The Living End (1992)

Ruwer, maar ook minder trefzeker dan bijvoorbeeld The Doom Generation. Ook, ondanks veel dik aangezette momenten en zwarte humor, ook serieuzer. Mede doordat de hoofdpersonen niks meer te verliezen hebben.

Een interessanet botsing tussen nihilisme en gevoel en tussen ontzettende boosheid en maffe humor. Boeiend.

3.5*

Indrukwekkende vroegere film van Araki. Een soort Thelma & Louise maar dan met homo-jongens.... die dus beide besmet zijn met AIDS.

Indrukwekkend omdat... Ten eerste: Je mag de titel serieus nemen want in 1992 was er nog geen remedie voor Aids en betekende deze besmetting gewoon dat je mocht aftellen naar je dood. Mits je het jaar 1996 haalde, toen de remmers tegen deze ziekte werden uitgevonden. Maar zover was dat nog niet. Ten tweede; om even heel politiek en actueel te doen: er was nog geen woke en geen tergende nadruk op dat LGBTHi-gehalte, dus The Living End kan en mag GEWOON een film zijn en Araki was ook gewoon een regisseur van cultfilms en niet van Gay-cinema. De geaardheden mogen gewoon nog bijzaak zijn. De situatie in de film is veel belangrijker. En dat was ook met My Own Private Idaho. Ja, er zijn homoseksuele figuranten. So what?

Ik kon me prima storten op de situatie, dat echt verre van rooskleurig is. Luke is een jongeman die te horen krijgt dat hij seropositief is. Een scene nog net zo ongemakkelijk als die van Kids. Het is gewoonweg einde oefening. Je leven ligt overhoop en je weet dat je de toekomst wel kan vergeten.

Hij zwerft rond, op zoek naar een doel en weet ook nog op een ludieke manier een gestoord stelletje te omzeilen en hen het pistool te ontnemen. Dan loopt hij Jon tegen het lijf en lijkt zijn wereld niet meer zo klein te zijn. Ook hij is seropositief. Dit lijkt een mooi moment te zijn om je samen met je lotgenoot uit te schrijven voor het leven door nog samen alle kicks uit het leven te halen en dat natuurlijk te combineren met een roadtrip.

Humor is weinig te bekennen en de sfeer lijkt; ondanks de mooie plaatjes, in het teken te staan van de uitzichtloze toekomstscenario. Vrijwel een rit naar de afgrond zelf, terwijl de gemoederen soms ook hoog oplopen, om dan vervolgens het besef te hebben dat de jongens alleen elkaar nog hebben, of lijken te hebben.

Kenmerkend aan Araki is nog altijd de broeierige sfeer en uiteraard een hele playlist aan muziek dat niet in de toplijsten staat. Titel is ook vernoemd naar een nummer van The Jesus and Mary Chain. The Living End was voor mij een indrukwekkende kijkervaring. Ik mis deze tijd.

4,0*