Ôtez-Moi d'un Doute (2017)

Vanaf 11 januari 2018 in de bioscoop (Cinéart)

Een Franse romcom, maar dan net even wat leuker en intelligenter dan de meuk die we de laatste jaren in Nederland over ons heen krijgen. Francois Damiens speelt met verve de innemende knuffelbeer-uit-een-stuk wiens leven op zijn kop komt te staan als zijn vader niet biologisch blijkt te zijn. Is zijn dochter ook nog zwanger van een onbekende en wordt hij verliefd op een charmante hiusarts die zijn zus zou kunnen zijn, et voila, we hebben een plot. Het knappe van deze film is dat het ondanks deze thematiek luchtig en bij vlagen zeer amusant blijft. Een feelgood movie pur sang en daar is geen woord Frans bij, of toch wel?

Leuker dan verwacht. Een vermakelijk verhaal, goed acteerwerk en tevens hier en daar best komisch. Hij keek lekker weg en verveelde mij niet. Niet één van de beste films die ik in mijn leven gezien heb, maar zeker een voldoende waard. 3,5*

Ge houdt het niet voor mogelijk maar het bracht me toch vele keren aan het lachen. Bovendien slaagt de cineaste er toch in de spanning er in te houden en de titel, die ik persoonlijk best vrij zou vertalen als "Laat me toe te twijfelen", te wettigen.

Tempo zit er wel in deze komedie want om de haverklap is er een personage die zich om iets moet verbazen - en wat voor iets - en die personages worden uitstekend vertolkt : François Damiens, altijd garant voor een degelijke rolinvulling, evenals Cécile de France en good-olds Guy Marchand en André Wilms.

Dat er soms wat pijn en ook emotie insluipt is een handigheidje dat onze komedie ten goede komt.

Qua sfeer een typisch Franse tragikomedie over een man, die voor zichzelf en voor zijn ongehuwde dochter opgezadeld zit met vaderschaps- en relatieproblemen. Intrinsiek serieuze kwesties, maar regisseur Carine Tardieu houdt het allemaal heel erg lichtvoetig. Solide vertolkingen van (vooral) François Damiens en de rest van de cast.

Leuke film met ‘echte’ en niet per definitie knappe mensen.

Een eenvoudig verhaal, met niet bepaald veel diepgang, en zonder uitschieters, maar...
Daemens en De France spelen hun rollen van verliefde midlifers met zoveel warmte en tederheid dat je helemaal in het verhaal opgaat.

Het happy end was de logica zelve - anders kon en mocht niet. Maar ik bleef wel zitten met de vraag hoe de dame die wist te vertellen dat Joseph de vader van Erwan was - wat dan uiteindelijk toch niet het geval bleek te zijn - aan haar informatie kwam ??