A Bad Moms Christmas (2017)

Susan Sarandon is de enige die ongeschonden uit de strijd komt in deze mislukte komedie, die blijkbaar denkt dat de onderbroekenlol die begin jaren '80 al geforceerd en belegen was (Porky-alert!) opeens weer hip is vanwege de geslachtsverwisseling. De dames uit het al bepaald niet hoogstaande 'Bad Moms' krijgen te maken met hun moeders. Het is een raadsel waarom Amy [Mila Kunis] en Kiki [Kristen Bell] hun karikaturale 'moms from hell' [Christine Baranski, Cheryl Hines] niet meteen een enkele reis richting de eeuwige jachtvelden sturen, maar ons veel te lang dwingen de ene na de andere tenenkrommende vernedering te aanschouwen. Scenaristen Jon Lucas en Scott Moore leveren een scenario af van 'lach-of-ik-schiet' en regisseurs Jon Lucas en Scott Moore laten hun cast er vrolijk op los schmieren. De film werkt het best wanneer het zich richt op de grootmoeders en wie volhardt kan in ieder geval nog rekenen op een ontknoping tijdens een Kerstnachtdienst die weliswaar totaal geforceerd is, maar wel het enige lichtpuntje blijkt te zijn in deze Kerstnachtmerrie. Wat als de rest van de film nu net zo geslaagd was als de finale...?

Zoals verwacht.

Deel 1 bleek al niet veel, deze kersteditie - enkel en alleen gekeken om de vriendin te plezieren, geen idee hoe het mens plezier kan halen uit dergelijke cinema - is misschien nog erger.

Zelden tot nooit grappig, veel van die typische 'groffe wijven-humor'. Een paar plastische chirurgiekoppen erbij om als moeder te laten opdraven... Neen, gelukkig wordt men er niet van.

Volgend jaar terug Home Alone, voor de afwisseling.

1

Tegenvallende film waarin de drie moeders opzien tegen kerst waarvoor ze veel zaken tot in de perfectie moeten regelen. Dit snelle vervolg is letterlijk van hetzelfde laken een pak. De toevoeging van de moeders van de moeders is op zich wel leuk (inclusief dito casting). Maar het is uiteindelijk niet grappig en ook de slow-motion-scenes van de personages die volop lol hebben zijn weer snel irritant.

Tja, geen idee welke doelgroep nou echt om dit soort films zal lachen. Stelletjes die een geforceerde kerstfilm in de bios willen bekijken? Fans van clichématige familiedrama's in komedies? De eerste Bad Moms viel al tegen, maar was nog best aardig, maar Bad Moms Christmas voelt wel heel erg als een flinke misser. Mila Kunis (ik blijf een beetje verliefd op haar, wat een mooie vrouw) moet dealen met haar strontvervelende moeder (die rol speelt ze overigens ook in The Big Bang Theory) en na flink wat ellende komen ze uiteraard nader tot elkaar. Via een bijzonder suffe scène in een kerk. Die verhaallijn is dan ook wat er mis is met de film. Zó voorspelbaar en flauw. Kijk, als je dan niet origineel kan zijn, zorg dan ieder geval dat het nog vermakelijk is of de juiste snaar raakt. Het blijft ook allemaal zo braafjes met het kerstthema. Als je dan van die huismoeders in een film stopt, stuur ze dan in een verhaal naar Las Vegas ofzo, waar op het einde nog eens over gepraat wordt. Dit was gewoon echt ongrappig. En met teveel verhaallijnen.

2*

Vond deel 1 nog wel grappig, maar vond deze echt tegenvallen.
Misschien was ik er minder voor in de mood, maar de grappen kwamen niet binnen en waren niet leuk flauw.

De eerste film had juist dat de moeders in opstand kwamen (binnen de nette lijntjes) en ondanks dat ze zeggen dat ze kerst gaan terug halen valt me dat wel heel vies tegen.

De eerste was al geen topper, deze is nog iets minder. Van een komedie waarvan de titel begint met Bad Moms verwacht je vilein vuurwerk, maar dit vervolg is een vrij lege, fantasieloze conceptfilm. Van de drie hoofdrolspeelsters worden weer braaf de probleempjes met hun moedertjes behandeld, en met het kerstfeest op de achtergrond weet je bij een Amerikaanse film precies welke richting het uitgaat. Enkel om de bizarre relatie van Hahn met haar nieuwe vriend kon ik nog hartelijk lachen(heeft de brutaliteit die je bij zo'n film verwacht), en de achtervolgingswaan van moedertje Bell kon me ook nog een glimlach onttrekken, maar voor de rest is het saaiheid troef. Meeste aandacht gaat ook nog uit naar de perikelen binnen de familie van Kunis en laat dat nou net de veruit minst boeiende verhaallijn zijn. De laatste twintig minuten zijn bovendien vreselijk sentimenteel en tenenkrommend slecht. Beste nieuws lijkt me dat er geen tweede vervolg gaat komen, want zo te zien waren de frisse ideeën na het origineel al helemaal op.

Het begint nog wel aardig en het eerste stuk is voldoende onderhoudend. Maar het laatste half uur is tenenkrommend slecht. Wat je dan krijgt voorgeschoteld is meligheid in het kwadraat. 4/10

Deze eens bekeken en ondanks dat het een kerstfilm was, kon ik er in september ook al van genieten. Het is natuurlijk weinig verrassend, maar kijkt toch vlot weg. Er zitten wel enkele leuke scènes in, maar super grappig wordt het nooit.

De cast was weer goed op dreef en verder zag het er prima uit.

Een leuke film waar je niet te veel moet bij nadenken, geen must-see, maar heb me er ook niet mee verveeld.

Eigenlijk vanwege de kerst deze aangeslingerd. Deel één heeft van mij nooit de kans gekregen, ik zag mijn interesse hier niet liggen. Deel twee (zoals ik al zei) vanwege de kerst even aangegooid om het toch een kans te geven maar het was al vrij snel duidelijk dat ik deel één nooit een kans ga geven, want wat was dit vreselijk om te zien. Nee ik heb het gevoel dat de film je een beetje moet liggen, en mij kon die maar weinig bekoren. Het algemeen was vrij simpel, een feel-good stijl verhaal in een kerstjasje, groffe dames met veel seksistische grappen en vooral weinig humor. Typisch Amerikaans om met deze film aan te komen want och, de Amerikanen zijn deze vieze grappen natuurlijk niet gewend!

Natuurlijk vind ik het geen ramp om naar drie, toch redelijk knappe dames te kijken. Daar moet ik wel even eerlijk in zijn. Maar dan toch, het algemeen plaatje is niet correct. Het verhaal was best saai om te volgen en te standaard, het acteerwerk was vaak ook niet om naar huis te schrijven en zoals ik al zei is humor wel echt ver te zoeken. Het lag er allemaal te dik boven op, en was over het algemeen niks voor mij. Gemiste kans deze kerstfilm, snel vergeten en weer door! Kan er ook niet ontzettend veel over vertellen, dus dat doe ik dan ook maar niet.

1.0*

De moeders gingen weer los met al hun strubbelingen en kerstperikelen. Leuke toevoeging is de moeders van de moeders die hier wat meer aandacht krijgen. Gaf het verhaal een nieuwe boost en gaf de kerstsfeer nog wat meer warmte. Van mij mag er zeker een deel drie komen, geen probleem.

Dankzij de goede cast als moeders van moeders wordt deze film alsnog hilarisch van over-de-top-heid en niet-orginaliteit

Christine Baranski is een baas.

A Bad Moms Christmas is in principe een dikke cash-grab na het financieel succesvolle Bad Moms. Er is praktisch niets origineels of innovatiefs aanwezig en de grappen zijn min of meer hetzelfde als het eerste deel. Tel dit bij elkaar en je zou een meh-film moeten hebben.

En toch kan ik dit geen slecht cijfer geven.

Wat vooral werkt voor mij is de dynamiek tussen Mila Kunis en Christine Baranski. Hun gekibbel bleef continu interessant en wanneer Kerst verpest wordt (de horror!) door familiedramatiek komt het best geloofwaardig over. Wat me vooral raakte was het laatste half uur. Hier werd er toch een gevoelige snaar geraakt bij mij. Iedereen die een moeilijke relatie heeft met hun ouders zou toch iets moeten voelen hier.

Jammer genoeg is de dialoog niet altijd natuurlijk en is de editing best oneven. Ook is het gebruik van slow-motion actiescènes op zijn minst irritant te noemen.

Al bij al een gemiddelde komedie met een mooie les op het einde.

3,5*

Wanneer de slotfase wordt bereikt kent A Bad Moms Christmas enkele verbroederende momenten, maar om daar te komen moet je door de tenenkrommende humor zien te komen die regisseurs Scott Moore en Jon Lucas aan de kijker presenteren. Geregeld is het verbazingwekkend hoe matigjes de film op komisch vlak uit de hoek komt, waarbij de schrijvers irritante karikaturen niet kunnen splitten van daadwerkelijk grappige typetjes. Met name Christine Baranski en Cheryl Hines zijn op dat gebied uiterst vervelend. Op acteervlak doen ze het beide goed, waardoor ze dus mooi extra onuitstaanbaar zijn. Enige medelijden of sympathie, waar eigenlijk best wel naartoe wordt gebouwd, heeft daarom geen enkele zin. Al vroeg blijkt het dat de kijker wordt meegesleurd in een opeenstapeling van pijnlijke komediescenes en bloedirritante dialogen, waarbij vrijwel geen enkel grapje weet te raken. Mila Kunis doet wat ze kan, maar slaagt er niet in om de absolute puinhoop die Moore & Lucas ervan maken op te ruimen.