L'Amant Double (2017)

Als ik Ward Verrijcken zo hoor, lijkt dit verdacht veel op Dead Ringers (1988) ?

ward verrijcken, ward verrijcken, who cares about ward verrijcken?

nog in de colruyt tegengekomen onlangs..

de colruyt...

Ozon's versie van een psychologische thriller ala Hitchcock/De Palma, met een klein scheutje Cronenberg.

Wat mij betreft zeer sterke film, goed opgebouwd, de spanning zit er snel in en er zijn leuke terugkerende thema's (katten, tweelingen, moeder/dochtercomplexen, rare 'foetuskunst' in het museum...) die het geheel versterken. Daarnaast behoorlijk wat visuele flair waarbij vooral de sterke sexscenes in het oog springen. Ozon blinkt ook wederom uit qua acteursregie, met zowel Renier als Vacth die een overtuigende 'dubbelrol' neerzetten.

Je kan zeggen dat het allemaal al eens (beter) is gedaan, maar ik vind L'amant double vooral van erg veel vakmanschap getuigen. Genoten!

Vanaf donderdag 3 augustus in de bioscoop (September Film)

NL trailer geplaatst

Eind vorig jaar kwam de Franse cineast François Ozon nog met Frantz, een in zwart-wit geschoten oorlogsdrama over mysterieuze vreemdelingen, liefde en rouwverwerking. Een paar maanden later had Cannes een primeur met L’amant double, Ozons ode aan David Cronenberg en Freuds psychoanalyse. Gelaagd, intrigerend gefilmd, sensueel en afstotelijk tegelijk; deze Dead Ringers in disguise is een absolute voltreffer.

Volledige recensie

Vooral vermakelijk en degelijk in de goede zin des woords: niet oudbollig. Had een 4,0* kunnen het zijn ware het niet dat m.i. het einde nogal "standaard-detective" wordt afgeraffeld. Wel strakke cinematografie -leuk ook die vele shots met spiegels- en verder onopvallende (maar niet irriterende) soundtrack. Acteerwerk is solide (gelukkig want met zo weinig acteurs staat of valt een film daar wel mee).

Dikke 3,5*

Ik had nooit eerder een Ozon gezien. Leek me altijd was suf. Te vriendelijk, een soort ingetogen Almodóvar stelde ik me erbij voor. Misschien klopt dat ook wel, maar voor L'Amant Double geldt dat zeker niet. Meer een sinistere Julio Medem vond ik het. Ik hou daar wel van. Beetje magisch-realistisch, met mysterieze (bij)figuren die aan Lynch doen denken; ja, dat was genieten.

Alleen een beetje jammer dat het allemaal maar een waan bleek. Dat is het slapste excuus voor gekte en de gemakkelijkste plotwending die je kunt verzinnen. Op de droom na, vooruit, maar toch. Doe eens niet. Halve punt aftrek, ik ben in een goede bui.

Mooi detail voor wat betreft de gebruikte muziek: Elvis Presley met "As Long As I Have You" over de aftiteling (google maar eens op "Jesse Garon Presley" als je niet begrijpt waar ik op hint).

Sterk! Die Ozon is een mooi oeuvre op aan het bouwen zo. L'amant double is de zevende titel die ik van hem zie en behoort bij de drie besten. Het is ook nogal wat expressiever dan vaak bij de Fransman. Dat geldt voor de cinematografie, die dit keer tamelijk uitbundig is met ook fraaie trucage-shots, hoewel de strakke cameravoering en de koude kleuren toch wel kenmerkend blijven. Daarnaast zijn de mise-en-scène en de muziek eveneens wat meer in het oog springend; de score bijvoorbeeld is op twee momenten zo prominent aanwezig dat het bijna fysiek ongemakkelijk wordt. Maar niet alleen de vormgeving is expressief, dat geldt evengoed voor het verhaal. Een aantal ontwikkelingen aan het einde zouden niet hebben misstaan bij Von Trier (ik doel vooral op het handje uit de buik, dat me deed denken aan een scene uit Riget, maar de dildo-scene kan je er zo bijzetten). Dat het uiteindelijk allemaal niet werkelijk is geweest, zo vermoed je dan toch is weliswaar een domper nadien maar doet anderzijds aan de doorgemaakte filmervaring niet veel meer af. Goeie film, eentje om de bioscoop mee te pakken voor wie de kans heeft.

Beter dan "Fifty Shades Of Grey", maar dat wil niet veel zeggen. Ozon begint met de film met een shot van een vagina die overgaat in het shot van het oog van hoofdrolspeelster Marine Vacth. Een onvergetelijk shot, want het is werkelijk ver-schrik-ke-lijk slecht en aanzienlijk meer lachwekkend dan schokkend. Het verhaal van een vrouwke dat met haar psychiater van bil gaat zodra hij iets tegen haar zegt is al bedenkelijk, maar het wordt nog idioter wanneer ze datzelfde doet met de tweelingbroer van haar psychiater. Of niet... of toch wel?

Ozon probeert een softseks 'Red Shoes Diaries'-verhaaltje op te leuken met opzichtige visuals, waaronder de praatsessies die om onzinnige redenen in split-screen zijn gemonteerd. Talloze shots van spiegelreflecties versterken het gevoel dat dit echt een geval is van een film die zijn gebrek aan inhoud krampachtig probeert te compenseren met iets wat moet doorgaan voor 'stijl'. Omdat François Ozon één van de troetelkindjes is van de Arthouse-scene, zal deze film ongetwijfeld zijn verdedigers hebben. Maar alleen Liverpool-trainer Jürgen Klopp heeft daar goede redenen voor!

Je verhaal zou sterker zijn als je dit soort opzichtige pogingen om een andere smaak dan de jouwe in diskrediet te brengen achterwege zou laten.

Gezien de kritiek op het Cannes Filmfestival, die zich onderen andere richt op het feit dat de organisatie films teveel selecteert en nomineert vanwege de naam van de regisseur (waaronder die van François Ozon) is de opmerking actueel en gepast. Is Cannes nog nodig? (filmkrant) | Films nieuws | nieuwsbreak.nl - films.nieuwsbreak.nl

Je bent hier op een forum, waar mensen voor jou al berichten hebben geplaatst bij deze film. Als je het daar niet mee eens bent kan je gewoon inhoudelijk reageren. Nu diskwalificieer je een groep gebruikers die deze film positief beoordeeld.

(De Cannes-dicussie kan best interessant zijn, maar die zou ik dan meer in z'n algemeenheid voeren.)

Heerlijke mashup van Hitchcock en Cronenberg.

Weer een zeer goede film van Ozon. Het plot plaatste me nogal eens voor vraagtekens - zo van, waar leidt dit allemaal naar toe - maar op het einde werd mij alles duidelijk. De spanningsopbouw opbouw van deze thriller vond ik zeer sterk, vooral het laatste half uur. Maar... waar deze film het voor mij vooral moest hebben is de voortreffelijke cinematografie. Wat dat betreft begon de film ijzersterk en ook de slotscène was bijzonder mooi en paste uitstekend in deze thriller. Verder valt nog te vermelden de prachtige erotische scènes - zo zal je ze in een Hollywood film niet aantreffen, maar so what - de mooie beelden in het museum en nog meer van dat. Ozon maakt de laatste tijd best wel goede films, dat moet gezegd worden. Dit met verwijzing naar zijn vorige films Frantz (2016) en Jeune & Jolie (2013). Totaal andere films die wel laten zien dat Ozon een zeer veelzijdig filmmaker is.

4.0*

Vanaf de eerste seconde zin je 'er helemaal in' ?.

Weer een prima film van Ozon.

Is dat zo? Dat was niet de indruk die ik kreeg. Het zou kunnen, maar dat Paul aan het einde op de parkeerplaats opeens blijkt te roken en later zelfs de kat in de slaapkamer duldt, hint in een andere richting - dat we hier met Louis van doen hebben. Maar dit kan ook alleen een slim geplaatste suggestie van Ozon zijn. In dat geval zouden de verschillen tussen de twee broers óók onderdeel van de waan zijn. In ieder geval is het voor mij ambigue genoeg om me er niet aan te storen als dit laatste juist is.

Weer een goede Ozon-film, met een apart plot en een mooie en stijlvolle visuele vormgeving, met gevoel voor detail. Een mooie filmervaring en Ozon mag zich van mij met recht een cineast noemen.

Euhm, ik heb zwaar de indruk dat u de film gewoon niet begrepen heeft.

Behoorlijke ongeloofwaardige film. Vrouw komt bij psychiater waarna, blijkt tegen het einde van de film, alles uit het eigen brein voort komt van de vrouw gevoed door de therapie waar ze mee bezig is. Leuk idee, maar slecht en totaal ongeloofwaardig. Ook niet echt spannend, de erotische scenes waren alles behalve erotisch, en waarom die psychiater met een voorbind penis?, welke doel diende dat?
In het begin dacht ik even naar een derde rangs rosemary's baby te kijken.
En de laatste scene, genezen verklaard ligt ze in bed met de psychiater waarna haar zusje toch weer op de ramen staat te beuken. Lachwekkend.

Precies verkeerd om, dat spiegelbeeld. Daar helpt geen aan scherven schieten aan.

Ik ben meer van de school 'materie als uitdrukking van de geest'. Als je het andersom doet, moet je wel van erg goeden huize komen om het niet onverdraaglijk saai te maken. Zelden het tweelingen / dubbelgangers-motief zo matig uitgewerkt gezien.

Je hoeft bij de verbeelding van seksuele extase niet per se treinen door tunnels te laten rijden en vuurpijlen de lucht in te schieten, maar zelfs dat is een stuk lolliger dan wat Ozon je tegemoet laat grijnzen. Ik heb De Palma ergens met een drilboor in de weer gezien, ooit.

De Palma. Laten we ons voor de stijloefeningen, pastiches en odes aan wat of wie dan ook, tot hem wenden. Ik zag dezelfde avond nog weer een stukje van Blow Out, en dan valt in vergelijking met dit ongeïnspireerde gedoe gewoon op hoe geestig en intelligent hij te werk gaat. Tikkie te laag gewaardeerd door mij, die film, bij de vorige herziening. Ga ik even bijstellen.

Ben het wel eens met devel-hunt. Vooral het idee dat Chloé de tweelingbroer helemaal gefantaseerd heeft staat me tegen. Natuurlijk was het duidelijk dat er enkele hallucinaties tussen zaten, maar dit vond ik een anticlimax. De vele sexscenes zullen vast en zeker een functie gehad hebben, maar ik heb grote moeite deze te vinden. Soms had ik het idee dat Ozon simpelweg wilde shockeren. Verder waren de visuele trucjes leuk geprobeerd, maar die kwamen wmb niet uit de verf.

Wat ik wel sterk vond is dat de film je constant op het verkeerde been zet en je je gedurende de film constant afvraagt wat/wie echt is.

2,5*

(Gezien op 14/07/17)

Knappe en gedurfde erotische thriller. De wegen van de liefde en de erotiek zijn ondoorgrondelijk.

Mijn buikgevoel pingpongde tussen pijnlijk en heerlijk.

De rolverdeling is prima. Je kunt mensen als

Marine Vacth en Jean Rénier zo tegenkomen op straat.

Opvallend zijn ook de mooie interieurs.

En ... er is nooit één waarheid.

Laat je meedrijven, zou ik zeggen.

Het plot was behoorlijk aan de steroïden, maar verder vond ik het een goede film. Alles mooi in beeld gebracht, mooie sets, prima soundtrack, leuke thematiek.

Heel andere Ozon dan gebruikelijk; soms waren zijn films enigszins in mysterie beneveld, maar vaker waren het gewoon fijne Franse filmpjes. Deze is anders, waarbij het mysterie mij niet altijd even boeit (ik ben daar niet per se fan van) maar het is wel een sterke film die tegen het eind ook beter wordt en haast verandert in een volbloed horror. Goed spel van Vacth en Jürgen Klopp en een erg fijne regie met een paar leuke ideeën (de beste cut van het jaar zit direct aan het begin) en fraai camerawerk, lekker zwierig en leuk spel met spiegels. Op momenten deed het denken ook aan Repulsion, maar Polanski ging veel verder door en maakte daarmee een indrukwekkendere film. Ik heb sowieso liever die andere Ozon, maar voor de verandering goed eens te zien. 3,5*.

Geen goede film. Op het einde kan je helemaal niet meer opmaken wat echt was en wat gefantaseerd, en geeft de film ook nergens een verklaring... zo is het wel makkelijk regisseren natuurlijk... in de David Lynch films stoor ik me hier ook altijd uitermate aan...

En verder, Marine Vacth, in Jeune et Jolie, een prachtige jonge dame... hier in deze film onaantrekkelijk en uitgeblust... ook van expliciete seksscènes niet al teveel gezien... of het zou die dildoscène moeten zijn, dat was natuurlijk wel een aardige binnenkomer... (Overigens een scène die niets aan de film bijdraagt...)

Jammer,

van nochtans een Ozon liefhebber.

Niet de beste film van François Ozon die vooral met Swimming Pool een boeiende sfeer kon opbouwen. In L'Amant Double houdt hij alvast de kijker benieuwd naar het plot. Deels kon je het zien aankomen, maar ik had toch enkele ideeën waar de film naar toe wilde gaan. Marine Vacth speelde al eerder in een film van Ozon (Jeune et Julie) en het was niet verwonderlijk dat hij haar terug vroeg. Maar de verdienste gaat zeker ook naar Jérémie Renier, die met een dubbele rol toch wel de basis is van de intrige en je doet twijfelen of het nu gaat over één persoon, twee personen of iemand fictief.

De verwijzing naar De Palma kan ik hier best wel volgen, wat jammer is, omdat ik vooral een Ozon-film wil zien. En die duidelijke link naar andere regisseurs (die er ongetwijfeld wel zal zijn) had ik niet of minder bij Swimming pool en Jeune et Jolie. Maar hij blijft een interessante regisseur die hopelijk nog meer films zal maken.

Dat had ik ook. Vooropgesteld, François Ozon komt altijd met wat bijzonders. Het is nooit saai, of mainstream. Of dit nou een goede film is laat ik in het midden. Na een uur ben ik even gaan plassen en een drankje ingeschonken. Moet kunnen, maar het is geen goed teken. Ik vond het teveel voortkabbelen in het zelfde tempo.

Daarna weer lekker verder gekeken. Dacht, nog een uur, er moet dus nog wel wat komen. Film heeft ook nogal wat David Lynch-achtige trekjes. Moet je van houden. Soms kan het prima, soms is het wat geforceerd. Dat laatste vond ik hier het geval. Marine Vacth draagt met gemak deze film. Je ogen laten haar niet los. Maar waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken?

Ik doe een voorzet. Zou het kunnen dat deze Chloé/Eva aan een meervoudig persoonlijkheidsstoornis leidt en dat er helemaal geen twee broers zijn? Maar één broer, met verschillende kanten voor haar verschillende persoonlijkheden? Het zou de slotbeelden verklaren. Ook opvallend is dat de moeder van Sandra, dezelfde is als haar eigen moeder (een wel erg oud geworden Jacqueline Bisset) en dat die Sandra ook opvallend veel gelijkenis vertoont met Chloé (die ogen). Ook een tweeling?

Niet dat het hierdoor allemaal wat duidelijker wordt. Kreeg een beetje 'Wie is de mol'-gevoel en dit lijkt verdacht veel op Moltalk. Heb me best vermaakt met deze film. Maar ik vind het wel tijd dat Ozon nu weer eens een film gaat maken die echt ergens over gaat.

De tekst op de hoes van de DVD sprak mij aan. Ik houd van films waarin psychische problematiek een rol speelt. Deze film is mij echter tegengevallen. Ik vind het deels een erotische film, waar ik geen fan van ben. Ik vind het verhaal vaag en ik snap lang niet alles. Qua spanning vind ik hem wel goed, de acteerprestaties vind ik prima en er zitten mooie beelden in, maar nee, over het algemeen is dit niet helemaal mijn ding. Jeune & Jolie is mij beter bevallen. 3*