The Disaster Artist (2017)

Hilarisch!

Gelachen van begin tot het eind. Meer gelachen dan in alle films bij elkaar die ik dit jaar gezien heb. Geweldige rol van James Franco als Tommy Wiseau, regisseur van de "slechtste" film aller tijden The Room. Man man man, ik kwam af en toe niet meer bij. Ik citeer nog een keer de dakscène;

"I did not hit her, It's not true, it's bullshit. I did not hit her. I did nó...t! ....Oh high Mark!"

Het is wel aan te raden eerst "The Room" te zien alvorens je deze komedie, voor mij nu al een van de beste komedies aller tijden, te gaan zien.

4.5*

Zeer geslaagde film van Franco. Het is hem eindelijk gelukt. Zowel als regisseur als acteur zet hij hier een geweldige prestatie neer. Heb bijna de hele film dubbel gelegen. Ik wist wel wat van The Room natuurlijk en heb veel gezien ervan, dus dat helpt. Maar het is geen must. Mijn vader wist helemaal niks van The Room en die vond The Disaster Artist ook geweldig. Hopelijk houdt Franco deze lijn vast als regisseur, maar ik vrees dat hij net als Wiseau te veel zijn eigen ding wilt blijven doen.

4.5*

Van alle films van 2017 keek ik hier misschien wel het meest naar uit. Het boek van Greg Sestero is enorm geestig en geeft een fantastisch beeld over mafkees Tommy Wiseau en hoe het moet zijn geweest op de set van de berucht slechte film The Room.

Het resultaat is een knappe komedie met een paar effectieve vleugjes drama. Dit had heel makkelijk een flauwe, uit te kluiten gewassen SNL sketch kunnen worden met een schmierende James Franco. Maar The Disaster Artist is gelukkig veel meer dan dat. Het is even wennen, maar op den duur ben je Franco kwijt en zie je enkel nog Wiseau, erg sterk. Ook broer Dave speelt een alleraardigste rol als Sestero en een handjevol komieken speelt kleine bijrollen, maar vallen niet echt op. Vond Seth Rogen zelfs een uitstekende rol spelen. De film voelt soms wat kort door de bocht om het eenvoudig te houden en skipt meerdere interessante aspecten van het verhaal. Tegelijkertijd zit er wel enorm veel detail in de look; ik dacht meerdere malen dat ik naar beelden uit The Room keek in plaats van nagespeelde scènes, bijzonder knap gedaan. Maar bovenal is The Disaster Artist enorm amusant. Net als The Room, wat een geweldige double bill oplevert. Een beetje zoals Troll 2 en Best Worst Movie.

4 sterren.

Heb hier een dubbel gevoel aan overgehouden. The Disaster Artist is een erg vermakelijke film, vooral door James Franco, die een hilarische Tommy Wiseau neerzet. Het is ook een film die helaas erg aan de oppervlakte blijft. De grootste lachmomenten zijn de simpelweg nagespeelde scènes uit The Room. Maar mijn grootste probleem is dat de film te aardig is voor Wiseau. In de film komt Tommy over als een sympathieke outsider die zijn dromen najaagt en wordt vrijwel geen aandacht besteed aan zijn gedrag en zijn diepgewortelde misogynie (iets waar ook The Room van doordrenkt is). Uiteindelijk lijkt The Disaster Artist vooral een ode aan een rijke klootzak die een gedrocht heeft gemaakt, en daar voel ik me wat ongemakkelijk bij.

Wat oppervlakkig, maar redelijk vermakelijk filmpje, al heb ik er toch een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Hetzelfde soort ongemakkelijke gevoel als bij The Room zelf, want Tommy Wiseau is niet alleen een volledig talentloze pannekoek, zonder enige zelfkennis, sociale skills en met nogal wat persoonlijke problemen (vrouwonvriendelijk is een understatement) - maar ik kreeg in The Room ook absoluut het idee dat Wiseau werkelijk zwakzinnig is. En hoewel de film best wel een leuk beeld geeft van The Room en zijn geschiedenis, blijf ik toch een beetje het idee hebben van het uitlachen van het simpelstje jochie van de klas. James Franco zet een zeer overtuigende Wiseau neer, met zijn bizarre gedrag, ongepaste lachjes, maffe accent, maniertjes en algehele nare uitstraling - en het spreekt voor Franco dat hij ook de zwakzinnigheid wel een beetje overbrengt.

Maar buiten dat is The Disaster Artist een vermakelijk verhaal over de ontstaansgeschiedenis van een van de beroerdste films ooit, en van een mafklapper met een droom, veel geld en nul talent die op zijn eigen manier het probeert te maken in Hollywood. Af en toe ga je ook echt met hem meevoelen, maar het blijft toch vooral een beetje een soort van maf verhaal waarvan je bijna niet kan geloven dat het echt gebeurd is en dat zoiemand als Wiseau echt bestaan heeft - totdat je het onfortuin hebt dat je The Room hebt gezien. De humor is redelijk maar nergens echt raak, en misschien de grappigste momenten zijn nog wel direct uit The Room gehaald. Prima acteerwerk, wat leuke cameo's, en ik heb me er best mee vermaakt, maar geen hoogvlieger. Ik houd het op, naar boven afgerond, 3.5*.

Een film gemaakt door en voor fans van de film 'The Room' uit 2003. Je waardering voor deze film hangt voor een groot deel af van je waardering voor James Franco's vertolking als Tommy Wiseau, een regisseur/acteur wiens ambities alleen worden overtroffen door zijn overdaad een geld en zijn totale gebrek aan talent. De vergelijkingen tussen originele scènes en de nabootsingen hiervan tonen dat Franco zijn karakter aardig weet te imiteren. Ik vond zijn karakter eerder irritant dan grappig en de vriendschap tussen acteur Greg [Dave Franco] en Tommy weinig geloofwaardig. De film komt tot leven wanneer de mannen beginnen aan hun filmproject, waarbij Seth Rogen de beste momenten heeft als script-supervisor en assistent-regisseur Sandy. Onderhoudend, maar niet bijzonder grappig, al lijkt het me dat je de film met andere ogen ziet als je 'The Room' al eens voor de kiezen hebt gehad.

Geweldige film!

Als liefhebber van The Room zat ik hier al een tijd op te wachten, en de verwachtingen werden zeker waargemaakt. Franco zet Wiseau neer als een bijzondere, maar vooral gevoelige man die maar niet door lijkt te hebben hoe 'normale' mensen zich sociaal gedragen, waardoor hij soms bot, ongevoelig, seksistisch, maar vooral erg grappig overkomt.

Het kernthema dat je je dromen na moet jagen (ook al is de uitkomst wellicht anders dan je had kunnen denken) is een mooie gedachte om 2017 mee af te sluiten.

"Anyway, how's your sexlife?"

"Oh, hi Mark."

De beste slechtste film ooit, zo wordt cultfenomeen 'The Room' veelal omschreven. Afgezien van enkele hoogtepunten heb ik de film zelf nooit gezien, dus deze biopic biedt uitkomst om mijzelf 99 minuten te besparen.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Greg Sestero; hierin wordt de productie beschreven en alle problemen die daarbij om de hoek komen kijken. Tegelijkertijd is het een verhaal over de vriendschap tussen Sestero en Tommy Wiseau. Van laatstgenoemde weet je nog steeds niet zijn herkomst of leeftijd, ondanks dat er verscheidene dingen over zijn te vinden op het internet.

Het opmerkelijke aan 'The Disaster Artist' is dat alles erg meta wordt overgebracht. Met name het opnameproces is intrigerend om te zien, vooral wat er achter de schermen gebeurt. Als kijker lijkt het net alsof je zelf op de set aanwezig bent, om vervolgens van de ene verbazing in de andere te vallen. Deze momenten zijn het best en als kers op de taart krijg je zelfs een shot voor shot remake voorgeschoteld.

Wel moet gezegd worden dat de film buiten de productie niet overal interessant is. De persoon Wiseau wordt nauwelijks uitgediept en moet het eigenlijk alleen hebben van een paar inzichtelijke scènes. Het is te danken aan het sterke spel van James Franco dat het geheel weet te boeien, hoewel zijn doen en laten (maniertjes en accent) over het merendeel overkomt als een karikatuur.

Al met al een onderhoudende biopic die helaas te veel op de vlakte blijft. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

Haha, aanvankelijk dacht ik bij de eerste 10 minuten van oei, dit wordt echt niks.

James Franco in zn overdreven hoofdrol irriteerde me al meteen zo enorm dat ik me niet kon voorstellen dat ik de film nog zou kunnen waarderen.

Gelukkig verdween dat gevoel geleidelijk waardoor ik een beetje in het verhaal kon komen.

Dan neemt plaatsvervangende schaamte nogal de overhand in het hele productie gedeelte maar uiteindelijk ga je toch voor de bijl als fan van die enorme mafkees.

Een beetje op de manier waarop die gasten van Troll 2 en bvb Anvil: The Story of Anvil (2008) dat ook doen.

Toch wel een vermakelijk filmpje uiteindelijk.

Tommy Wiseau is als die zoon van Khadaffi die profvoetballer wilde worden en door zijn vader werd ingekocht in de Serie A: een buitenstaander zonder talent. Aan een beperkte voetballer is maar weinig aan, een beperkte filmmaker daarentegen kan nog wel wat leuks opleveren, zeker als de filmmaker in kwestie zichzelf doodserieus neemt. James Franco geeft Wiseau goed gestalte, wel met een hoop maniertjes (daaraan viel ook niet te ontkomen), maar hij maakt er geen karikatuur van. Zijn Disaster Artist is erg vermakelijk, er zijn nogal wat momenten met plaatsvervangende schaamte, en acteerwerk is prima- leuk die achter de schermen blik, deed me wat denken aan Living in Oblivion (ook een aanrader).

Het blijft fascinerend dat dit soort figuren werkelijk bestaan. Fijn dat niet alles voorspelbaar is, dat er in de krochten van Hollywood nog talentloze dromers bestaan die die dromen nog weten waar te maken ook.

Erg grappig, deze nagespeelde ontstaansgeschiedenis van de vermeende slechtste film aller tijden: The Room. De hier tevens (en helemaal niet onverdienstelijk) regisserende James Franco is prima in de hoofdrol, al mis je wel een beetje de authentieke maffe capriolen van de echte Tommy Wiseau. Deze komt overigens na de credits nog even opdraven in een heerlijk rare cameo. Voor de juiste beleving van het geheel zou ik wel aanraden om eerst The Room te kijken, dan is alles nog net iets leuker. Sowieso een aanrader van de hoogste soort. Zo slecht zie je ze tenslotte zelden.

Voordat ik aan de film begon had ik best wel hoge verwachtingen; ik had vele interviews gezien omtrent deze film, die mij erg excited hadden gemaakt. Uiteraard had ik The Room al gezien en ik besloot een tijdje geleden het boek, waar deze film op is gebasseerd, ook te lezen. Het boek had ik met een grote glimlach gelezen en was daardoor erg benieuwd naar hoe ze het zouden verfilmen.

Juist doordat ik het boek had gelezen, denk ik, vond ik de film tegenvallen. De film is absoluut niet loyaal aan het boek en vele momenten in deze film zijn gewoon verzonnen en staan niet in het boek. Opzich is dat niet persé heel erg, maar in dit geval vond ik dit toch te vaak gebeuren; de film vertelt en draagt een heel ander verhaal dan het boek. Ook kon ik nooit echt in het 'typetje' van James Franco komen.

Al met al, kon ik wel gewoon genieten van de film en krijgt het van mij nog wel 3*. Maar ik heb het idee dat je meer van deze film kunt genieten als je het boek niet hebt gelezen

“I did not hit her. It's not true. It's bullshit! I did not hit her. I did not… Oh, hi Mark.”

De making of van één van de slechtste films ooit geproduceerd. Een meesterzet van de makers is om hier een komedie van te maken, want The Disaster Artist heeft veel momenten waar de tranen gewoon over je wangen rollen van het lachen. James Franco maakt niet de fout om van Tommy Wiseau een karikatuur te maken en geeft hem ook wat menselijks mee. Zonder afbreuk te doen aan het absurde en mysterieuze karakter van de man.

De eerste drie kwartier is vooral opbouw, maar wanneer Wiseau en Greg (Dave Franco) beginnen met het maken van The Room leeft de film op. Schitterende bijrollen ook van Rogen, Scheer, Weaver en Graynor. The Disaster Artist is het grootste gedeelte van de tijd een maffe, energieke en absurde komedie, maar het is ook gewoon een mooie film over twee mannen die hun dromen willen najagen. Zonder talent, maar met genoeg doorzettingsvermogen.

Wiseau.

Op zich is het wel handig om The Room gezien te hebben vooraleer je aan The Disaster Artist begint, anderzijds is het ook wel intrigerend om te denken hoe het is om deze film te zien zonder die informatie. Het lijkt me weird, random en erg ongeloofwaardig. Des te gekker dan dat het om waarheid steunt.

Wiseau is een dankbaar figuur om een film over te maken natuurlijk. Zonderling, ziet er vreemd uit, gedraagt zich niet conform de verwachtingen en ondanks nogal simpel gedrag, heeft hij toch maar een film gemaakt. Franco doet het in ieder geval goed, na een tijdje verdwijnt hij als acteur en zie je toch vooral Wiseau.

Verloop van de film was best oké, al wordt je niet veel wijser. De twee ontmoeten elkaar, reizen naar LA, raken niet aan werk en gaan zelf maar een film maken. De meeste leuke feitjes had ik al als trivia ergens anders vandaag, wel leuk om zien is hoe ze de bekende scenes van de film nagemaakt hebben.

Met het einde had ik alleen iets meer problemen. De zaal die het eerst slecht vindt maar halverwege als stomme schapen zit te schaterlachen kon ik niet echt plaatsen. Dat het er ondertussen zo aan toe gaat geloof ik wel, ironisch volk genoeg die gezellig met elkaar om het origineel wil komen lachen in een zaaltje, maar bij de eerste vertoning leek het mij een cop-out om er toch maar een happy end aan te breien.

Verder wel een leuke en vlotte film, al zie ik het dan iets minder als comedy. Eerder als een stukje realiteit dat maffer is dan de meeste filmscripts.

3.5*

'The Room' en daarna deze 'Disaster Artist' achter elkaar aan gezien. Heerlijk avondje. Die Wiseau heeft toch gewoon iets aandoenlijks. Een aparte vogel die dankzij z'n mysterieuze bankrekening z'n eigen film kon maken. Een meesterzet van Franco om een film over hem - en de productie ect. van 'The Room' te maken.

Het hoe, waarom en andere vragen worden op een leuke manier beantwoord in deze 'Disaster Artist'. Franco speelt Wiseau geweldig. Een onvoorspelbaar karakter die shit gewoon doet en alles uit het leven lijkt te willen halen. Toch soms ook een moeilijke man om mee om te gaan. Ik heb in ieder geval veel kunnen lachen om deze prent. En nu ook nog meer om 'The Room' zelf. Die film lijkt voller te zitten met legendarische quotes dan een gemiddelde Schwarzenegger of Godfather film. Geweldig. En bloedserieus bedoeld.

'The Disaster Artist' vermaakt, laat je lachen en lijkt heel zo nu en dan zelfs een klein, gevoelig snaartje te raken. Gewoon omdat het eigenlijk toch ook wel een bijzonder mooi verhaal is, ondanks alle hilariteit om Wiseau en z'n verhaal heen. James Franco zorgt voor een fijne balans en levert een puik filmpje af.

Uitstekende film over twee mannen die besluiten een film samen te maken genaamd The Room. Deze film werkt natuurlijk het best als je The Room zelf ook gezien hebt. In dat opzicht zijn de scenes op de set het grappigst en ook de première is erg leuk. James Franco weet zowel als acteur en regisseur het geheel niet belachelijk te maken (en dat is een prestatie op zich met een hoofdpersonage als Tommy Wiseau).

Echt een leuke film. Dave Franco speelt de mooiste rol wat mij betreft als Greg, maar James is ook goed als de raarste snuiter ooit, Tommy Wiseau. Inmiddels is uitgelekt dat hij een Pool is, maar hoe oud hij is en hoe hij aan die 6 miljoen kwam is nog steeds een mysterie.

Af en toe echt grappig maar ook ontroerend en zeker als de spanning tussen Tommy en Greg oploopt. Je krijgt ook een goed beeld van wat voor een ramp de opnames af en toe waren. Never a dull moment.

Soundtrack: heerlijk, met name in het begin hoor je veel vroege jaren 90 dance classics, klopt niet helemaal met 1998 volgens mij, maar de makers vonden het gewoon passen bij het gevoel. Ook met het beste nummer ooit *ahum*, Never Gonna Give You Up van Rick Astley, om te gillen als ze het meezingen!

Blijf bij de aftiteling luisteren als Rhythm of the Night op wordt gezet, je hoort op een gegeven moment Franco meezingen, hilarisch.

Na de aftiteling zie je nog een ironische scene tussen James Franco en de echte Wiseau. Alles bij elkaar is de film een feestje, met zichtbaar plezier gemaakt. Quote van een artikel over de film:

James Franco’s The Disaster Artist has earned high marks (and hi, Marks) LOLz!

Even if you fail, you’d better do it big – smeult de american dream zeemzoet onder ‘The Disaster Artist’? Eigenlijk niet, want pas bij de aftiteling blijkt dat Tommy Wiseau en Greg Sestero vandaag de vruchten van hun tekort plukken. Dat het duo cultstatus geniet, is gewoonweg onwaarschijnlijk. En tegelijk ook weer niet, want wakkert James Franco het verlangen om de cultfilm te gaan zien niet ongelofelijk aan?

Ondanks het nogal repetitieve karakter van het scenario is ‘The Disaster Artist’ een prettige tragikomedie, waarvan de tragische dimensie uiteindelijk via het komische register gekanaliseerd wordt. Smartelijke feel good: als dat nog geen genre was, dan heeft Franco het bij deze uitgevonden.

Eigenzinnig, pijnlijk en plezierig: een beetje een rollercoaster, ja misschien zelfs een confrontatie met de grenzen van het eigen empathisch vermogen. Waar begint het (uit)lachen, waar eindigt de gêne?

3*

Er wordt redelijk gespeeld maar James Franco zet hier een vrij irritant typetje neer. En hoewel het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal vond ik het eigenlijk niet zo interessant. Een simpel verhaal over een wannabe actor met te veel geld die besluit z'n eigen film te maken. Een nipte voldoende voor het acteerwerk.

Hilarisch gegeven film welk een dijk van een film had moeten opleveren maar het eindresultaat komt slechtst sporadisch in de buurt daarvan. Ook een film waar je even moet inkomen omdat het maar moeilijk wennen is aan het door Franco gespeelde typetje, zelden zo'n eigenaardige en vervelende kwast op het witte doek gezien de laatste jaren. Is dat gewenningsproces aan dit merkwaardig figuur voorbij dan krijg je ook wat meer oog voor het bijzondere, waargebeurde verhaal en gun je jezelf de ruimte om de gaandeweg weldegelijk grappige momenten te herkennen. Aan de resultaten bij de aftiteling te zien(waarin scenes uit de echte film 1 op 1 naast de momenten uit The Disaster Artist worden getoond) heeft James Franco zowel met zijn regie als zijn portrettering van Wiseau een degelijke job afgeleverd, maar helemaal werken doet dit voor mij niet. Tot dusverre overrated op zowel IMDB als hier, had echt beter gekund, is mijn voorlopige conclusie.

Het moest een keer gemaakt worden natuurlijk, een ode aan één van de beste slechtste films (en regisseurs) ooit. Tommy Wiseau is natuurlijk een markant figuur die een eigen film verdient.

Het is geen komedie die alles rondom The Room ridiculiseert -daarvoor is de werkelijkheid al ridicuul genoeg- maar ook niet echt een dramafilm te noemen, dus ergens vond ik de film een beetje tussen wal en schip vallen. De film focust op de productie en shoot van The Room en gebruikt daarbij Greg Sestero als point of view. Jammer dat hij qua persoonlijkheid weinig interessant is (en minder dapig overkomt dan de real-life Greg), waardoor hij als filmpersonage ook niet zo spannend is. James Franco daarentegen weet Tommy Wiseau wel aardig te imiteren.

Verder heb ik niet echt veel nieuws geleerd over de productie en ook het einde vond ik wat gemakzuchtig. Ik weiger te geloven dat het hele publiek tijdens de première continu in een stuip lach en dat Wiseau een staande ovatie kreeg.

Ik moest af en toe denken aan Tim Burton's Ed Wood -die ándere slechtste regisseur ooit-, die ik qua vorm geslaagder vond dan The Disaster Artist. Een heel ander soort film, veel absurder van opzet, maar misschien daarom wel passender dan deze rechttoe rechtaan vertelling.

Het verdient aanbeveling om de "slechtste film aller tijden" The Room (2003) te zien voordat de film over de totstandkoming ervan wordt bekeken. Vooral de scènes die de verfilming van het absurde script laten zien, zijn daardoor een feest van herkenning en bezorgen de kijker heerlijke momenten van tenenkrommend leedvermaak en komische genietbaarheid. De figuur van Tommy Wiseau op wiens capriolen deze film is gebaseerd wordt er eveneens interessanter en amusanter door. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de kijklol even groot zou zijn geweest zonder de voorkennis uit de "slechtste film aller tijden".

Of de film Room uit 2003 echt de slechtste film aller tijden is, is voor discussie vatbaar. Ik heb daar geen eenduidig antwoord op. Ik vind het in ieder geval een hele saaie baggerfilm. Des te verbazingwekkender is het daarom dat het verhaal over de totstandkoming van dat stukje bagger dan toch uitermate intrigeert en zelfs nog een leuke film oplevert ook.

De zelfoverschatting en eigenwaan van nietskunner Tommy Wiseau zijn in bizarre vorm aanwezig en vormen de spil van het verhaal. Een kluchtig verhaal dat bol staat van de absurditeiten. Een verhaal dat volgens mij desondanks behoorlijk nauwkeurig de werkelijkheid volgt, maar bijna de gehele film onwerkelijk aanvoelt. Het is gewoon een wonderlijke vertelling.

Het is genieten om de schmierende James Franco als Tommy Wiseau aan het werk te zien. Als je niet beter wist zou je hem betichten van parodisch handelen en gemakzuchtig acteren. En dat is dus niet zo.

De invulling van de personages houdt ondanks het goede acteerwerk niet over. Aan het eind van de film is Tommy Wiseau nog even onleesbaar en raadselachtig als in het begin van de film en is zijn beste vriend nog even nietszeggend. Dat is een beetje jammer, maar is waarschijnlijk een correcte benadering van de werkelijkheid. Eh, andere personages zijn er ook maar die zijn amper uitgewerkt en als zodanig niet interessant. Prima.

Ik heb me kostelijk vermaakt.

Regelmatig erg grappig, als je The Room kent dan (anders is dit waarschijnlijk nog vager dan het kijken naar The Room zelf). Maar ik heb er op een of andere manier ook een soort gemiste kans-gevoel bij, omdat het jammer is dat je nog net zo weinig over Tommy Wiseau weet als hiervoor. Op het einde staat er dat er nog steeds niet veel bekend is over hem (maar op IMDB zie ik gewoon geboortejaar en -plaats staan, dus vraag me af of dat wel helemaal zo is), en dat is eigenlijk jammer. Je ziet uiteraard hoe de film tot stand gekomen is, maar voor de rest is het gewoon weer kijken naar The Room zelf, maar dan nagespeeld, zonder dat we ook maar iets extra's te weten komen over het raadsel Wiseau. Snap dat het er de film niet naar is om als een soort documentaire de persoon Wiseau verder uit te diepen, maar dat had de film toch wel een hoop extra's kunnen meegeven.

Daarnaast vond ik het einde met die lachende zaal wat al te ongeloofwaardig en hebben ze een paar belangrijke zaken laten liggen (bijvoorbeeld waarom er halverwege ineens een andere acteur gecast is voor een bepaalde rol).

Maar goed, ik wil verder niet al te negatief zijn, heb me los van de dingen prima vermaakt en het is allemaal heel knap gedaan. James Franco doet het uiteraard top. En ik vond vooral Seth Rogen leuk, die rol was ook wel nodig, een normaal nuchter persoon temidden van alle gekte.

3,5*

Het is dat James Franco c.s. het er met opzet duimendik bovenop legt, anders zou ik mij kunnen voorstellen dat dit de slechtste film aller tijden is. Vooral zijn vette geschmier —hoewel doelbewust— begon mij binnen de kortste keren te irriteren. Het split screen einde vind ik wel aardig. Ik weet nog niet of ik mij ooit aan “The Room” zal wagen.

Gezien het fantastische bronmateriaal een ronduit mislukte film van de Franco brothers waarvan de eerste als regisseur de tragikomische aspecten er veel te nadrukkelijk bij de kijker in wil stampen en de tweede vooral opvalt door zijn ontzettend slechte nepbaard. Alles wat het publiek moet voelen en vinden wordt uitgespeld en uitgekauwd, tot aan de vreselijke slotgeneriek toe. De échte fans van The Room kunnen die bekende scenes natuurlijk wel dromen, dus waarom nog eens in beeld brengen?

Nee, ik zet liever het origineel nog eens op.

Leuke film over het maken van een cultklassieker. He feit dat een waargebeurd verhaal is is een pluspunt, het is een absurd verhaal over 2 gasten die hun droom waar willen maken. James Franco speelt Tommy ontzettend leuk na, en laat op momenten ook zien dat hij tijdens het filmen ook gewoon een ontzettende asshole was. Dave zijn karakter vond ik in het begin wat irritant, met dat nerveuze lachje, later in de film viel dat wel mee. Ook het laatste stukje waar ze de 2 films vergelijken vond ik leuk gedaan, ze zijn bijna identiek, heel nice na gemaakt. Toch jammer dat er niet echt een boodschap achter zit, althans die kon ik er niet echt uit halen. Het verhaal had beter gewerkt als Dave zijn karakter wat meer de hoofdrol had, dat was een karakter waar ik meer sympathie voor had. Tommy deed de vreemdste en meest irritante dingen om het te maken in de filmbusiness. Het is soms lastig om met hem mee te leven, maar hij was wel echt dedicated. Leuk om te weten dat hij al dat geld bij elkaar had gespaar door het handelen in onroerend goed, laat zien dat hij toch een slimme man is.

Uiteindelijk is het een vermakelijke film met een hoop humor en een absurd verhaal, die soms wat ongemakkelijk wegkijkt, 3,5!

Goed.

Ik heb The Room nog niet gezien, maar ken zijn reputatie wel. 'Oh, hi Mark!' of 'You are tearing me apart, Lisa!!' zijn mij welbekend. Deze film portretteert perfect wat een onzin gemaakt is en laat de kijker vaak hinken op 2 gedachten: lachen omdat het zo stuntelig is of ergeren omdat het zo stuntelig is.

Hoe dan ook, James Franco zet een geweldige kopie van Tommy Wiseau neer en regisseert bovendien een film die voor mij doet wat hij moet doen. De enige valse noot is het einde - dat is toch wel spijtig gezien het eerdere verloop. The Room zal zijn cultstatus wel niet op z'n première behaald hebben.

3,5

Aardig filmpje wel, vooral de scènes op de set waar iedereen steeds meer beseft waar ze mee bezig zijn, die zijn erg leuk om te zien. James Franco vind ik simpelweg te irritant en ik snap dan ook niet dat Dave Franco, in een verder wel fijne rol, zo achter hem aanloopt. Op dat vlak van intermenselijke drama is de film dan ook mislukt, maar als plezierig vermaak is de film goed te doen. Visueel af en toe wel geinig, sfeervol en het tempo is prima. 3,0*.

Ok.

Logisch natuurlijk dat een figuur als Tommy Wiseau een film over zichzelf krijgt. Ik had stiekem ook gehoopt dat we hem nog konden aanschouwen als cameo in deze film, want Franco en Wiseau hebben elkaar wel gesproken tijdens het filmen.

In ieder geval is deze film beter dan The Room. (duh). Maar deze film is ook weer niet veel beter dan een ok-filmpje die je nagenoeg 2 uur na het zien ervan weer bent vergeten. De film bevat gewoon te weinig eigenaardigheden om het allemaal memorabel te maken of te houden.

Wel leuk dat de broeders Franco hun handen aaneen sloegen voor deze film. Dat levert wel die extra chemie op tussen de karakters. Al is er geen sprake van briljante chemie. Wel voldoende chemie, en daardoor werkt de film wel wat beter op dat gebied.

Franco doet het goed als Wiseau, maar je blijft hem wel zien als een acteur die Wiseau gewoon nadoet. Ze worden nooit echt 1 samen. Wel doet Franco hem met verve na. De andere Franco doet het ook zeker niet verkeerd, maar zijn rol is wel wat "normaler" uitgewerkt en naast zo'n figuur als Franco/Wiseau verbleekt hij dan ook.

Ook jammer dat de film in de eerste 40 minuten niet veel verder komt dan een standaard ik-wil-beroemd-worden-in-de-showbusiness verhaal. Pas wanneer ze beginnen met het maken van de befaamde film zelf begint de film langzaam op te leven en vindt daar zijn balans. Wel fijn, want dat gebeuren daarvoor wist me nooit te pakken.

Ook een beetje vloekend cameragebruik. Vloekend met de toon van de film dan. In de eerste 3 kwartier is het nog wel passend omdat het allemaal nogal rauw in beeld gebracht is, maar daarna gaat de film langzaam over in komedie en dan werkt die rauwe uitstraling wat minder.

Ook een wat Amerikaanse slotfase tijdens de première, maar dat hoort er een beetje bij. Het is dat de film wel vermakelijk blijft en een leuk kijkje levert in de gebeurtenissen rondom het maken van de film. De drama is wat aan de saaie kant en werkt niet altijd even goed, maar de komedie is dan wel weer wat beter. Uiteindelijk levert het een voldoende resultaat op dat voldoende kijkbaar blijft.

“Why is he having sex with her bellybutton? He knows where her vagina is, right?”

Zelf heb ik nog nooit de film ‘The Room’ gezien, die ook wel neergepend word als ‘aller slechtste film aller tijden’. Maar omdat deze film bijna van ‘Netflix’ verwijderd word heb ik hem toch maar snel aangezet, aangezien ik eerst de originele film wou zien. Toen ik destijds deze film aangekondigd zag worden was ik aardig geïnteresseerd, de ‘Franco’ broertjes deden het beiden erg leuk en er was ook een aardige cast aanwezig die volgens mij allemaal aardig wat plezier beleefden tijdens het maken van de film.

Je moet er echter wel even iets in rollen, de flauwe humor is even iets wat aan moet slaan maar op een gegeven moment zijn er ook in deze film genoeg leuke en vooral droge momenten waar ik erg op heb moeten lachen en dan zeker wel hoe de ‘Tommy Wiseau’ neer werd gezet. En dan wel zeker om de mooie dialogen die ook de ‘The Room’ zijn cult-status wist op te leveren, en natuurlijk het ontmoeten van elkaar was leuk. Waar ik persoonlijk kapot om ging was het stukje waar ‘Wiseau’ moest proberen zonder accent te praten, en dat lukte natuurlijk al helemaal niet meer.

Dus zeker, voor een leuk avondje kun je hem best opzetten maar, de film kun je nergens zo serieus nemen als ‘The Room’ zelf, ook al is hij natuurlijk wel toffer (dat weet ik nu al gewoon), de film is qua verhaal en dan wel naast de echte bedoeling van de film om ook niet zo interessant in zijn verhaal.

3.5*

Ik vond het een erg sterke film. Ik heb vooraf The Room gekeken, maar dat is niet nodig als je van deze film wil kunnen genieten. De acteerprestaties zijn subliem. James Franco heeft een zeer goed lijkende kopie neergezet, inclusief accent en het bekende lachje. Als je 'The Room' ziet, kan je er van alles bij denken. Het is een bizar slechte film waar echt niets van deugt. Toch ga ik na het zien van The Disaster Aritst anders kijken naar 'The Room'. Twee mannen jagen hun droom na. Vooral Tommy past niet in deze wereld. Hij denkt anders, hij leeft in een parallel universum. Hij is stik jaloers en leeft ten koste van anderen. Gaat anderen uitkafferen om zijn eigen onzekerheid weg te stoppen. Toch zie je ook zijn gevoelige kant, zijn onzekerheid. De relatie tussen de twee hoofdpersonen wordt ook goed uitgewerkt en geloofwaardig neergezet.

Voor mij is dit meer dan een komische film over 'the making off'. Vergelijk het met Eddie the Eagle: ook z'n film over een niet getalenteerd persoon met maar één droom: mee doen aan de olympische spelen. Het zou je aan het denken kunnen zetten. Heb jij echt je dromen nagejaagd en verwezenlijkt? Tommy en Greg hebben het gedaan. Dus vanuit dat perspectief zijn ze waanzinnig succesvol geweest. Detail: de schatting is dat Tommy ca. 8 - 15 miljoen dollar met de film heeft verdiend. Wie is hier nu gek? Vier sterren.

Ik had The Disaster Artist ooit al eens gezien nog voor ik The Room had gezien. The Room bleef ik om een of andere reden steeds uitstellen, misschien omdat ik ondertussen redelijk wat filmpjes op Youtube had zien passeren, maar uiteindelijk heb ik The Room recentelijk een kans gegeven. Ergens kreeg ik dan weer erg veel zin om The Disaster Artist nog eens te bekijken.

Er zijn weinig films die me zo'n grote glimlach bezorgen als deze The Disaster Artist. De manier waarop James Franco het personage van Tommy Wiseau neerzet, is fenomenaal. Tommy Wiseau is natuurlijk een dankbaar individu om een hele film rond te maken. Heerlijk maf en excentriek, maar Franco doet het ook gewoon ontzettend goed. Het accent, de zweverige stem, de typische lach,... het is wel een heel erg dichte benadering van het personage.

Ik ben sowieso een fan van films die over het maken van films gaan, maar dit is natuurlijk een buitenbeentje. Het is erg tof om te zien hoe bepaalde scènes tot stand zijn gekomen, want het is anders bijna niet te geloven dat bepaalde stukken de film hebben gehaald. Neem nu het moment dat Wiseau begint te lachen bij het verhaal van de vrouw die in het ziekenhuis is geslagen. Blijkbaar had de regisseur wel gevraagd om ander te reageren, maar Wiseau bleef iedere keer lachen totdat de regisseur er genoeg van had en het maar zo liet. Ook het achterliggend verhaal over het waterflesje bij de beroemde 'Oh Hi Mark scène' is erg tof om te zien, maar sowieso zit de film vol van dit soort momenten.

heerlijke herziening gehad met deze The Disaster Artist. Het is erg vlot en komisch gemaakt, James Franco doet het geweldig als Tommy Wiseau en The Room is zo'n bijzondere film om er een film over te maken. Ook het einde waarbij verschillende scènes uit beide films vergeleken worden, is een erg leuke afsluiter.

4*