Broers (2017)

Erg mooie goed uitgebalanceerde film. Waar de film vooral in uitblinkt zijn de naturelle acteerprestaties, de schitterende fotografie en de uitgekiende wijze waarop het verhaal zich ontvouwt.

Innemend portret van twee broers die totaal anders zijn, waarbij de jongste broer (te veel) tegen zijn onafhankelijke oudere broer opkijkt. Ik vond vooral het tweede deel erg sterk, wanneer de jongste brier gedwongen wordt eigen keuzes te maken. De film kent daarin een subtiliteit en overtuiging de we vooral uit de films van Eric Rohmer kennen en onderscheidt zich daarmee van de doorgaans overdreven gearticuleerde Nederlandse cinema.

Erg sterk!

4,5

Broers is een trotsmakend arthouse-drama van de hand van Bram Schouw (kortfilm Sevilla, 2012). Centraal staan Lukas (Jonas Smulders) en Alexander (Niels Gomperts), twee broers in de vroeg-adolescente bloei van hun leven. Waar de oudste telg (Alexander) een absolute durfal is, maakt Lukas een timide, verlegen en latent intelligente indruk. Alexander heeft de randen van afgronden (letterlijk) nodig om te voelen dat hij leeft. In het begin van de film staat hij op het richeltje van zijn studentenflat, iets later zwalkt hij roekeloos over de A10. Lukas durft niet op de rand te staan. Op de A10 tracht hij z’n broer bij zinnen te brengen. Tóch gaat hij mee. Liften naar Frankrijk, de studie natuurkunde komt later wel weer.

Schouw, geïnspireerd door de relatie met zijn eigen broer, schetst in Broers een heldere dynamiek; alhoewel Lukas in alles de tegenpool is van zijn oudere broer, schijnt in alles door dat hij die kloof stiekem zou willen overbruggen. Jaloezie, geldingsdrang, onzekerheid, vul maar in: de liefde van een Frans meisje in een vredig plattelandsdorpje is de spil in Lukas’ ambigue weg naar evenredige bevestiging. Waar Luuk (let op de ‘verkleinde’ weergave van Lukas’ naam bij monde van Alexander) in Broers degene is die zijn affectie voor de Franse schone (Christa Théret) het eerst uit (zij het in het Nederlands, zodat zij het niet verstaat), weet Alexander met zijn durf, charme en zekere houding haar hart te winnen.

In het vervolg culmineren de spanningen tussen de twee broers. Schouw en zijn scriptschrijver Marcel Rooijaards spelen met chronologie en alternatieve scenario’s om de kijker deels in het ongewisse te laten over de precieze aard van cruciale gebeurtenissen, en doen dat op een zeer geraffineerde wijze. Beeldtaal, emoties in plaats van dialoog; de cinematografie van Jasper Wolf (prachtige shots-bij-schemering op 35mm) vertelt wat het verhaal verhult. Zo kan het voorkomen dat een kale, verdorde boom zegt wat woorden niet hadden kunnen uitdrukken, waarna een opstijgend vliegtuig de levensstijl van Alexander treffend verbindt met de Griekse Icarus-mythe.

Smulders en Gomperts schitteren in dit prachtige Nederlandse drama. Perfect is de film niet: na de climax halverwege komt Broers maar met moeite terug in de sluimerende spanningsboog die het eerste gedeelte tekende. Het nam niet weg dat ik tijdens de aftiteling tot een opmerkelijk besef kwam. Broers is een Nederlandse film waar ‘we’ écht trots op kunnen zijn.

Op blog, met inleiding en beeld

Ik snap die hoge score niet voor deze film. Wat is hier nou aan? Ik irriteerde me aan het gedrag van beide broers. Dom, onnozel, geen doel in hun leven. Wat nou lopen over de snelweg, bijna doodgereden worden? Wat nou op de rand van een flatgebouw stoer staan doen? Vreselijk. En weglopen voor je problemen/verantwoordelijkheden? Nee, ik vond er niets aan. Er wordt maar wat gespeeld en geacteerd, maar om nou te zeggen dat het me raakte? Nee, ik vond het allemaal erg oppervlakkig en dom overkomen. Dan is de film 'jongens' veel beter gemaakt.

Was niet echt onder de indruk. Weer maar eens een film over opgroeiende jongeren en hun letterlijke weg naar volwassenheid, maar deze Broers verloopt tergend traag, kent weinig opvallende ontwikkelingen en heeft dus last van een mager plot. Vandaar misschien dat sommige scènes worden herhaald zonder dat dit ook maar iets toevoegt? De twee belangrijkste personages kunnen ook nauwelijks boeien omdat we nauwelijks wat over hen te weten komen. Smulders als Lucas is erg introvert, Penoza's Gomperts zet Alexander neer als een ongecontroleerde losbol op zoek naar vrijheid, maar ook hem leren we niet echt kennen. Verhaal valt bovendien behoorlijk stil na de belangrijkste twist, als Alexander plotseling verongelukt. Schouw probeert het dan nog enigszins spannend te houden met een gezochte flashbackstructuur maar echt werken doet dit niet. Nee, vlakke bedoeling, niet echt een goed visitekaartje.

Mooie karaktertekening van twee broers die toch wel enigszins verschillen in levensstijl, persoonlijkheid en emotionaliteit.
De bijzondere, met wisselende tijdstippen werkende, verhaaltrend maakt het boeiend.
Enkele treffende scènes zoals deze waarin Lukas en Joséphine beseffen meer behoefte te hebben aan een troostende knuffel dan om gelijk wat anders ook, en natuurlijk ook de slotscène waarin met een duik in het water Lukas nog even zijn broer wil eren maar ook moed schept, beseffende dat het vervolg van het leven wenkt.
'k Vind vooral Jonas Smulders goed in het weergeven van emoties.
Verbaasd om Rufus in deze film terug te vinden, maar ik zie dat de Fransen ook wat in de productie hadden.
Goede film die wel wat aandacht vraagt om niet te veel moois te ontlopen.

Sterke Nederlands film met een uitgebalanceerd verhaal. De verhouding tussen de beide broers is mooi vorm gegeven door Jonas Smulders en Niels Gomperts. De film geeft niet op alles een antwoord. Vind ik wel prima. De kijker zit met dezelfde vragen als de hoofdpersoon, de jongere broer Luuk. Christa Theret is de kers op de taart. Heeft die Bram Schouw toch maar mooi weten te strikken voor deze film, de bofkont. Want ze is toch echt een ster hoor in Frankrijk. En een feest om naar te kijken, wat ze ook doet.

Leuk is ook zijn korte film Sevilla, over twee mannen en een vrouw die naar Frankrijk reizen. Je ziet de overeenkomsten. Kennelijk een vingeroefening voordat Bram Schouw aan deze film begon.

VRESELIJK! En dat druk ik nog zacht uit haha.

Grappig hoe dat contrast tussen de reacties zo groot is.

"De film heeft me tot het eind weten te boeien." Mij dus totaal niet, ik ben zelfs 2x in slaap gevallen.

"Aardige film die je aandacht erbij houdt."

Ook dat geldt niet voor mij, ik was de hele tijd afgeleid en keek zelfs op m'n telefoon af en toe, zó belachelijk saai vond ik het."

Zo zie je maar hoe meningen kunnen verschillen. Je vindt het wat of je vindt het helemaal niks en dat blijkt.

Ik vond het echt een marteling om naar te kijken en begrijp niet zo goed van mezelf hoe ik dat heb weten vol te houden?

Het verhaal was echt flut, de film was traag, de dialogen waren saai en oninteressant, er zat 0 diepgang in en in de film vielen er meer stiltes dan op een begrafenis. Al met al één grote slaapverwekkende bedoeling.

1 ster voor sommige nummers tussendoor ?

Goeie film over twee broers die nogal verschillend in het leven staan en een roadtrip maken naar Frankrijk. De relatie tussen de broers wordt goed neergezet en Jonas Smulders zet hier een mooie, ingetogen rol neer. Redelijk rauw in beeld gebracht, maar sommige momenten zijn ook behoorlijk sfeervol (mede dankzij een fijne soundtrack). Een kleine 3.5 sterren.

De timide Lukas [Jonas Smulders] kijkt op tegen zijn meer assertiever oudere broer Alexander [Niels Gomperts] en besluit zich na enige aarzeling bij hem aan te sluiten bij een impulsieve reis waarbij ze liftend in Frankrijk belanden. De kennismaking de Française Josephine [Christa Théret] drijft een wig tussen de twee broers waardoor Lukas voelt dat hij een belangrijke keuze moet maken. Goed geacteerd familiedrama ontbeert originaliteit waardoor je al snel kunt raden hoe het af gaat lopen. Zelfs het eindshot is afgezaagd.

De eerste drie kwartier vond ik hem maar niks, voorspelbaar, te traag... Toch maar doorgebeten en nu vind ik hem een pareltje, vol gevoel.

Begin was wat matig maar daarna werd het toch nog een leuke film, alleen had er wat meer context in gemogen. Hoe was hun relatie eerder wat was de invloed van de ouders bijv.