet et statische gegeven, gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King, op geslaagde wijze open te breken en maakt er een visueel en mentaal prikkelende kijkervaring van. Over de gehele linie voortreffelijk geacteerd, ook door 'onze' Carel Struycken in een rol die hem op het lijf is geschreven.

Gerald's Game heeft zijn goede en akelige momenten, maar duurt minstens een kwartiertje te lang, en Flanagan maakt richting het einde enkele domme keuzes (of die fout ligt wellicht bij Stephen King, die daar wel om bekend staat, maar het boek heb ik nooit gelezen). De meest bizarre keuze vond ik om die zogenaamde Grim Reaper/representatie van de dood te onthullen als een reële persoon. Vreemd, en haalt ook meteen alle creepiness en ambiguïteit uit de prent. De film heeft wel wat momentjes waarin het geheel opleeft (de flashbacks vond ik bijvoorbeeld interessant, en vormden af en toe een verademende afwisseling van locatie), en over de acteerprestaties kan niets in negatieve zin gezegd worden. Carla Gugino is misschien af en toe wat eentonig in haar gezichtsuitdrukkingen, maar dat is het dan ook. Het grootste hekelpunt is dus het einde, en het feit dat dit verhaal in een compactere speelduur verteld had kunnen worden. Handel dit in tachtig minuutjes af en dan heb ik er nog wel een 3* voor over. Nu helaas een halfje minder. Persoonlijk vind ik regisseur Flanagan tot nu toe een stuk beter in zijn serie-werk (Hill House) dan in zijn films.

Aangezien ik de series van Flanagan erg kan waarderen, deze film van hem ook maar eens opgezet.

En zijn hand is regelmatig zichtbaar. Geralds Game heeft ook echt wel sterke momenten. En de door Stephen King bedachte opzet is zeker interessant. Maar alsnog is deze thriller grote delen simpelweg saai.

Dat ligt niet aan de acteurs die het prima doen, maar meer aan het materiaal waarmee ze het moeten doen. Het boek van King lijkt simpelweg niet geschikt voor een lange film. Wellicht had een short beter gewerkt.

Van Mike Flanagan. Naar een boek van Stephen King. Twee klinkende namen en dat schept een bepaalde verwachting over de film alsmede een bepaalde nieuwsgierigheid. Immers, het boek bestaat grotendeels uit innerlijke monologen in dialogische vorm. De lezer neemt niet deel aan een lineair avontuur maar zit gevangen in het hoofd van hoofdpersonage Jessie. Prachtig boek, maar de verfilming van de psychotische hersenspinsels van een vrouw gevangen in een precaire situatie, lijkt me op voorhand niet eenvoudig.

Flanagan lost het goed op. Welke truc hij daarvoor gebruikt, kan de potentiële kijker beter zelf ontdekken. Flanagan maakt in ieder geval een uitstekende horrorfilm van een statische situatie. Jessie is vastgeketend aan haar bed en kan geen kant op. Dat is de situatie. De film maakt goed gebruik van de benarde positie van Jessie en ontwikkelt een fijne beklemmende sfeer. Daarnaast speelt er nog iets anders. Iets dat met Jessie zelf heeft te maken en de film voorziet van dramatische momenten. Gerald’s Game gaat verder dan enkel de kwestie of Jessie zich uit haar benarde positie kan bevrijden. Het verhaal zoekt continu andere richtingen op.

De film blijft daardoor verrassend afwisselend terwijl de slaapkamer als beperkende factor strikt genomen nooit wordt verlaten. Er gebeurt verrassend veel. Realiteit en verbeelding lopen door elkaar. De stemming wisselt ook. Van treurig naar zwarthumoristisch. Van zenuwtergend naar mysterieus. Het spanningsniveau is behoorlijk hoog en wordt goed bewaakt. De afloop valt helaas wat tegen. Het einde voelt toch wat langgerekt aan en Flanagan maakt het allemaal wat explicieter dan nodig is, wat mij betreft. Goeie rol trouwens van Carla Cugino die veel te verduren krijgt en daarbij een breed scala aan emotionele vaardigheden demonstreert.

Misery, was toch een veel betere film dan deze vond ik. Ik werd dat gepraat en geneuzel nogal snel moe. En iedereen weet toch wel wat je kan proberen in deze situatie zou ik denken.

Ik zou dat ook wel eens willen proberen met mijn vrouw. Maar dan in de vroege uurtjes, en dan maakte ik ze pas s'avonds los, dan kon ik eens lekker film en voetbal kijken zonder een verhaal dat ik al vijf keer gehoord heb

Even meegepakt op Netflix want een King verfilming doet het altijd wel goed vooral als er ook nog een lekker wijf als Carla Gugino in meespeelt. Bovendien kwam de film voorbij in een of ander artikel, waarschijnlijk de filmkrant, waar de film positief onder de aandacht gebracht werd. Maar dit viel uiteindelijk toch best wel tegen.

Aanvankelijk lijkt het idee nog niet zo slecht met de dame vastgeketend aan het bed overgelaten aan haar lot waren het niet dat het deel met de hartaanval dan toch weer eerder kolderiek overkomt dan eng of indrukwekkend. Desondanks is het niet slecht maar nog wel interessant met de eerste schrik en stress lichtelijk onder controle en de conclusie omtrent de hond. Maar daarna wordt de film al vrij snel vervelend en flauw met de zogenaamde conversaties die Jessy heeft met de twee 'verschijningen' vanwaar het alleen maar minder wordt. Even veer ik op als de hond aanslaat en er sprake is van een andere aanwezigheid maar daar wordt dan weer ontstellend weinig mee gedaan qua dreiging en spanning.

Sterker nog, de film verzandt in semi intellectuel psycho prietpraat in ellenlange totaal niet interessante dialogen met de hallucinaties. En dan is er nog dat extreme moeilijke gedoe rondom water, hoe ze zich zelf bevrijd met haar hand, jaja natuurlijk, en dan ook nog als een gek rijden. Een echte poging om uit te breken en dat bed te slopen komt nooit. Dat de film achteraf veel dieper wil dan getoond met jeugdtrauma, dieper onbesproken letsel en projectie komt er totaal niet uit en komt sowieso aan het korte eind waar het verleden en wat er broeit wel interessant is, die domme gesprekken met haar hallucinaties dienen als katalysator maar zijn zo slap dat daar de film bij voorbaat op doodbloed. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat Gerald's Game voor mij volkomen mislukt en daarom dan ook geen voldoende.

wil het niet echt een horror/thriller willen noemen, meer een psychologische thriller.

zaten wel een enkele bloederige griezelmomentjes in, maar om het dan horror te noemen...

tijdens haar tijd dat ze vast geboeid in bed lag kwam haar gehele leven voorbij.

ook oa haar trauma's.

dit alles gaf wel een beetje een Stephen King sfeertje.

door het wat mindere einde half puntje minder

al met al geen slechte film 3,5 * dik verdiend