A Star Is Born (2018)

Indrukwekkend staaltje cinema!

Ja, ik ben fan van Lady Gaga, heel erg zelfs. Maar dat wil niet zeggen dat ik dit allemaal zomaar goed zou vinden. Integendeel. Ik verwachtte veel. Maar, dit heeft al mijn verwachtingen ruimschoot overtroffen!

Eerst en vooral, wat een acteerwerk! Van beide, zowel Cooper als Gaga spelen hier de pannen van het dak.
En zoals mijn voorganger hier al zei; Gaga is nauwelijks herkenbaar. Zeker als je haar enkel kent van haar muziek. Haar personage is zo puur neergezet, zo innemend, zo fascinerend ook. Enkel al door haar word je naar het scherm toe gezogen.
Maar dat is evenzeer bij Cooper van toepassing. Zijn ruige, doorleefde personage... prachtig.
Ook de chemie tussen de twee spatte van het scherm af. Hoe die twee met elkaar omgaan...
Mooi om te zien.

Dan de muziek... Geweldig hé! Toen de eerste noten weerklonken was ik direct verkocht. En laat de film nu net daarmee beginnen... Gewoon heerlijke muziek om naar te luisteren, ook in de rest van de film. En inderdaad, als Ally bekender wordt gaat ze meer de poppy kant op, maar in tegenstelling tot Bubblez, stoorde ik me daar niet echt aan. Het pastte wel bij het gegeven dat 'mooie meisjes' een richting worden ingeduwd eens ze wat roem krijgen.

Het verhaal is tragisch, en net dat maakt de film weer dat stukje authentieker.
Het is niet zomaar een liefdesverhaal...

Eigenlijk wil ik de film een volle 5* geven, maar uit principe (omdat ik de film nog maar 1x gezien heb), begin ik met 4,5*.

Laat die oscars maar komen zou ik zeggen!

Mooie film, maar het had beter gekund. Misschien minder personages en meer aandacht voor de twee hoofdrolspelers. Nu gebeuren sommige zaken zo snel dat je niet precies kan volgen hoe het zo snel kan gaan. Zowel Gaga als Cooper spelen erg sterk en daarmee is het jammer dat niet altijd duidelijk is hoezo ze zo snel in hun situatie komen. Toch erg van genoten.

Dat Lady Gaga voortreffelijk kan zingen staan buiten kijf. Ze laat hier zien ook heel behoorlijk te kunnen acteren, maar een onevenwichtig, soms ronduit banaal scenario staan haar talenten in de weg, evenals een matige soundtrack met teveel zwakke songs in de tweede helft van dit klassieke melodrama. Cooper doet als regisseur teveel zijn best om het allemaal filmisch te maken, maar blijkt zichzelf niet al te best te regisseren: Jackson Maine is een onverzorgde, zelfingenomen dronkenlap waarvan je je afvraagt waarom nachtclubzangeres Ally [Lady Gaga] zich met hem inlaat. Dat is nog niet zo storend zolang de film zich richt op Ally - ook al zijn de situaties en de dialogen nogal simplistisch geschreven - maar wanneer de film zich in het zich tergend langzaam voltrekkende laatste deel meer richt op de onvermijdelijke ondergang van Jackson Maine, ontstaat het vermoeden dat Cooper er vooral op uit is om een Oscarnominatie in de wacht te slepen. Zijn vertolking is echter te ééndimensionaal, iets wat vooral blijkt in de scènes met Jacksons broer Bobby, voortreffelijk gespeeld door een veel te weinig gebruikte Sam Elliott. De film komt tot leven wanneer Lady Gaga en Elliott in beeld zijn, maar zakt in wanneer de aandacht uitgaat naar de ultieme loser die Jackson Maine nu éénmaal is. Op basis van deze film mag Cooper als acteur nog niet in de schaduw staan van Fredric March en James Mason. Maar ja, er zijn er niet veel die dat wél mogen, zeg nou zelf...

Vooraf dacht ik bij de omschrijving van de film en de lengte van de film: wat een suf verhaal en waarom moet zo’n suf en simpel verhaal 135 minuten duren? Ik heb inmiddels de film gezien en ik vind het nog steeds een suf verhaal en ik vraag me nog steeds af waarom ie 135 minuten moet duren want de film sleept enorm waardoor ik aldoor naar het einde snakte. Er wordt inderdaad goed gespeeld – qua acteren en qua muziek – maar de film heeft gewoon te weinig inhoud om echt te kunnen (blijven) boeien. De film begint als een talentenjacht met een clichémoraal dat niet uiterlijk maar of je iets te vertellen hebben er toe doet – en dat deel was nog wel aardig want het is altijd hartverwarmend als een onbekend talent wordt ontdekt – en eindigt als een saai clichéverhaal over een destructieve relatie met een alcoholverslaafde.

Dit is weer zo’n film waarvan ik niet begrijp waarom zo veel mensen hem geweldig vinden. Het suffe en grotendeels voorspelbaar clichéverhaal kan het niet zijn: waarschijnlijk vonden ze de ‘vibe’ van de film, dat wil zeggen de optredens van Bradley Cooper en Lady Gaga, lekker of – en dat komt eigenlijk op hetzelfde neer – het zullen fans zijn van Bradley Cooper en/of Lady Gaga.

Een twee uur durende anti-alcohol propaganda film. Het sleept zich voort en het verhaal is flinterdun. En ongelooflijk deprimerend. Niet naar toe gaan als je toch al somber bent. ?

Oscar-seizoen is nu wel begonnen. En ik wist dan maar dat Cooper de hoofdrol had, anders had ik gedacht dat Bridges zijn rol uit Crazy Heart nog eens dunnetjes overdeed. Die stem, die baard en dat alcoholgebruik. En dat is wat de hele film is: niet per se slecht, maar dit heb ik echt al tientallen keren gezien. De shots, de plot, de thema's, de alcohol. Cooper als regisseur heeft smaak maar lijkt wat goede dingen te kopiëren en mist een eigen stijl. Een enkele scène is best mooi, maar dit is verder zo veilig gekleurd dat de film me nauwelijks raakte. Ja, die mooie slotscène en het samen zingen van Shallows ergens op een derde van de film, dat was prima. Shallows is ook gewoon een goed liedje, maar dat valt ook op doordat de andere nummer gewoon niet meer dan niet onaardige middelmaat is. En je denkt dan: waarom is Cooper zo populair? De film kent ook wat zijplotjes die matig worden uitgewerkt terwijl daar mijns inziens veel meer interessant verhaal uit te halen is. Net als de omvorming van Lady Gaga tot simpel popprinsesje. Ook daar zit veel meer in maar hangt er te veel bij. Al met al een wat bloedeloze film. 2,5*.

Geloofwaardige chemie.

Hoewel het middelmatige plot me totaal niet trok viel het me toch mee. Een drama over showbiz en alcoholisme daar moet je zin in hebben, had ik niet, maar de hoofdpersonen hebben een zeer overtuigende prestatie neergezet waardoor ik toch wel in het verhaal werd meegezogen. De liefde tussen de twee kwam heel naturel over.

Prachtig.. prachtig... prachtig. Meer dan twee uur helemaal in het verhaal, top geacteerd, prachtig gezongen. Een zaal vol tranen bij het eind.

'Ik kan ernaast zitten uiteraard, maar ik voorzie geen kraker', schreef John Milton april 2017. Welnu, ik zat ernaast. De critici zijn enthousiast, maar ook de publieksscore is hoger dan ik ooit had verwacht met een 8.6 op IMDb met de 20.000 stemmen in het vizier. Een prettige verrassing. Maar ik was er niet zo zeker van dat ik dat zelf ook ging vinden. Ook dat viel mee.

Lady Gaga spat van het scherm in dit ingevoelde debuut van Bradley Cooper. De zoveelste remake? Ja dat zal gerust, maar ik heb geen van de voorgangers gezien, en net als voor Zwolle84 is het verhaaltje of wat Cooper ons zou willen vertellen, voor mij sowieso van ondergeschikt belang. De met drank- en drugsverslaving geplaagde muzikant is een platgetreden pad, maar de chemie tussen Cooper en Lady Gaga, de lekkere muziek, zang en acteerprestaties lieten mij dermate ontroerd voor die 2 uur, dat ik er amper aandacht aan heb besteed.

Wat betreft hetgeen sportfan27 hierboven zegt ('je kan toch wel duidelijk merken dat ze geen echte actrice is'), ik kan me daar met de beste wil van de wereld niets bij voorstellen. Ik kan me zo geen betere vrouwelijke performance in een muziekfilm voor de geest halen. Een uitmuntende rol wat mij betreft, niet alleen binnen dit genre.

4*

Een fijne film die me naar het einde toe minder kon bekoren. De film start geweldig met het optreden van Cooper, en zijn nachtelijke avonturen geven een mooi beeld van het droevige leven dat deze muzikant leidt/lijdt.
Het eerste uur spatten de vonken bijna van het scherm, dankzij de realistische concertbeelden, de goede muziek, en de chemie tussen Cooper en Gaga. Het verhaal kent ook de typische fijne opbouw waarin je gewoon wilt dat ze succes hebben. Je gunt het deze personages echt. Hun liefde voor elkaar en voor de muziek is voelbaar.
Helaas volgt dan de tweede akte, die vooral in het teken staat van verval en de problemen die roem (en het verlangen ernaar) met zich mee brengt. Wellicht komt het doordat het eerste uur zo fantastisch is, dat de film wat lijkt in te kakken in de tweede helft. Hoewel het verhaal hier nog steeds goed is, en bijzonder emotioneel gebracht wordt zonder sentimenteel te worden, duurt het simpelweg te lang.
Deze film had een half uur korter gekund (iets wat ik de laatste jaren wel vaker vind van films) en dan was er niets aan verhaal ingeboet. Jammer, want daardoor raakte ik mijn concentratie toch wat kwijt. Gelukkig was daar de emotionele finale die de film op een ruime voldoende houdt. Want dat verdient deze film absoluut wel, mede vanwege de goede acteerprestaties, en de fijne muziek.

Een film die door het onderwerp, de liedjes, de opbloeiende romance en het 'rising star' verhaal al snel leuk is voor de liefhebber. Maar eigenlijk wel vooral de eerste helft. Ik vond het op een gegeven moment echt een beetje lang gaan duren en op momenten ook wat overdreven. Hoeveel verhaaltjes heb ik nu al wel niet gezien van pure zangeressen die door tussenkomst van een wat louche manager een dansend pop-icoontje moeten worden? Vond dat niet helemaal passen in deze film. Ook dat Grammy-moment met Jack vond ik net wat te ver gaan qua geloofwaardigheid in een verder toch heel realistisch gehouden film.

Het personage Jack vond ik met zijn dranksores ook net wat teveel aanwezig in een film die voor mij wat meer om Ally had mogen draaien. Uiteraard is hij als karakter belangrijk voor (de ontwikkeling van) Ally als artiest, maar ik vond veel scènes met hem vrij storend en vond het eigenlijk niet eens erg dat hij doodging (en dat lijkt me toch niet iets wat het moet oproepen bij je publiek).

Maar goed, de liedjes zijn goed, Lady Gaga is heel goed (kan ze als actrice haar eigen naam niet gebruiken trouwens?) en voor een regiedebuut is het ook verder absoluut niet slecht. Maar het is natuurlijk allesbehalve origineel (en uiteraard de zoveelste remake, de vorige versies niet gezien) en voor mij ook geen wow-ervaring. Iets te vaak gehad dat ik mijn telefoon er even bij wilde pakken (en nee dat heb ik niet standaard).

3,5*

Indrukwekkend regiedebuut van Cooper. Los van dat het een remake is, is het natuurlijk ook geen heel origineel en vernieuwend verhaal. Toch weet de film je van begin tot eind te pakken en ontroeren. Mede door de uitstekende acteerprestaties van Cooper en Lady Gaga. Was beetje sceptisch vooraf over Gaga, maar ze deed het echt heel goed. En ook de bijrollen zoals Sam Elliot en verrassend Dave Chappelle pakken heel goed uit.

De muziek is fantastisch en zal mij niks verbazen dat er minstens 3 nummers tussen zitten die genomineerd voor een Oscar gaan worden. De keuze om live te performen maakt het ook veel echter. De concert beelden zijn erg sterk.

Enige minpunt is voor mij de manager. Die was iets te cliché en overdreven neergezet.

Dikke 4*

Hij duurt lang maar dat is de film uiteindelijk dubbel en dwars waard. Een van de beste film van de laatste 10 jaar.

niet per se mijn type film, maar wel een goede film. Jackson Maine (Bradley Cooper) is een gevierd countryzanger en gitarist, die in de herfst van zijn carriere tijdens een omzwerving de jonge zangeres Ally (Lady Gaga) bij toeval ontdekt. Ze beginnen een relatie en het contact met Jackson Maine vormt een springplank naar een uiteindelijk gelauwerde solocarriere van Ally.

Geen ingewikkeld maar wel een aangrijpend verhaal, zonder dat het melodramatisch wordt. Dat is te danken aan de sterke regie van Bradley Cooper, alsook de sterke acteerprestaties, die naturel (met name Lady Gaga) en geloofwaardig overkomen. Hoewel ik geen fan ben van de muziek van Lady Gaga, staat het voor mij als een paal boven water dat deze dame kan zingen, en hoe! Wie daar nog twijfels over heeft, raad ik aan deze film te zien of lijdt mogelijk net als Jackson Maine aan tinnitus (oorsuizen) en raad ik aan naar een oorarts te gaan. Goed overigens dat er voor dit laatste ook aandacht is in deze film, zij het minimaal, maar toch... De film biedt in die zin ook een inkijkje in het leven van een muzikant en daarbij naast de mooie kanten ook de schaduwzijden.

Het moet raar lopen wil A Star is Born bij de komende oscarnominaties niet in meerdere categorieën worden genomineerd.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo van een film heb genoten. Die Bradley Cooper (of is het nou Jeff Bridges?); wat een indrukwekkende rol zet hij hier neer. De eerste keer dat hij me echt weet te overtuigen/raken als acteur - en muzikant. Gaga idem (al is Cooper voor mij de echte ster hier). En dan die Sam Elliott, die heeft je met één zin in zijn broekzak.

Tuurlijk, het verhaal is hier en daar voorspelbaar met daarbij weinig nieuws onder de zon, maar de film blinkt wel uit op bijna alle fronten (acteerwerk op 1).

Normaal gesproken helemaal niet mijn muziek, dat Shallow, maar ik vind het echt een prima lied - en de scène zelf laat je op het puntje van je stoel zitten en tegelijkertijd heerlijk achterover leunen.

Als de film direct gestopt was na het inzoomen van het vakantiehuisje, met de wisselende kleuren, dan had een 4,5* er absoluut ingezeten. De scènes daarop voegen weinig toe of kunnen me niet helemaal bekoren. I'll Never Love Again raakt me minder - al doet de scène an sich dat wel, met andermaal sterk acteerwerk van - jawel- actrice Gaga.

(+1: de oude man in de bioscoopstoel naast me, met de prachtige glimlach die in het laatste stuk nauwelijks van zijn karakteristieke gezicht verdween.)

Ruime 4*

Een beroemd koppel zijn Gaga en Cooper. Zoals Brangelina dat ooit waren. De twee beroemdste mensen in een film met het regiedebuut van Cooper. Dat moet wel goed komen. Toch? Het concept is goed en Gaga is in het begin daadwerkelijk goed als een gekwetste jongevrouw die thuis in een gekkenhuis leeft met oude mannetjes (die gokken op Japanse paardrennen om het maar volkomen maf te maken). Cooper vertolkt een Western Rock gitarist zoals ze veel van die woestijnrockers in Arizona en omstreken hebben.
De alcoholist raakt verliefd nadat hij haar in een draq bar tegenkomt als vertolkster van Franse chanson's. Ze worden compleet verliefd (Cooper weet heel goed weg te blijven van de miljoenen romcom clichés, zoals bijvoorbeeld een supermarktscene met diepvrieserwten die een wond dient te verkoelen) tot een hoogtepunt van een duet in een grote concertzaal. Het lijkt erop alsof Jackson Maine (Cooper) een gladjanus is die dit al honderden keren heeft gedaan, maar hij meent het echt. Ally (Gaga) is verknocht.
Ze belanden in een hotelkamer en alles is wel tussen het koppel. Alleen dan volgt deel twee met de leegte van hun imago (het zijn zangers die uiteindelijk niet meer hebben om zich druk te maken dan toonhoogtes van hun stem, danwel de noten die ze volgen), raakt de relatie in een sleur, raakt Ally getormendeerd door Maine's alcoholproblemen en slaat de hele blues toe in Maine's leven. Zijn manager heeft zijn vader's land verkocht voor een windmolenpark en de leegte van de woestijnen van Arizone slaat over op hun levens. Artiesten leven voor hun imago, maar uiteindelijk is dat maar een heel dun laagje vernis voor
iemand's persoonlijkheid.
Het tweede deel wordt een inzicht waarin we een uur naar andermans depressie zitten te turen. Zware melancholie en getormendeerdheid van twee artiesten.
En misschien, misschien is zijn Ally en Maine de alter ego's / projecties van Cooper en Gaga's echte levens die hier vertoond worden. En uiteindelijk wordt er veel gezongen (allicht té veel, maar dat is hun natuur) en sluit Gaga af met een a-capella ballad voorzien van uitstekende semantiek.

“Hey!”
“What?”
“I just wanted to take another look at you.”

Lady Gaga laat even zien wat voor fantastische actrice ze is. Natuurlijk heeft ze al aardig wat acteerervaring opgedaan, maar wat ze in A Star Is Born laat zien is fabelachtig, en je kunt inderdaad zeggen dat een ster geboren is in deze film. ‘Always Remember Us This Way’, ‘Shallow’, ‘La Vie En Rose’, ‘I’ll Never Love Again’ etc. Gaga is een geweldige zangeres, maar het knappe is dat het hier haar acteerprestatie niet overschaduwd. De close ups van haar expressieve gezicht, waarbij er één traan over haar gezicht biggelt, zijn fantastisch.

Als je mij na de film had gezegd dat dit de eerste film is die Bradley Cooper heeft geregisseerd, dan had ik je niet geloofd. Bij de concertscènes lijkt het wel of je er zelf bij bent, en ook het indringende camerawerk is knap gedaan. Ook de acteurs in bijrollen zijn uitstekend, met Sam Elliott en Dice Clay (als vader van Gaga) die de meeste indruk maken. Tijdens de scene met Elliott en Cooper in de auto was het heel stil in de bioscoopzaal… De film is te lang, het verhaal is weinig vernieuwend en vooral in het tweede gedeelte wordt het wat langdradig. Maar voor de rest is A Star is Born een schot in de roos, en een film die mij ook recht in het hart heeft geraakt.

Ik heb de oude verfilmingen van dit verhaal nooit gezien, dus ik kon er blanco in gaan. De film heeft veel lof gekregen, Lady Gaga in het bijzonder. Nou ben ik het met dat laatste wel eens. Ze acteert sterk en ze zingt fantastisch (al vind ik het geen nummers die me lang bij gaan blijven), erg goed gedaan. Maar de film zelf wist me niet heel erg te boeien. Tikje clichématig en het duurde me allemaal ook veel te lang. Hier had wel een half uurtje screentime uitgesneden mogen worden, zeker het tweede deel van de film haalde nooit meer het niveau van het eerste uur. Maar de film mag er best wezen.

3*

Prachtige muziek van een, natuurlijk, geweldige artiest. De goede acteerprestaties van Lady Gaga doen je gaan geloven dat de film autobiografisch is. Verder zeer clichématig en totaal geen verassing. De verhaallijn valt vanaf de eerste minuut al uit te tekenen. Jammer, had meer ingezeten.

Het verhaal is helaas weinig origineel en voorspelbaar. De sterke chemie, de dijken van stemmen en de acteerprestaties tillen deze film echter wel degelijk tot een hoger niveau.

Gezien op 27 november en nog hoor ik Remember Us This Way door de gangpaden van mijn gedachten ruisen.

Anders dan de meerderheid werd ik echter niet verrast door Lady Gaga. Nee, het was juist Bradley Cooper die me raakte. Hij zet als Jackson Maine een prachtige rol neer. Ik houd van zijn dilemma: niet meer kunnen, maar ook niet anders kunnen. Eenvoud in passie die gematigde veelvoud is geworden. Overleven aan de zelfkant en toch ergens dat sprankje bezitten als een vervlogen melancholie; zichtbaar voor anderen, doch onbereikbaar voor zichzelf.

A Star is Born begon zo verfrissend. De chemie tussen Jackson en Ally is lief zonder overdreven sentiment. Het zijn gewone, kleine dingen waarin de charme ligt (dat heeft Cooper goed begrepen). Het duet Shallows is genieten. Je gunt deze sympathieke mensen allebei geluk en succes.

Maar dan...

Waarom toch die ommekeer van singer/songwriter naar nietszeggend popsterretje? Dat is zo'n domper. Hoe nuchter, standvastig en oprecht Ally ook is in de eerste helft; zo makkelijk verloochent ze zichzelf onder de hoede van een gladde manager. Ja, succes en showbusiness. Ik weet dat de verleiding groot is, maar het doet afbraak aan de film en aan Ally's personage.

Jackson, daarentegen, is een echte. Hij blijft trouw aan zichzelf en zijn muziek, met alle ups en vele downs. Hij is doorspekt met roots, doorleefd en authentiek. Er speelt zoveel onder de oppervlakte. Als hij optrad, had ik het gevoel naar een performer pur sang te kijken. I like him. Verder een sterke en tegelijkertijd kwetsbare bijrol van Sam Elliott - met als bonus het ongemakkelijke, open en oh zo mooie moment tussen de twee broers bij de auto.

Al met al een film die blijft hangen, maar de nodige wendingen had kunnen missen. Dankzij de schitterende rol van Cooper zeker meer dan de moeite en een herziening waard.

Een handvol sterke acteermomenten en af en toe een leuk cinematografisch idee. Oh ja, ook een paar goeie muziekjes.

Maar die momenten hangen als los zand aan elkaar en - hoewel ze allebei heel aardig acteren - Bradley Cooper en Gaga overtuigen maar bij vlagen als koppel.

Tel daarbij op het vermoeiende verhaal van de "tragische alcoholist" en een ronduit potsierlijk einde... En dan heb je uiteindelijk toch weer een ordinaire Hollywood-draak.

De muziek is goed maar ik vond de film vreselijk langdradig, het duurde mij zeker een uur te lang.

Er gebeurt vrijwel niets in die 2,5 uur.

Niet enthousiast.

Allicht vanwege de generatiekloof kende ik Lady Gaga eigenlijk alleen maar van naam. Mijn fout! Wow, wat een uitstraling, wat een stem! Die brengt prachtige vertolkingen voort van o.a. “La Vie en Rose”, “Shallow” en de ontroerende slotsong “I'll Never Love Again”.

Naast de muzikale prestaties valt in deze film ook de acteerprestatie van Lady Gaga op. Dat geldt evenzo voor haar tegenspeler Bradley Cooper. Zij beiden zorgen ervoor dat deze vierde verfilming (ik heb ze allemaal gezien) van het ijzersterke, emotioneel beladen verhaal over de gelijktijdige opkomst en teloorgang van een ster een beklijvende indruk maakt. Het verhaal is weliswaar verhuisd van de filmwereld naar de muziekwereld, maar het skelet is hetzelfde gebleven.

Dit is vooralsnog mijn favoriet voor de komende Oscars.

Prima aanklacht naar de muziekmaatschappij. Hoe dikkere meuk je maakt, des te sneller wordt je groot en beroemd. Nee leuke film, al vind ik alle lof voor Gaga overdreven. Ze doet het goed, heeft het talent, maar tegelijkertijd vind ik toch dat het duidelijk te zien is dat ze erg onervaren is in het acteervak. Dat ze een geweldige stem heeft compenseert de boel dan weer wat. Cooper steelt verder de show. Lekkere countrymuziek ook. Blijft lekker om aan het begin van een concert die gitaren zo te horen. De zaakjes worden naar het einde toe steeds meer cliché en melodramatisch, maar het geheel blijft net binnen boord.

Platte Oscarmeuk.

Zo'n typische film die vooral uit is op een beelde, en daar ook best veel voor over heeft. Alles maar dan ook alles in deze film is gericht op sentiment, jammer genoeg klinkt het meeste daarvan érg vals. Elke seconde voelt als een dwang om te VOELEN, maar uiteindelijk kon de film mij geen bal schelen en was ik vooral blij dat het voorbij was.

Het mag dan de vierde verfilming van het verhaal zijn, dat verhaal is zo bekend dat het amper wat uitmaakt. Getergde artiesten, alcohol, een liefde die verscheurt etc etc. Daarvoor hoef je al zeker niet te kijken. Voor het puntje kritiek richting popwereldje ook niet, want de film maakt zich vooral schuldig aan z'n eigen aanklacht.

Cooper die de hele film lang schor loopt te brabbelen, Gaga die als arme sloeber haar man blijft steunen, terwijl haar muzikale boodschap verkocht wordt in glitterpakjes, een aantal complete kutnummertjes die zélf het makke popniveau niet overstijgen, een hond die zielig voor de garagepoort ligt wanneer Cooper zich eindelijk uit de film schrijft ... alles is zo voorspelbaar, voelt zo onecht aan dat het een triestige zit is geworden.

Hoop dat het helemaal niks wordt voor deze film, dat verdienen ze wel.

1.0*

Indrukwekkend regiedebuut van Bradley Cooper, die het zichzelf hier niet makkelijk maakt. De hoofdrol en de zangpartijen gaan hem echter goed af. Lady Gaga is ook indrukwekkend en volkomen naturel. Haar rol begint vreemd genoeg pas wat kunstmatig aan te doen wanneer het script van haar verlangt dat zij een popicoon wordt. Heel ironisch. De film steekt verder visueel fraai in elkaar en de muziek is eigenlijk ook erg goed. De mooiste rol is die van broer Sam Elliott, wat mij betreft terecht genomineerd voor een Academy Award. Goedkoop sentiment ligt voortdurend op de loer, maar Cooper weet de valkuilen vakkundig te vermijden. Veel scenes zijn emotioneel juist behoorlijk raak. Kortom, mooie film.

Tja, als je 1 van de eerdere A Star is Borns hebt gezien weet je al wat je kunt verwachten en de film geeft je ook exact dat.

Een moderne geupdate versie, niets meer niets minder.
Slecht is het zeker niet. En met name de hoofdrolspelers doen het uitstekend.
Maar verder... mwa. Weinig bijzonder allemaal.
Wel effe een lekker bluesrockpartijtje helemaal aan het begin.

Overigens was de Grammyscene wel echt slecht, veel te overdreven en gemaakt.

p.s. waarom heeft hij eigenlijk een broer die 30 jaar ouder is??

Cooper doet het best goed in zijn regiedebuut.

Daar is het verder ook wel mee gezegd, vind ik, want deze zoveelste herhaling van het bekende verhaal is ook wel wat erg aan de makkelijke en uitgetreden kant. De dapperste keuze die hij maakt is wellicht om zichzelf te casten als de romantische tragische figuur. Maar daar staat tegenover dat alle andere keuzes knap laf zijn.

Inderdaad is denk ik het bedoelde hoofdmotief dat als je jezelf trouw blijft je ten onder gaat, en dat succes alleen mogelijk is als je je ziel verkoopt. Helaas geldt dat ook voor de film zelf. Ik hoop maar dat de cast en crew hierna weer iets behoorlijks kiezen. Als dat nog kan.

Middle of the road.

Deel de mening wel dat dit oscar bait is. Cooper speelt het veilig. Zijn scenario zit wat gammel in elkaar. Zo werkt het wat voorspelbaar van plotpunt naar plotpunt. Hij komt in een bar en daar is meteen Gaga. Daarna maakt hij haar snel het hof, maar eerst moet ze heel slecht geacteerd iemand slaan, om daarna een moment te hebben met Cooper. Ik klink wat flauw. Want zo kun je elke film wel uit elkaar zetten. Maar een goed scenario probeert daar toch een beetje mee te spelen met je verwachtingen. Cooper en de scenarioschrijver hebben daar geen zin in. Opvallend genoeg wist de film mij naar het einde wat meer voor zich te winnen. Het werd extreem sentimenteel. Maar daardoor gaf de film haar ware gezicht weer. Daarvoor wou de film nog net doen alsof we naar iets oprechts keken.

Wel leuk dat Dave Chappelle er verrassend genoeg inzit. Hij was niet erg noemenswaardig, maar hij is wel een held van mij.

2.5 sterren