L'Amant Double (2017)

Ozon's versie van een psychologische thriller ala Hitchcock/De Palma, met een klein scheutje Cronenberg.

Wat mij betreft zeer sterke film, goed opgebouwd, de spanning zit er snel in en er zijn leuke terugkerende thema's (katten, tweelingen, moeder/dochtercomplexen, rare 'foetuskunst' in het museum...) die het geheel versterken. Daarnaast behoorlijk wat visuele flair waarbij vooral de sterke sexscenes in het oog springen. Ozon blinkt ook wederom uit qua acteursregie, met zowel Renier als Vacth die een overtuigende 'dubbelrol' neerzetten.

Je kan zeggen dat het allemaal al eens (beter) is gedaan, maar ik vind L'amant double vooral van erg veel vakmanschap getuigen. Genoten!

Eind vorig jaar kwam de Franse cineast François Ozon nog met Frantz, een in zwart-wit geschoten oorlogsdrama over mysterieuze vreemdelingen, liefde en rouwverwerking. Een paar maanden later had Cannes een primeur met L’amant double, Ozons ode aan David Cronenberg en Freuds psychoanalyse. Gelaagd, intrigerend gefilmd, sensueel en afstotelijk tegelijk; deze Dead Ringers in disguise is een absolute voltreffer.

Volledige recensie

Sterk! Die Ozon is een mooi oeuvre op aan het bouwen zo. L'amant double is de zevende titel die ik van hem zie en behoort bij de drie besten. Het is ook nogal wat expressiever dan vaak bij de Fransman. Dat geldt voor de cinematografie, die dit keer tamelijk uitbundig is met ook fraaie trucage-shots, hoewel de strakke cameravoering en de koude kleuren toch wel kenmerkend blijven. Daarnaast zijn de mise-en-scène en de muziek eveneens wat meer in het oog springend; de score bijvoorbeeld is op twee momenten zo prominent aanwezig dat het bijna fysiek ongemakkelijk wordt. Maar niet alleen de vormgeving is expressief, dat geldt evengoed voor het verhaal. Een aantal ontwikkelingen aan het einde zouden niet hebben misstaan bij Von Trier (ik doel vooral op het handje uit de buik, dat me deed denken aan een scene uit Riget, maar de dildo-scene kan je er zo bijzetten). Dat het uiteindelijk allemaal niet werkelijk is geweest, zo vermoed je dan toch is weliswaar een domper nadien maar doet anderzijds aan de doorgemaakte filmervaring niet veel meer af. Goeie film, eentje om de bioscoop mee te pakken voor wie de kans heeft.

Beter dan "Fifty Shades Of Grey", maar dat wil niet veel zeggen. Ozon begint met de film met een shot van een vagina die overgaat in het shot van het oog van hoofdrolspeelster Marine Vacth. Een onvergetelijk shot, want het is werkelijk ver-schrik-ke-lijk slecht en aanzienlijk meer lachwekkend dan schokkend. Het verhaal van een vrouwke dat met haar psychiater van bil gaat zodra hij iets tegen haar zegt is al bedenkelijk, maar het wordt nog idioter wanneer ze datzelfde doet met de tweelingbroer van haar psychiater. Of niet... of toch wel?

Ozon probeert een softseks 'Red Shoes Diaries'-verhaaltje op te leuken met opzichtige visuals, waaronder de praatsessies die om onzinnige redenen in split-screen zijn gemonteerd. Talloze shots van spiegelreflecties versterken het gevoel dat dit echt een geval is van een film die zijn gebrek aan inhoud krampachtig probeert te compenseren met iets wat moet doorgaan voor 'stijl'. Omdat François Ozon één van de troetelkindjes is van de Arthouse-scene, zal deze film ongetwijfeld zijn verdedigers hebben. Maar alleen Liverpool-trainer Jürgen Klopp heeft daar goede redenen voor!

Weer een zeer goede film van Ozon. Het plot plaatste me nogal eens voor vraagtekens - zo van, waar leidt dit allemaal naar toe - maar op het einde werd mij alles duidelijk. De spanningsopbouw opbouw van deze thriller vond ik zeer sterk, vooral het laatste half uur. Maar... waar deze film het voor mij vooral moest hebben is de voortreffelijke cinematografie. Wat dat betreft begon de film ijzersterk en ook de slotscène was bijzonder mooi en paste uitstekend in deze thriller. Verder valt nog te vermelden de prachtige erotische scènes - zo zal je ze in een Hollywood film niet aantreffen, maar so what - de mooie beelden in het museum en nog meer van dat. Ozon maakt de laatste tijd best wel goede films, dat moet gezegd worden. Dit met verwijzing naar zijn vorige films Frantz (2016) en Jeune & Jolie (2013). Totaal andere films die wel laten zien dat Ozon een zeer veelzijdig filmmaker is.

4.0*

Weer een goede Ozon-film, met een apart plot en een mooie en stijlvolle visuele vormgeving, met gevoel voor detail. Een mooie filmervaring en Ozon mag zich van mij met recht een cineast noemen.

Precies verkeerd om, dat spiegelbeeld. Daar helpt geen aan scherven schieten aan.

Ik ben meer van de school 'materie als uitdrukking van de geest'. Als je het andersom doet, moet je wel van erg goeden huize komen om het niet onverdraaglijk saai te maken. Zelden het tweelingen / dubbelgangers-motief zo matig uitgewerkt gezien.

Je hoeft bij de verbeelding van seksuele extase niet per se treinen door tunnels te laten rijden en vuurpijlen de lucht in te schieten, maar zelfs dat is een stuk lolliger dan wat Ozon je tegemoet laat grijnzen. Ik heb De Palma ergens met een drilboor in de weer gezien, ooit.

De Palma. Laten we ons voor de stijloefeningen, pastiches en odes aan wat of wie dan ook, tot hem wenden. Ik zag dezelfde avond nog weer een stukje van Blow Out, en dan valt in vergelijking met dit ongeïnspireerde gedoe gewoon op hoe geestig en intelligent hij te werk gaat. Tikkie te laag gewaardeerd door mij, die film, bij de vorige herziening. Ga ik even bijstellen.

Ben het wel eens met devel-hunt. Vooral het idee dat Chloé de tweelingbroer helemaal gefantaseerd heeft staat me tegen. Natuurlijk was het duidelijk dat er enkele hallucinaties tussen zaten, maar dit vond ik een anticlimax. De vele sexscenes zullen vast en zeker een functie gehad hebben, maar ik heb grote moeite deze te vinden. Soms had ik het idee dat Ozon simpelweg wilde shockeren. Verder waren de visuele trucjes leuk geprobeerd, maar die kwamen wmb niet uit de verf.

Wat ik wel sterk vond is dat de film je constant op het verkeerde been zet en je je gedurende de film constant afvraagt wat/wie echt is.

2,5*

Heel andere Ozon dan gebruikelijk; soms waren zijn films enigszins in mysterie beneveld, maar vaker waren het gewoon fijne Franse filmpjes. Deze is anders, waarbij het mysterie mij niet altijd even boeit (ik ben daar niet per se fan van) maar het is wel een sterke film die tegen het eind ook beter wordt en haast verandert in een volbloed horror. Goed spel van Vacth en Jürgen Klopp en een erg fijne regie met een paar leuke ideeën (de beste cut van het jaar zit direct aan het begin) en fraai camerawerk, lekker zwierig en leuk spel met spiegels. Op momenten deed het denken ook aan Repulsion, maar Polanski ging veel verder door en maakte daarmee een indrukwekkendere film. Ik heb sowieso liever die andere Ozon, maar voor de verandering goed eens te zien. 3,5*.

Geen goede film. Op het einde kan je helemaal niet meer opmaken wat echt was en wat gefantaseerd, en geeft de film ook nergens een verklaring... zo is het wel makkelijk regisseren natuurlijk... in de David Lynch films stoor ik me hier ook altijd uitermate aan...

En verder, Marine Vacth, in Jeune et Jolie, een prachtige jonge dame... hier in deze film onaantrekkelijk en uitgeblust... ook van expliciete seksscènes niet al teveel gezien... of het zou die dildoscène moeten zijn, dat was natuurlijk wel een aardige binnenkomer... (Overigens een scène die niets aan de film bijdraagt...)

Jammer,

van nochtans een Ozon liefhebber.

Niet de beste film van François Ozon die vooral met Swimming Pool een boeiende sfeer kon opbouwen. In L'Amant Double houdt hij alvast de kijker benieuwd naar het plot. Deels kon je het zien aankomen, maar ik had toch enkele ideeën waar de film naar toe wilde gaan. Marine Vacth speelde al eerder in een film van Ozon (Jeune et Julie) en het was niet verwonderlijk dat hij haar terug vroeg. Maar de verdienste gaat zeker ook naar Jérémie Renier, die met een dubbele rol toch wel de basis is van de intrige en je doet twijfelen of het nu gaat over één persoon, twee personen of iemand fictief.

De verwijzing naar De Palma kan ik hier best wel volgen, wat jammer is, omdat ik vooral een Ozon-film wil zien. En die duidelijke link naar andere regisseurs (die er ongetwijfeld wel zal zijn) had ik niet of minder bij Swimming pool en Jeune et Jolie. Maar hij blijft een interessante regisseur die hopelijk nog meer films zal maken.

De tekst op de hoes van de DVD sprak mij aan. Ik houd van films waarin psychische problematiek een rol speelt. Deze film is mij echter tegengevallen. Ik vind het deels een erotische film, waar ik geen fan van ben. Ik vind het verhaal vaag en ik snap lang niet alles. Qua spanning vind ik hem wel goed, de acteerprestaties vind ik prima en er zitten mooie beelden in, maar nee, over het algemeen is dit niet helemaal mijn ding. Jeune & Jolie is mij beter bevallen. 3*

Op een handvol na (vooral uit zijn beginperiode) heb ik inmiddels alle films van François Ozon gezien. Naar mijn mening zijn die films doorgaans onderhoudend, maar een paar titels daargelaten niet echt top. Deze film vormt daarop naar mijn gevoel geen uitzondering door het nogal zwabberende verhaal, zoals wel vaker bij Ozon gelardeerd met een paar erotische scènes. Die zijn allicht goed voor de box office, maar de film wordt daar niet per se beter van. Op het acteerwerk valt overigens weinig aan te merken.

François Ozon, dan kun je weer iets raars verwachten en jawel dit werkje staat vol bizarre en vage ontwikkelingen getint met een erotisch sausje. De vraagtekens worden wel min of meer naar het einde duidelijk, maar bevredigend is iets anders. De vele hallucinaties en hersenkronkels van Chloé leiden tot een complex puzzelstuk die de kijker daardoor gemakkelijk op het verkeerde been zet. Uiteindelijk stelt het geheel toch een beetje teleur en mist wat spanningskracht. Goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers. 6/10

François Ozon is niet bepaald verlegen om wat te choqueren (?) in beeld en met een tegen grenzen aanleunend verhaal, maar wat een stijlvolle regie, wat mooie beeldcomposities (het museum o.a.) en wat lenen Marine Vacth (vooral) en Jérémie Renier (en eigenlijk ook Jacqueline Bisset) zich tot typerende close-ups.

Het meer dan ongewone, mysterieuse verhaal biedt ruim voldoende spankracht, ook in de eenvoudigste passages en dialogen, om je in de ban te houden, maar het is de cinematografische aanpak die me minstens evenveel deed genieten.

Een heel bijzondere film, à la Ozon, die wat verwerkingstijd vergt.

Jérémie Renier werd nog genomineerd voor een Magritte en Marine Vacth is meer dan jeune et jolie.

Aardige film van Ozon, wederom een ingenieus plot en interessant spel met de waarheid. Mooi gefilmd en prima geacteerd ook. Fijne regisseur dit.

Gedegen Ozon in een film waar niets is wat het lijkt. Het plot is sowieso al bizar te noemen en zou niet misstaan in één of ander stationsromannetje waarbij psychiaters ontembare dekhengsten blijken te zijn. De wulpse patiënten laten zich vervolgens ook graag fysiek behandelen. En toch ... nam de film me volledig mee en was ik van begin tot eind geboeid aan het kijken.

Niet dat elke scène relevant was of even noodzakelijk, maar ik was geïntrigeerd door het personage van Chloë en wou absoluut weten hoe het afliep. De film bevat de nodige spanning en het einde wordt misschien nogal als krampachtig en gemakzuchtig afgedaan, voor de rest was het vermakelijk.

Jeremy Renier, de Belgische acteur die al meermaals schitterde onder de vleugels van de gebroeders Dardenne was ook al te zien in eerdere producties van Ozon. Degelijk, steeds keer op keer. En Vacth deed het ook prima in een rol die Jeune & jolie voorbij gaat.

Originele mysteryfilm met sterke hoofdrollen van Marine Vacth en Jérémie Renier.

Ozon maakt dankbaar gebruik van het filmidioom van Hitchcock, maar hij schiet in het verhaal en de uitwerking hier en daar uit de bocht door overdreven symboliek.

Het draait vooral om de levenswereld van de labiele Marine Vacth en haar (seksuele) relaties. Het is op een gegeven moment wel wat te veel van hetzelfde, maar het interessante en toch ook niet geheel onverwachte slot maakt veel goed.

Gezien op tv. Ik ben best wel een liefhebber van de films van regisseur Francois Ozon. Deze had ik nog niet gezien. Een film over een jonge vrouw die bij een psychiater komt. De film gaat aanvankelijk vooral over de liefde en de opbouwende relatie tussen de twee. Maar gaandeweg worden er steeds meer onderwerpen aan het verhaal toegevoegd en wordt de film steeds meer een thriller en ook ingewikkelder. De film is psychologisch. Gaat over dominantie. Tweelingen. Katten. Dromen. En het verhaal wordt steeds onduidelijker en lijkt steeds meer door elkaar te lopen. En dat is toch jammer. Want zo'n moeilijk verhaal is het uiteindelijk ook niet. Maar de manier waarop het allemaal door elkaar gehaald wordt maakt het onnodig moeilijk. Nu moet je toch goed je kop erbij houden om uit te vinden wat welke scene voor betekenis heeft in de film. Daardoor verzuipt de film toch wat in zijn verhaal. Maar er zitten ook zeker mooie scenes bij en er wordt prima geacteerd.

Niet best.

Nogal een fletse vertoning, waar men toch een psychologische thriller poogde te maken. Met dergelijke treurige dialogen en een stel droeftoeters als hoofdrolspelers (vooral Marine Vacth dan) valt er weinig spanning in z'n geheel te krijgen, al komt het na een tijdje toch al een klein beetje onder stoom. Niet dat het nog veel helpt, het grootste deel van de film is gewoon belabberd. Van François Ozon had ik toch ietsje meer verwacht.

2

Aardige film over een vrouw die niet helemaal lekker in haar vel zit en hulp zoekt bij een psychiater. Een goed opgebouwde, psychologische thriller. De thriller-elementen liggen er redelijk dik bovenop en het ontknopping is een beetje een anti-climax. De film ziet er zeker goed uit en het uitgangspunt met de tweelingen blijft natuurlijk intigrerend.

Alweer m’n zesde film van Ozon blijkbaar. Wat ik aan hem waardeer is de veelzijdigheid, vaak gepaard met verzorgde vormgeving. Dat laatste is bij L’Amant Double zeker ook het geval.

Helaas hangt deze film verder aan elkaar van genreclichés. In het begin nog redelijk acceptabel, maar tegen het eind begon ik toch wel te gapen.

Ik zou veel kunnen opnoemen waarom ik deze film walgelijk vind, maar vind het de moeite niet waard. Ik vind het voornamelijk moeilijk om door al deze misogyne shit heen te komen. Net als je denkt dat er op driekwart van de film een verhaal begint ontspoort het totaal (waar is die plotselinge body-horror a la Cronenberg in godsnaam goed voor) en blijf je met een onbevredigend kutgevoel achter.

Deze onderhoudende arthouse mindfuck is tegelijkertijd regisseur Francois Ozon's versie van een body horror a la David Cronenberg. De plot mag dan niet bepaald geloofwaardig zijn; spannend en vermakelijk zijn de gebeurtenissen wel. Daarnaast is hoofdrolspeelster Marine Vacth geen straf om naar te kijken. De film blijft continu verrassen, al dan niet positief, maar wat mij betreft is het overwegend missie geslaagd.

Bleeh.

Een flauw verhaaltje, Marine Vacth die er bijloopt alsof ze dacht een bijrol in een zombiefilm te spelen. Drie keer niks, en dan voelt het nog steeds alsof ik gul ben. Wat een verspilling van tijd en talent. Niet van Ozon, overduidelijk, die had gewoon een ander vak moeten kiezen - hier snapt hij niets van.