A Prayer before Dawn (2017)

Erg sterke rauwe realistische gevangenisfilm. Weinig dialoog, maar een sterke geluidsband die de innerlijke emotie van de hoofdpersoon overbrengt. Fantastische casting met tientallen volledig getatoeëerde criminelen.

Dikke 4

Vanaf 24 mei in de bioscoop (The Searchers)

Toffe film! Zit in al zijn smerigheid, hardheid en lichamelijkheid iets waarachtigs.

Deprimerende verfilming van het sombere waargebeurde verhaal van Billy Moore, die zelf een cameo heeft in de slotscène maar hier gespeeld wordt door Joe Cole. Moore is een thai-bokser die vrij plotseling van zijn bed wordt gelicht en terecht komt in een Thaise gevangenis, waar de omstandigheden werkelijk verschrikkelijk zijn en waar hij alleen kan overleven met behulp van drugs, vechtlust en sporadisch menselijk contact met ladyboy Fame [een uitstekende Pornchanok Mabklang]. Meer verhaal is er niet en het gebrek aan karakterisering is een ander groot minpunt. Daar staat tegenover dat regisseur Jean-Stéphane Sauvaire de even erbarmelijke als gevaarlijke omstandigheden in de gevangenis op indrukwekkende wijze tot leven te brengt, dat de bijrollen stuk voor stuk geloofwaardig zijn en dat de bokswedstrijden voortreffelijk zijn geënsceneerd. Onvermijdelijk zeer gewelddadig en een film waar je absoluut niet vrolijk van wordt, maar ondanks het oppervlakkige scenario zonder twijfel goed gemaakt.

Keihard mistroostig gevangenisverhaal dat beangstigend realistisch als een aflevering van Banged up abroad oogt. Billy Moore deed me denken aan de rol van Jack O'Connell in Starred Up. Aanrader.

4*

Wat me naar de bioscoop trok blijkt ook het (enige) sterke punt van de film te zijn: de film laat op realistische, in ieder geval geloofwaardige, wijze het leven in een Thaise cel zien (en wie wil daar niet eens een kijkje nemen?) en dat leven is precies zoals je het je voorstelt: hard, grauw, verontrustend met uiteindelijk de wet van de jungle ‘to kill or be killed’. Nu is de hoofdpersoon een bokser en voor niemand bang zodat hij zijn mannetje weet te staan en zijn situatie eigenlijk nooit penibel wordt, zelfs niet terwijl hij een westerling is (om een of andere reden geloven zijn medegevangenen hem dat hij geen familie en dus geen geld heeft). Omdat de film zo realistisch is en dus ook de drama niet overdrijft, gebeurt er eigenlijk weinig: de film is zeg maar net zo saai en eentonig als het gevangenisleven zelf. En de film is monomanisch gericht op het vechten en de constante dreiging van vechten, verkrachting en moord zodat de film als het ware net zo genadeloos in blijft beuken op de kijker met z’n harde, grauwe shots als in de film er vrijwel continu wordt ingebeukt op lichamen. Zo wordt er geen enkele aandacht gegeven aan de juridische kant van de zaak of zelfs niet aan het eten of zo in de gevangenis. Zelfs het innerlijke leven van de hoofpersoon – zijn verlangens, zijn hoop, zijn angsten, etc – blijven buiten het kader van de film. Er is slechts een dun subplotje van een corrupte bewaarder en een even dunne subplotje van een affaire met een ladyboy naast het hoofdplot van vechten waarbij de film in het tweede uur ronduit een soort Rocky wordt omdat de hoofdpersoon dan z’n bokscarrière in de gevangenis mag voortzetten en de film dan een uur lang boksen laat zien.

Door deze monomane focus op het vechten en het beuken en op de grauwe, donkere cellen is de film zonder meer hard en intens, maar ook voor de kijker wordt het gebeuk afmattend en de film langdradig. Ik had er meer van verwacht. Voor de intensiteit beloon ik de film met drie-en-halve ster maar daarmee ben ik genereus.

Overtuigende en intense boekverfilming, maar daardoor ook een tikje saai. Dat krijg je toch snel bij een waargebeurd verhaal dat de werkelijkheid geen geweld aandoet.

Drugsverslaafde Britse kickbokser komt in een Thaise cel, moet daar zien te overleven en grijpt uiteindelijk een reddingsboei in de vorm van zijn sport. Veel spannender wordt het niet, maar het wordt enorm direct en rauw in beeld gebracht. Wat een treurnis daar in die cellen. En wat je moet je enorm sterk in je schoenen staan om daar te midden van de drugs en de bendes psychisch en lichamelijk overeind te blijven.

Fascinerend qua beelden en sfeer, maar het (waargebeurde) verhaal blijft achter. Wel een groot compliment voor de hoofdrolspeler die ik van de eerste tot de laatste seconde geloofde.

Intense en donkere film. Sterk geacteerd door Joe Cole en veel realistische beelden. Ook interessant dat de meeste gevangen in de film ook echt ex-gevangenen zijn. Het is niet zo gelikt gefilmd als bijvoorbeeld Warrior, maar dat hoeft hier ook niet zo. Voor het verhaal hoef je niet echt naar deze film te gaan. Het plot is wat mager en vooral niet altijd goed uitgewerkt.

3.5*

Grote tegenvaller.

Veel goede geluiden van mensen. Voordeel was ook dat ik in een lekker lege bioscoopzaal zat en me dus even ging klaarmaken voor een vlot actiedramagevangenisfilmpje. Dit idee kan het zijn geweest voor mijn teleurstelling, maar ik kwam zonder indruk de zaal uit.

Cole is best overtuigend als Billy Moore. De film moet het meer hebben van de walgelijkheid, vieze omstandigheden en droevige sfeer in de gevangenis. Maar het leiden van de hoofdpersoon kwam niet echt over. Het leek ook alsof de film nog 1 uur langer duurde.

Setting en acteerwerk is overtuigend, leuke cameo van de echte Billy Moore. De Actie is meer sportachtige actie. Dat valt overigens erg tegen, aangezien de camera enorm aan het schudden is terwijl het gebeurd, zodat je eigenlijk niet eens weet wat er aan het gebeuren is.

Daarnaast weinig dialogen en plot, waardoor de film soms wat moeilijk te volgen is. Echt meeleven doe je ook niet. Boodschap komt ook maar zwakjes over.

Een rauwe, fysieke film, die me regelmatig naar adem deed happen. Mooie, intense en overtuigende rol van Joe Cole, die ik volkomen geloofwaardig vind als getroebleerde jongeman die in een, ook al levensecht ogende, Thaise gevangenis belandt. Je moet er tegen kunnen (de hardheid, de vuiligheid, de onverschilligheid), en misschien even 'doorbijten', maar dan biedt de film ook veel moois. Blijft me nog wel even bij, deze filmervaring.

Rauw en realistisch zijn 2 woorden die deze film omschrijven , verwacht geen Hollywood verhaaltje zou ik zeggen. Aanrader en daar ik geen boeken lees maakt mij dit boek toch nieuwsgieriger naar details.Alcatras is een betere plek denk ik...

Sterke Film.

De film doet een hoop goed. Visueel is het intens en qua montage is het effectief. Door echte ex gevangenen te laten meespelen heb je ook wel een authentiek gevoel. Scenario is ook fijn. Ze kiezen er voor alleen Moore zijn kant/gevoel te volgen. Waardoor Hollywood ver weg blijft. De film verzand ook niet in veel dialoog waar de emotie uit moet komen. Het is vooral tonen.

Enige persoonlijke nadeel was dat de film niet echt bijschakeld naar het einde toe. De film heeft daardoor een eenzelfde tempo. Van mij had het naar het einde toe visueel wat chaotischer gemogen. Waardoor de impact bij mij groter zou zijn.

Neemt niet weg dat ik erg benieuwd ben naar meer van deze maker. Meer dan genoeg potentie.

3,5 ruime sterren

Ik moest denken aan een kruising tussen film en documentaire, zonder explicite duiding maar wel bekleed met onheilspellende muziek/geluid waardoor je meegezogen wordt in de waanzin en het gevoel beleeft deelgenoot te zijn en net als het personage niet weet wat er gaat gebeuren in die shithole (pardon my french). Knap gedaan.

Heel goeie rauwe film.

Ben zelf ook een harde maar als je op zo'n plaats zit amaai, dat is toch om zot te komen en altijd dat gevaar die er is, nee, niks voor mij haha.

Knap gespeeld, leuk waargebeurd verhaal, goeie acteurs en ook geloofwaardig overgebracht.

De enige reden wrm ik niet hoger dan een 4 ben gegaan is omdat er voor mij net ietske meer tempo mocht inzitten, twas net wat teveel op een zelfde lijn dat de film vooruit ging maar bon, dat is slechts een klein puntje van kritiek, voor de rest vond ik het goed, geen seconde verveeld.

Voor alle duidelijkheid: dit is een waargebeurd drama, het is geene aktie film hoor, verwacht idd geen hollywood gedoe waar er constant oplos gemept wordt, dat is het dus niet.

Aanrader.

Sterk drama. Het waargebeurde verhaal wordt vakkundig uitgewerkt door Sauvaire. Hij gebruikt daarbij een documentaire achtige stijl, waarbij weinig gesproken wordt. Dit werkt uitstekend en geeft de kijker het gevoel dat je echt een kijkje in de gevangenis krijgt. De film is rauw, hard en realistisch. Cole zet een zeer sterke rol neer. Klein minpunt is dat je niet vol geraakt wordt door emotie. Redelijke topper. 4.0

Het meeste is eigenlijk al gezegd.

Snoeiharde, brute en rumoerige gevangenisfilm..

Nauwelijks een soundtrack aanwezig maar het geluid in de gevangenis hel is al oorverdovend en beklemmend genoeg. Bikkelharde confrontaties en verkrachting scenes komen ongecensueerd en daarom extra confronterend binnen. Niet voor tere zieltjes weggelegd dit waargebeurde gevangenis verhaal.

Steengoed en uitermate realistisch, dat dan weer wel!

4.5*

Zoals de meesten hier al zeggen, inderdaad een harde rauwe en realistische gevangenisfilm.

Waargebeurd en laat goed zien wat er zich allemaal afspeelt in Klong Prem , een van de meest beruchte gevangenissen van Thailand, gelegen in Bangkok.

Ondanks het rauwe en zeer realistische beeld wat deze film schetst was het toch enigszins een vrij saaie film. Omdat het een waargebeurd verhaal is denk je dat er iets uitzonderlijks gaat gebeuren, maar eigenlijk verloopt alles volgens de boekjes. Als er i.p.v. veel overbodige scenes waarin wat wordt rondgehangen wat meer dialoog ingezeten had dan was het allemaal wat meer op zijn plek gevallen. Nu rechtvaardigt de speelduur erg moeilijk de inhoud van de film. Overigens is dit allemaal niet zo dramatisch dat ik de film slecht vond, dat zeker niet.

goeie film,waargebeurt?ik denk deels ik denk dat billy moore veel heeft weggelaten in zijn boek.

er is namelijk ook een boek over een nl kickboxer die daar terecht kwam.

bol.com | Tien Jaar Achter Thaise Tralies, Machiel Kuijt | 9789045305929 | Boeken

indrukwekkend goed boek goeie fim maar eerlijk gezecht een vraag aan de lezers en kijkers,denk jij dat ze daar niet in hun kont werden geneukt omdat ze vechters waren?of denk je dat ze dat alle 2 hebben weggelaten in hun boek?

vind deze 2 verhalen dicht bij elkaar komen en ja een schrijver van zijn eigen boek,en dat vind ik jammer,want ik weet 100%dat ze alletwee aan de bodem zaten,scene met de , ik heb aids nee die gaat er niet in

Ok.

Saaie chaotischse aaneenschakeling van ‘ohhh jongens ik ben agressief’. Meer ook niet. Nee, dit kwam niet binnen. 2,5*

Film met sterke en zwakke kanten. Cole is goed en de hele enscenering is buitengewoon realistisch. Maar daar zat voor mij ook het manco: ik had af en toe het gevoel naar een documentaire te kijken.

I don't know

what you're fucking saying,

I don't understand.

Wat een indrukwekkende film is “A prayer before dawn”. Niet dat je na het bekijken ervan een gevoel van opwinding of ontspanning over je krijgt. Het is eerder een vieze nasmaak. Het lijkt alsof naderhand de geur van bloed, zuur eten, kots en angstzweet zich in je neusgaten heeft genesteld. Een vervelend, ongemakkelijk gevoel had zich van me meester gemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat er op deze wereld nog wel andere plekken zijn waar je liever niet wil terechtkomen en die zowel fysiek als psychisch niet bepaald goedaardig zijn voor je gestel. Maar de Thaise gevangenis Klong Prem lijkt me wel de meest verdoemde en de onmenselijkste plek op onze aardbol. Een oord waar je ophoudt te bestaan als mens en waar je op welke manier dan ook tracht te overleven. Ik ben grote voorstander om mondiaal een uitwisselingsprogramma voor het gevangeniswezen op poten te zetten. Zodanig dat gevangenen eens de kans krijgen om eens te proeven van het gevangenisklimaat in deze contreien. Ik ben er zeker van dat velen tot het besef zullen komen hoe geprivilegieerd ze hier behandeld worden. Wie weet komen er zelfs enkelen tot inkeer.

“A prayer before dawn” voelt aan als een documentaire. Sowieso lijkt het alsof de camera de hele tijd over de schouders meekijkt van Billy Moore (Joe Cole), een Brit die in Thailand als bokser aan het werk is en opgepakt wordt wegens drugsverkoop. De nachtmerrie waar hij drie jaar in gevangen zit en de dagelijkse strijd die hij moet voeren in dit hellegat zijn de basis voor zijn boek dat hij naderhand uitbrengt met als titel “A prayer before dawn : A nightmare in Thailand”. Verwacht geen ellenlange dialogen. Of je moet al een aardig mondje Thais spreken. Alleen dat zou me al horendol en knettergek maken. Dat nooit stoppende gejengel en geschreeuw van die vol getatoeëerde, met gouden tanden voorziene Thaise criminelen. Je hebt geen idee waar ze het over hebben. Je kan alleen maar raden of ze nu een doodgewone vraag stellen of een dreigement uiten.

Het aantal films die zich afspelen in gevangenissen is schier oneindig. Maar er zijn er geen die zo realistisch aanvoelen en pijnlijk zijn om te aanschouwen als “A prayer before dawn”. Zelfs “Brawl in cell block 99” lijkt niet eens zo bruut en intens, ondanks de extreem gewelddadige beelden. Waarom? Omdat “Brawl in Cell Block 99” een fictioneel verhaal is. Het verhaal over Billy Moore toont een onverbloemd beeld van diens overlevingsstrijd en zijn doorzettingsvermogen om zich in dit barbaars milieu overeind te houden. Een verhaal over hoe een individu tot het uiterste gaat en zowel fysiek als psychisch zijn grenzen moet verleggen. Een zwart-wit portret met een dunne scheidingslijn tussen leven en dood. Het ene moment zie je hoe Billy op aanvraag van een corrupte bewaker een medegevangene bijna doodslaan. Het volgende moment zie je een teder moment tussen hem en de travestiet Fame (Pornchanok Mabklang). Een kortstondige adempauze na al het brute geweld.

Het acteerwerk van Joe Cole is vreselijk overtuigend. Je kan de razernij, de wanhoop en angst gewoonweg voelen. Cole’s acteren is beperkte tot het fysieke daar er praktisch geen dialoog te horen is. Een schel en dreigend “Fuck off” is het voornaamste dat er over zijn lippen komt. Je bent getuige van hoe de opgestapelde spanning en frustratie plots oplaait tijdens confrontaties en het Thaiboksen. En tegelijkertijd zie je Cole vechten tegen zijn verslaving. De Thaise medegevangenen zijn stuk voor stuk amateurs op gebied van acteren maar schijnbaar heeft een groot deel van deze nevenpersonages in werkelijkheid tijd doorgebracht achter tralies. Misschien daardoor dat het zo echt aanvoelt.

Neen, “A prayer before dawn” is geen lolletje om naar te kijken en zal zeker nog rondspoken in je hoofd de dagen nadien. Als je een uitgewerkt verhaal verwacht, dan zal je zeker ontgoocheld zijn achteraf. Het narratief is redelijk rechtlijnig en beknopt. Het is niets anders dan een verslag over Billy’s verblijf in deze hel op aarde en zijn constant gevecht om er zonder kleerscheuren uit te geraken. Maar, zoals ik al zei, deze film zal je zeker bijblijven. Het is als het ware er bij je ingeramd.

3.5*

Geen leuke prent. En als kijker wordt je hier niet tegemoet gekomen. Je moet de non communicatieve onmenselijkheid doorstaan. Zonder meer.

Hij had ze even mooi te pakken die aapjes!

Zeer aparte film, vermakelijk maar niet echt boeiend.

Het begint even als een grimmige film, maar Is daarna een lange training voor het boxen met een kussen gevecht met je maatjes tussendoor, de chips en cola ontbrak alleen nog.

Had meer iets verwacht en gehoopt op een film zoals Midnight Express, wel een goede film.

Rauwe gevangenisfilm waar alles al over gezegd is.

Dus kon die alleen maar tegenvallen maar dat gebeurde toch niet.

Ook op mij kwam de film zeer gewelddadig over, veel grof geweld waar je wel van moet houden.

Gelukkig zag ik deze in mijn uppie, zodat ik de film uit kon zien. Met vriendin erbij (die sowieso niet van het gevangenisfilm genre houdt) had ik dat kunnen vergeten. Toch is er een goede loop in het verhaal zodat het wel boeide. Het einde had ik mij anders voorgesteld en dat ook graag anders had gezien.

Ondanks dat, een 8-!

Een kijkje in de beruchte gevangenis in Bangkok, maar niet echt want het is opgenomen in de Cebu gevangenis in de Filipijnen. Er worden wel Thaise acteurs en "actrices" gebruikt voor het grootste gedeelte. Zijn trainer in de gevangenis is bijvoorbeeld een hele bekende Thai Muay Thai boxer van vroeger.

Geen poespas maar harde realiteit. En dan mag Billy Moore nog van geluk spreken met zijn 3 jaar want je kan ook 20 jaar krijgen alleen al voor het feit dat je koffieshophouder bent geweest. Dit overkwam Johan van Laarhoven. Misschien terecht, misschien niet, maar nu het gebruik van marihuana langzaam maar zeker legaal wordt gemaakt lijkt me het wel frustrerend. Voor degenen die denken dat deze film geen realistisch beeld geeft moet misschien maar eens even op bezoek gaan bij hem.