The Monster Project (2017)

Ik ben sowieso met de verkeerde instelling de film in gegaan. Ik was in de veronderstelling dat het zich zou afspelen in een fictief universum waarin het bestaan van monsters door de mensheid geaccepteerd was. Zo kwam bovenstaand plot op mij over in elk geval. Het was dus een beetje een tegenvaller toen al snel bleek dat de film zichzelf serieus neemt.

The Monster Project gaat over een viertal filmmakers die voor hun vlog (het zal ook eens niet) iets nieuws proberen, namelijk echte monsters interviewen. Zoals vaker krijgen we in de opbouw eerst een half uur om kennis te maken met de personages, maar geen van allen is interessant. Buiten het feit dat de ex-vriend zijn ex-vriendin weer terug wil (gaap) blijven de karakters zo plat als een dubbeltje.

Tijdens de interviews werd het iets amusanter, al was de overacting van de vampier pijnlijk. Maar wanneer de bom barst, barst ook het laatste beetje vertrouwen wat ik in de film had. De skinwalker, vampier en demon veranderen in hun ware aard waardoor je drie kwartier naar complete chaos aan het loeren bent. De film is namelijk geheel in POV gefilmd, waardoor je flink gehinderd wordt door een schokkende camera in combinatie met nightvision. Een goed excuus om de matige special effects te verdoezelen, dat wel.

Er gebeurt zo veel in zo'n hoog tempo dat Scooby Doo erbij verbleekt als hij weer eens wordt achtervolgd door een geest. Het is kamer in, kamer uit afwisselend gevolgd door één van de drie monsters. Nu vind ik de make-up niet overdreven slecht, al is het gezicht van de demon erg onsubtiel. Een goed voorbeeld voor de rest van de film, de actie is zo aanwezig dat je geen enkele keer in spanning zit. Less is more in dit geval.

Mathieu doet erg zijn best, maar neemt veel te veel hooi op zijn vork. Hij heeft er behoorlijk wat horrorelementen in gestopt zoals klassieke monsters, een 'found footage' ofwel POV-insteek, wat scares, wat bloed en een bizar einde. Maar geen enkel element slaagt. Een klein beetje zonde van je tijd dus.

Matige"found footage"achtige film.

Door het gebrek aan budget ziet er film er matig uit en zijn er acteurs komen opdraven die ook niet van het scherm afspatten.

De monsters zien er ook niet uit.

Al met al heb ik slechter gezien maar dit is ook niet best.

Leuk plot. Drie interviews met drie monsters. Een diepzinnig inkijkje in de psyche van een monster. Daar had ik mij dus erg op verheugd en daar heb ik mij ook erg op verkeken, zo bleek al snel. Want ja, er wordt inderdaad wel geïnterviewd, maar echt interessant zijn die interviews niet. Voordat er sprake kan zijn van enige diepte in de interviews ontploft de boel. Monsters zijn nu eenmaal monsters, niet waar. Wat volgt is chaos en hectiek die op de zenuwen werken. Wat niet volgt is een grondige analyse van monsterlijk gedrag, verteld door de insiders zelf. En dan is het dus even slikken als de film zich tegen de verwachting in toch weer op het standaard pad van het found footage genre begeeft.

En dat gaat dan als volgt. Als kort na de aanvang van de hectiek de stroom uitvalt, gaat de camera over op nightvision. Het zal ook eens niet... Ruim de helft van de film speelt zich vervolgens in het duister af. En daar waar de camera tijdens het voorspel zo goed in balans was, gaat ie nu meteen helemaal los met veel geschud en afleidende interferentie.

Het is even leuk om te worden mee gezogen in de paniek van de personages. Het paniekerige en hectische van de uit de hand gelopen situatie wordt levendig weergegeven. Dat is even intrigerend. Maar al snel kwijnen de bewondering en de inleving weg en is het niet meer zo amusant. Na een tijdje is er behoefte aan overzicht en wat structuur. Dat gebeurt echter niet. We schudden door tot het einde. Zenuwtergend.

Bijkomend nadeel van de chaos is dat de draad van het verhaal op den duur niet meer te volgen is. Wie is wie? Waar is wie? Wie doet wat? Dergelijke vragen steken de kop op. Niet dat het echt iets uitmaakt. Echt boeiend is het dan al lang niet meer.

Desondanks zien we een paar aardige effecten passeren. Een paar leuke maskers en behoorlijk uitziende levitaties werken goed in het schemerdonker. De effecten worden steeds piekerig getoond. Met snelle intervallen zogezegd. Zo wordt voorkomen dat de kijker een te lange en dus kritische blik op de speciale effecten kan werpen. Als je het beeld even stilzet, zie je meteen het beperkte budget in de grime en aanverwante attributen terug. In de motion heb je dat niet meteen door. Inventieve omgang met het krappe budget, heet dat.

Ondertusen zakt het niveau van de film verder en verder. En aan het eind koerst de film af op een bespottelijke plotwending die de film definitief doet afglijden naar een niveau waar slechts hoongelach past.

Oei.

Niet best nee.

Toch is het concept nog wel leuk bedacht. Een film in het found footage stijltje die iets anders uitprobeert, ik vind het helemaal prima. De uitwerking van The Monster Project laat echter veel te wensen over. De liefde is er zeker, maar het talent klaarblijkelijk niet, en dat valt soms te merken.

Zeker qua duur van de film, die echt veel te lang is. The Monster Project lijkt een beetje in 2 helften te zijn opgedeeld. De eerste is meer drama en wat mystery, terwijl de tweede helft de volledige overgang maakt naar horror/thriller. Dit klinkt nog best aantrekkelijk, maar beide helften worden maar matig uitgewerkt helaas.

De eerste helft sleept vooral, erg lang. De personages voelen nooit realistisch aan en acteren ook niet al te best, Quezaire uitgezonderd want zijn vele pogingen om volop te schmieren werken wel in het voordeel en zorgen ervoor dat de eerste helft niet compleet verdoezelt in saaiheid. Van de rest krijgen we vooral standaard en veel te serieuze personages die geen seconden weten te boeien.

Als de monsters in beeld komen lijkt de film kort even een origineel pad te bewandelen maar al snel is er duidelijk dat er maar weinig gedaan wordt. Waarschijnlijk i.v.m. budgettaire beperkingen, waardoor het vooral op acteerwerk neer moet komen vanuit de monsters. Het jammere is dat het alleen bedroevend is, zeker die demon kan er echt weinig van.

Tweede helft slaat volledig om, en ook ineens. Het maakt de film wel even leuk, want in hoog tempo wordt de groep plots belaagt door drie monsters die allemaal behoorlijk gek zijn. Spannend wordt het niet, maar het vermaak schiet flink door en het werkt ook voor 20 minuten. Het jammere is dat de tweede helft wel 40 minuten doorgaat waardoor het allemaal wel heel erg gaat slepen.

Tel daar nog enkele vervelende keuzes bij op en een spanningsloos geheel en dan kom je helaas niet ver. Met enkel schrikmomenten en bombarie kom je er nog niet. Tussendoor krijgen we gelukkig nog wat scenes die visueel even de moeite zijn, maar het grootste deel wordt besteedt aan nightvision beelden die allang eerder en beter zijn gedaan, bijvoorbeeld in Grave Encounters. The Monster Project is een film met een leuk concept, maar matig uitgewerkt helaas. Jammer.