Temporada de Caza (2017)

Een film die wat mij betreft behoorlijk wat meer aandacht verdient. En dat kan ook, want hij staat gewoon op Netflix! ^^

Een ingetogen film die zich afspeelt in het prachtige Patagonië over een stadsjongen die worstelt met het verlies van een ouder en een plattelandsvader die worstelt met toenadering vinden tot zijn verloren zoon.

Ik vond de setting geweldig, het acteerwerk heel overtuigend en knap. Alhoewel het onderwerp wellicht een wat platgetreden pad is, zag ik nog niet vaak een film over "mannen-emoties" zo sterk uitgewerkt.

4*

Een puberende tiener met issues.

Pubers. Je zou ze het liefst achter het behang willen plakken. Jeugdperikelen, rouwverwerking en het opnieuw moeten wennen aan een ouder die je al een tijd niet hebt gezien zijn de hoofdingrediënten van deze film. Het speelt zich hoofdzakelijk af op het Argentijnse platteland waar de angry young man uit de grote stad zich nu noodgedwongen moet proberen te settelen. En ook de vader moet gelet op het feit dat hij een nieuwe gezin heeft ook proberen tussen alle ruzies door een band te krijgen met zijn zoon.

Dit proces kabbelt rustig door waardoor de personages alle tijd krijgen om elkaar weer te hervinden.

Maar dat voortkabbelende proces verliep echter te traag naar mijn smaak. Ik had ook niet echt binding met de personages, maar dat kan ook komen omdat het onderwerp mij eigenlijk niet zo aansprak.

Ik ben wel gepakt door deze film en de verbeelding van het vader-zoon thema.

Prima karakterkop ook de pa en sterk hoe wordt getoond dat de twee heren voorzichtig naar elkaar toe groeien. Soms zijn dit soort films traag, maar deze is onderhoudend met voldoende vaart en afwisselng.

De cast vind ik allemaal erg naturel spelen, bijvoorbeeld tijdens de taferelen aan tafel met de stiefzusjes. En door het gebruik van handheld cameras komt het verhaal echt over.

De rauwheid van het leven in Patagonië is bovendien eeen interessante extra dimensie. Een van de betere Argentijnse films die ik onlangs gezien heb.