21 Years: Quentin Tarantino (2019)

Geen hele bijzondere ducumentaire. Gewoon een combinatie van zijn Wikipedia en IMDb Trivia pagina, voorgedragen door de sterren waarmee hij gewerkt heeft. Wel tof dat er zoveel grote namen zijn komen opdagen en om zijn complete oeuvre in 2 uur voorbij te zien komen.

Als liefhebber van zijn films wilde ik deze docu toch ook wel zien.

Het zijn vooral de hoogtepunten van zijn films en bepaalde anekdotes van zijn vaste acteurs die zeer onderhoudend zijn.

Helaas moest er ook aandacht besteed worden aan Weinstein en hoewel ik het begrijp voegt het niet veel toe aan deze docu.

Andere minpuntje vond ik dat Uma Thurman niet bij de geïnterviewde sterren zat en dat de man zelf QT niet aan het woord kwam.

Best vermakelijk, maar ook niet heel pakkend. Ik ben fan van Tarantino. Elke nieuwe film van hem is weer aftellen tot de release, al vond ik zijn westerns minder. Maar die moet ik misschien nog eens opnieuw zien. Voor mij zijn Kill Bill vol. 1 en Inglourious Basterds zijn beste werken, gevolgd door Pulp Fiction en Once upon a time in Hollywood. De man is veelzijdig, hij maakt bijna elk soort film en altijd met enorm veel liefde voor het genre. Zijn stijl is altijd terug te zien. Artistiek, snoeihard en met briljante dialogen en karakters. Leuk dus om een terugblik te zien, al is het jammer dat zijn laatste film ontbreekt. Vind ik wel een klein smetje, want het voelt dan incompleet.

De verhalen weten me te boeien, zeker als Samuel. L Jackson aan het woord is, maar zeker ook de terugblik op Inglorious Basterd. De passie waarmee men over die film vertelt vind ik schitterend. Wel jammer dat Uma Thurman ontbreekt, zij kreeg tijdens Kill Bill een ongeluk op de set. De docu verzwijgt niks, maar schijnbaar had ze geen behoefte aan haar verhaal. Ook had ik wel meer Tarantino willen horen praten over zijn carrière en zijn toekomst. Maar als ode aan het werk van de beste man is dit gewoon prima, luchtig vermaak. Met gelukkig ook geen overdreven lange speelduur.

3*

Precies wat ik dacht nadat ik deze 'documentaire' zag. Dit zet je als extra feature van je Bluray of DVD aan, nadat je de hoofdfilm hebt bekeken. Maar thuis zou ik dit al na 15 minuten afgezet hebben. Een paar blikken achter de schermen, wat mensen die met hem werkten praten over QT, of nee, steken alleen maar veren in zijn reet met enkel superlatieven. "Marvellous director, brilliant, the uncomparable Quentin". Bla bla bla. En dat 30 keer achter elkaar. Ontzettend nietszeggend, niet de moeite om een ticket voor te kopen. Had wat beters verwacht. Met als grote afwezige in de interviews: Uma Thurman. Die wilde klaarblijkelijk niet meewerken aan dit werkje.

Overal wordt iets achter gezocht. Wat briljant dat diverse namen van personages in andere films weer terugkomen, zeggen diverse acteurs. Nou poeh poeh, echt briljant . Alles wat die Jamie Foxx te melden had, leek wel of hij ervoor betaald kreeg om het te zeggen, en interesseerde me na 2 zinnen al niet meer. Vinden mensen dit nu echt leuk om aan te horen over iemand die best leuke films maakt? Wellicht vloek ik nu in de kerk. Alleen leuk voor de die hard fans van QT, maar geen bioscooprelease waardig. Misschien omdat ik QT ook een tikkeltje overgewaardeerd vind, maar dan kun je nog steeds een betere, inhoudelijke docu maken over iemand. Ga het zien op Netflix zou ik zeggen.

De documentaire is één grote ode aan Quentin Tarantino en daarmee indirect aan de film want de documentaire wordt niet moe te benadrukken dat Tarantino niets anders is dan liefde voor de film. Niet alleen is Tarantino een lopende filmencyclopedie die alle filmfeitjes kent maar zijn sociale contacten bestaan uit niets anders dan films kijken en al zijn films zijn lofredes op de films die hij heeft gezien waarbij hij zelf intens geniet tijdens het film maken om welke reden scenes zelfs eindeloos worden gespeeld uit pure liefde voor het film maken! Kortom, voor Tarantino is film alles en zijn films maakt hij met religieuze devotie. Diepgaander wordt de documentaire niet, maar het is wel vermakelijk. Als je tenminste van films en dan met name van Tarantino’s films houdt.

Eén grote lofzang op het werk van Quentin Tarantino besteedt geen woord aan het erbarmelijke Four Rooms en het matige Killing Zoe, maar geeft wel inzicht in hoe Tarantino zijn liefde voor film toonde in elk shot en door zijn houding op de set. De combinatie van zijn talent en zijn enthousiasme maken hem geliefd bij de vele acteurs en crewleden die hier aan het woord komen. Grote afwezige is Uma Thurman, die tijdens opnames van Kill Bill onder druk van Tarantino een autostunt zelf deed en daar permanent letsel aan overhield. Tarantino komt niet aan het woord maar via tussentitels ontdekken we hoe hij terugkijkt op Thurmans ongeluk, maar ook hoe hij denkt over zijn langdurige vriendschap met Harvey Weinstein. Verder veel leuke anekdotes (o.a. over hoe hij Reservoir Dogs financierde) die de fans goed zal doen, maar deze documentaire was beter geweest als er ook ruimte was gemaakt voor degenen die Tarantino om begrijpelijke redenen bekritiseren.

Elke film is een meesterwerk

Quentin Tarantino.. Lange tijd mijn favoriete regisseur geweest en toch iemand die met films als Reservoir Dogs mijn toen nog erg jong filmhart sneller deed kloppen. Ik heb ooit nog een spreekbeurt voor het vak Engels gedaan over de Stuck in the Middle with You scène maar daarna is de liefde een beetje bekoeld. Ik ga nog altijd netjes in de cinema zitten wanneer hij weer eens iets nieuws heeft uitgebracht, maar Inglourious Basterds is toch zijn echt laatste geweldige film, al vond ik Once Upon a Time in Hollywood ook nog wel een stap vooruit ten opzichte van Django en Hateful Eight.

Wie dan ook een genuanceerde documentaire verwacht komt hier alleszins serieus bedrogen uit. Werkelijk elke scheet die Tarantino heeft gelaten wordt als niets minder dan geniaal beschouwd en bepaalde zaken (hoe heel het Grindhouse concept flopte en dat Planet Terror van maatje Rodriguez als de betere van de twee films wordt beschouwd) worden vakkundig geminimaliseerd of zelfs gewoon compleet genegeerd. Zo wordt er niets over Four Rooms verteld maar dat ligt dan misschien eerder aan het feit dat dat maar een segment in een omnibusfilm is. Die CSI aflevering bijvoorbeeld wordt ook niet ter sprake gebracht en om over My Best Friend's Birthday maar te zwijgen. Toch kijkt dit allemaal wel erg vlotjes weg en is het enthousiasme van bijvoorbeeld Zoë Bell wel aanstekelijk. Regisseuse Tara Wood vliegt echter wel uit de bocht door op het einde heel de Weinstein affaire te vermelden (als je dat wilt doen, doe het dan gespreid aangezien de Weinstein broertjes al vanaf film numero uno in samenwerking waren met Tarantino) en ook het ongeluk van Uma Thurman op de set van Kill Bill wordt wel wat op een speciale manier gebracht. Vreemd ook dat Tarantino zelf hier niets komt vertellen maar dat je het met soms wat vreemde floating heads (die Louis Black bijvoorbeeld, die had hier weinig te zoeken) moet doen.

Ik kan me ook niet voorstellen dat hier echt nog grote verrassingen zitten voor de doorgewinterde Tarantino fan (dat Michael Madsen zijn eigen kostuum mee had voor Reservoir Dogs of dat er een soort van Tarantinoverse bestaat met personages die allemaal familie/kennissen zijn van elkaar was voor mij niets nieuws) maar ik moet zeggen dat ik me hier toch wel mee vermaakt heb en bovendien nog eens zin heb om de DVDs uit de kast te halen. Dat is toch vooral ook de bedoeling van zo'n documentaire vermoed ik.

3.5*

Het blijft een feest om de mooiste scenes van Tarantino langs te zien komen. Maar voor de ware liefhebber voegt deze docu weinig toe. Vrijwel alles wat verteld wordt heb ik al eerder gehoord in interviews op Youtube. Een paar details waren leuk om te horen (over de kleding in Reservoir Dogs bijvoorbeeld) maar verder voegde deze docu weinig toe aan mijn kennis over de Tarantino films.

Maar het allergrootste nadeel vond ik wel dat Tarantino zelf niet aan het woord komt. De man is een bevlogen spreker, en kan als geen ander het enthousiasme over films overbrengen.

Leuk om eens gezien te hebben. Maar als ik weer eens het Tarantino universum induik dan pak ik wel weer een interview met de man zelf.

2,5*

Deze docu eens bekeken en het was eens interessant om gezien te hebben. Tof om nog eens alle bekende films van Quentin terug te zien. Er zaten nog toffe weetjes in. Het mocht gerust nog wat langer geduurd hebben, vond het wel het bekijken waard.

Leuke documentaire over Tarantino's filmoeuvre (minus Once Upon.. in Hollywood jammer genoeg), die nergens heel erg in de diepte gaat, maar wel gewoon leuk en fascinerend is om te kijken. Al was het maar om het zichtbare enthousiasme en plezier te zien van zowel hijzelf als van al zijn acteurs en crewleden. Die man ademt gewoonweg cinema, en dat laat deze docu mooi zien. Jackie Brown, Kill Bill en Death Proof worden er wat doorgejaagd, maar de stukken over zijn andere films kregen gelukkig voldoende aandacht en waren allemaal leuk om te zien. Vooral de gedeeltes van Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Inglourious Bastards waren interessant. Leukste gastsprekers waren Jackson, Russel, Roth en Madsen, maar iedereen voegt wel iets toe. Ook een paar grote namen die ontbreken, maar dat heb je nu eenmaal altijd. Enige jammere is dat het auto-ongeval van Uma Thurman op de set wel wordt aangehaald, maar dan verder volledig geskipt wordt. Zoiets is nu wel vrij interessant, Tarantino hoeft ook niet 100% van de tijd verheerlijkt te worden en maakt ook fouten, maar dat negeren ze dan. Jammer.

Maar over het algemeen vrij fijn, en als Tarantino fan zeker geen verspilling van de tijd om eens te bekijken.

Zeer onderhoudende, leuk in elkaar gezette documentaire over de carrière van regisseur Quentin Tarantino tot en met de film The Hateful Eight. Overigens zonder deelname van Tarantino zelf, maar de betrokkenen die aan het woord komen hebben gelukkig smakelijke anecdotes genoeg om dit gemis te compenseren. Voor wie een beetje kennis heeft van Tarantino's oeuvre bevat de documentaire niet heel veel nieuwe weetjes, maar de documentaire is zo vlot en vooral energiek dat de aandacht niet verslapt.