Huevos de Oro (1993)

Coole poster

soppervette voorkant.maar daar is dan ook alles mee gezechr saaie softpornofilm met veel overdreven machopraat 1.5*

Huevos de Oro is dan ook een 'satire' op de macho-cultuur. Dat betekent dus rode sportauto's, seks, fallusbeelden, seks, een karaoke-plaat van Julio Iglesias, seks, maar goed, seks is natuurlijk wel de handtekening van Bigas Luna.

De satire wordt na een uur onderbroken als het dan toch 'emotioneel' moet gaan worden, en dat lukt niet zo best. De film zakt dan ook behoorlijk in, en de satire op de macho-cultuur gaat meer richting satire op the American way of living.

Javier Bardem kan lekker schmieren en trekt daardoor als een echte macho alle aandacht naar hem toe. Zelfs Benicio Del Toro als tuinman Bob is haast onzichtbaar.

Bigas Luna is een meester is slechte kitsch. Wacht even met het opentrekken van een zak chips het eerste kwartier, tenzij je een close-up van een menselijke drol wel kunt behappen. Kleine 3 sterren...

matige film. het verhaal raakt kant noch wal

Eén van de beste Bigas Luna-films, zeg maar de hetero-tegenhanger van Pedro Almodovar.
Javier Bardem hier als de typische macho-man die het liefst van alles 2 wil hebben omdat ie tenslotte ook 2 ballen heeft en z'n wensdroom is de grootste toren van de stad te laten bouwen (jullie weten is iets over fallus-symbolen neem ik aan?).
Maar wat een macho-film lijkt te zijn wordt dus eindelijk een soort van anti-macho-pamflet, want het imperium van Bardem blijkt niet bestand tegen fysiek zwakkere, maar slimmere mannen en ook niet bestand tegen vrouwen.
En dat alles vanzelfsprekend in de gebruikelijke zuurstokkleurtjes.

Niet veel bijzonders, afgezien van de Spaanse borsten.

Jammer dat deze film, zoals Mug al opmerkte, wat wegzakt in het tweede deel. Het is net alsof het verhaal halfweg, na een anticlimax, opnieuw begint, maar dan veel minder sterk. Jammer, want het leek echt een film met... ballen te worden. Maar niettemin heeft hij me behoorlijk geboeid.

Een ongemakkelijke film van Bigas Luna, de meester van de superkitsch. Hij heeft meesterwerken gemaakt, maar ook regelrechte flops. Deze zit er wat mij betreft tussenin. Ik hou niet zo van de geëxalteerde machocultuur: Spanjaarden zullen dat wel kunnen waarderen. Een rol overigens die Bardem op het lijf is geschreven: Het lijkt alsof Bigas Luna hier zijn eigen cultuur een spiegel voorhoudt, en met het slot laat zien: zoveel stelt onze cultuur nou voor. Maar dan ben je een dikke anderhalf uur verder. Met name het laatste half uur verloopt moeizaam. De film heeft wel ballen, maar ze zijn niet van goud.

Wat zou een vrouw kiezen, een man met échte of met gouden ballen?