The Devil and Father Amorth (2017)

Ongeloofelijk dat deze troep van William Friedkin komt. Zelden een documentaire met zo weinig professionaliteit, inhoud en zo veel wansmaak en goedkoop effect bejag gezien. Als er bij deze film al iemand bezeten was door de duivel was deze niet voor de camera maar achter de camera.

Van bedenkelijk niveau.

Het is op zich niet zo'n verkeerd idee, eens een exorcisme in beeld brengen zonder al te veel poespas. Friedkin lijkt daar ook wel de geschikte persoon voor, maar aan hem is geen groots documaker verloren gegaan, aangezien het resultaat eerder lachwekkend is.

Het interessants is misschien nog het gesprekje rond het opgroeien met geloof en het kaderen van een exorcisme als een soort van werkend placebo voor mensen met een diepreligieuze achtergrond. Maar ook dat gesprek wordt compleet verkeerd gestuurd en verzuipt een beetje in andere opmerkingen die niet bepaald al te intelligent klonken.

Erger nog is het horror-stukje op het eind waarbij Friedkin zogezegd geen camera had. Veel budget zal deze film allicht niet gehad hebben, maar probeer zoiets dan toch anders op te lossen. Het maakt een film als deze alleen maar onnozeler, terwijl net het tegengestelde effect nagestreefd wordt.

Ik heb nu al een paar docs rond exorcismes gezien en geen van allen laat een echt serieuze indruk na. Maar dit is toch wel de flauwste denk ik, Friedkin houdt het beter bij fictie.

1.0*

Matig.

Friedkin mag dan wel een talentvolle regisseur zijn, als documentairemaker is hij duidelijk te gebrekkig. Niettemin is het idee van de film best leuk. Eerst een klassieker regisseren met demonen in de hoofdrol, en vervolgens een echte uitdrijving bijwonen. Of het vervolgens allemaal echt is of niet mag volledig aan de kijker overgelaten worden.

Ikzelf vond het allemaal maar ongeloofwaardig. De priester is dan wel geloofwaardig, dat vrouwtje vond ik bijna een actrice. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of dit allemaal wel of niet echt was, maar het feit dat Friedkin een geluidseffectje onder het geschreeuw monteert versterkt het gevoel dat het allemaal maar een toneelspelletje was geweest.

Verder kan Friedkin wel erg goed vertellen en is het een intrigerend persoon. Als interviewer valt hij wederom wat door de mand en filmt alleen maar de antwoorden die hij zelf wil weten. Alle andere mogelijke opties worden uiteraard buiten beeld gelaten, net als de finale die daarom ook maar enkel in verhaalvorm toegankelijk blijft.

Het blijft een kort en vermakelijk filmpje die je vlot door z'n speelduur heen weet te leiden, maar heel veel inhoudelijks voegt deze documentaire niet toe. Toch slaagde de film erin om me voor de volledige en korte speelduur geboeid te houden en weet Friedkin uitstekend de aandacht op te wekken en vast te houden.

Geen briljante en inhoudelijk matige documentaire. Er zit genoeg in deze film om te bekritiseren, en de erg lage recensies zijn dan ook niets minder dan volledig terecht. Toch vond ik het geen moeizame en toch best boeiende zit over een onderwerp die wel een veel betere aanpak had moeten hebben om echt geslaagd te worden. Friedkin speelt de kaarten wel heel erg open hier. Jammer.