Marrowbone (2017)

Van de scriptschrijver van o.a. El Orfanato (2007) en Lo Imposible (2012) die hiermee als regisseur debuteert, op het grote doek wel te verstaan want hij heeft al een TV-film op zijn naam staan. Visueel en qua stijl en sfeer is het niet verwonderlijk dat er veel raakvlakken zijn met El Orfanato (2007), daar lijkt hij wel de meeste ervaring te hebben opgedaan om zich nu in het regisseursberoep te storten. De film werd aanvankelijk met gemengde gevoelens ontvangen, hierdoor waren mijn verwachtingen zowel hooggespannen als voorzichtig.

De film volgt een gezin bestaande uit tieners die terugvlucht naar het al 30 jaar verlaten huis van hun moeder. Daar willen ze het verleden, en de monsters uit hun verleden, achter zich laten. Iets wat uiteraard niet gaat lukken. Al snel merken we dat in het huis met afgedekte gebroken spiegels, dichtgemetselde deuren en krakende vloeren en plafonds iets niet pluis is. Een mysterie dat, in de woorden van de regisseur, als een ui laagje voor laagje wordt ontrafeld. Dit heeft twee nadelen: we weten aanvankelijk te weinig af van de personages om echt met ze mee te leven, en als tweede: je krijgt een spoilergevoelige film.

Het zal vooral die mensen goed bevallen die nog niet heel veel horrorfilms hebben gezien en van een subtiele horror houden die zich zonder gore of jump scares rustig opbouwt. De regisseur lijkt met deze film te willen proberen om op hetzelfde niveau te beginnen als wat de gevestigde Spaanse horrorregisseurs na een carriere van vele jaren hebben opgebouwd, en dan loop je als beginnend regisseur veel te hard van stapel. De film is in het prachtige bergachtige Asturias in het noorden van Spanje opgenomen, een mooie omgeving die met o.a. mistige valleiën genoeg ruimte biedt voor mysterie maar die deze regisseur helaas niet heeft weten uit te buiten. Al snel miste ik iets in de film wat lastig te benoemen was en uit meerdere kleine gebreken bestaat, naast de al genoemde gebreken heeft het teveel weg van een TV-film, ook ontbreekt er een dreiging die onder de huid kruipt. Het lijkt wel of de regisseur zich teveel in het script heeft verloren met minder oog voor andere details, al is het qua omgeving en decors wel heel fraai. Een beetje teleurgesteld maar ik heb zeker geen spijt dat ik deze subtiele Spaanse horror heb gezien. 2,5* a 3*.

Een belangrijke waarschuwing voor wie deze film wil zien, hou het op het bekijken van de trailer en ga geen recensies lezen. Helaas las ik diverse professionele recensies van mensen die het op festivals hadden gezien en die recensies hebben het kijkplezier zwaar verpest. Die recensenten hebben het niet kunnen laten om deze spoilergevoelige film, zij het heel subtiel, bijna volledig te verpesten.

Een zeer mooi gefilmd liefdesverhaal, waarbij er ook wat spoken uit de kast komen.

Het is een film met spookverhaal dat waarschijnlijk aangenamer is voor mensen die meer van een art-house-stijl houden dan van doorsnee horror. Stijl -en sfeervol is de film zeker, bijna elk beeld is spookachtig mooi. Ik probeer zo voorzichtig mogelijk omschrijvingen over het plot te mijden want hoe minder je van de film weet des te beter het is. Al moet het wel van mijn hart dat de schrijver van een paar succesvolle films Sergio G. Sánchez het geven van de film Where the Lilies Bloom (1974) combineert met ... Pas op een grote spoiler The Others

Als beginnend regisseur levert hij een goed gemaakte film maar wel één met een stel haperingen. Het is ook wel een beetje ironisch dat een van de weinige negatieve aspecten dan ook het script is. Het is lastig uit te leggen maar de film probeert je vanaf het begin op het verkeerde been te brengen, maar raakt vaak verstrikt in zijn eigen twists of veranderingen. Daarnaast hadden waarschijnlijk een paar sub-plots minder ook meer recht gedaan aan de film. Hierdoor had het geheel veel meer gestroomlijnder geweest bij bepaalde punten.

De cast met jong talent zoals; Jack (George MacKay, Captain Fantastic ), Billy (Charlie Heaton,Stranger Things binnenkort The New Mutants), Jane (Mia Goth, A Cure for Wellness, binnenkort Suspiria), Sam (Matthew Stagg) en buurmeisje Allie (Anya Taylor-Joy,The Vvitch, Split en binnenkort The New Mutants) presenteert zich erg goed met hun acteerwerk.

Ik vind dat de film eigenlijk ook verkeerd gepromoot wordt want waar nu ingezet wordt op horror is dat veel minder de kern van de film. De film bezit twee jump-scares maar juist die voegen maar weinig toe aan de film en zijn zelfs een beetje misplaatst. Al met al is het wel een goed mysterie/drama-film die me heftig laat twijfelen of ik hem toch niet een halve punt meer moet geven.

Redelijk filmpje!

Kwa sfeer zit het wel goed en audiovisueel ook een aanrader.

Het verhaal is aardig alleen de uitwerking valt ietsie tegen....het mag allemaal wat meer zijn kwa spanning etc.

Acteerwerk is prima.

Matig einde.

Hoewel de film een totaal Engels/US cast heeft, is dit zeker zo een horror die qua sfeer bij het Spaanse clubje thuis hoort. Platteland, niet helemaal goed meer onderhouden huis, speelt zich ook wel vaker tijdje terug af. Grootste gedeelte van de speelduur is het dan ook redelijk goed te doen. Ook typisch Spaans om leuk genoeg te zijn maar nergens erg te exileren.

Hoewel de film in een (inmiddels ook wel weer) horror cliche trapt. Zijn het nou geesten ja of de nee. Is dat niet het ergste aan het einde. Dat zit hem vooral in de vader. Dat was mij net iets te veel van het goede. Ze wonen in een oud huis en hij weet nooit weg te komen uit die zolder? En dat stukje dat hij zijn vader omduwt en dat hij daarna boven staat. Meh, het werkte allemaal totaal niet. En bracht voor mij net een iets te groot deukje voor een voldoende.

2.5 sterren.

“Once you cross that line, there'll be no memories.

Our story begins here.”

Hou je wel eens van een degelijk spookverhaal? En is het onderwerp over een traumatiserende ervaring die effect heeft op de menselijke psyché van een individu iets dat je nieuwsgierigheid prikkelt? Dan is “Marrowbone” zeker een gepaste film voor je. Laat je echter niet afschrikken door het label horror, want dat is het zeker niet. Er was welgeteld één moment waarbij ik eventjes opschrok. De rest van de film is een geslaagd portret over emotionele pijn, het verwerkingsproces na het verlies van dierbaren en een zwaar verleden vol misbruik en schaamte. En dit immens leed wordt dan verzacht door een prille verliefdheid. En uiteindelijk vraag je je af welke geestverschijning de jonge Jack het leven zuur maakt.

Ik ga bewust niet meer uitweiden over deze film, daar ik zonder twijfel de suspense en uiteindelijke ontknoping op één of andere manier zal verklappen. Neen, ik stel voor deze film een kans te geven en zelf een oordeel te vellen of het al dan niet een geslaagde film is. Waar deze film echt in uitblinkt, is de wijze waarop belangrijke feiten mondjesmaat onthult worden. Het blijft allemaal mysterieus tot aan het einde. En meermaals zit je als kijker te gissen wat er nu uiteindelijk echt aan de hand is. Ben je wel wat horror gewend en heb je al gelijkaardige films gezien, dan zal je al snel kunnen raden hoe de vork aan de steel zit. Misschien dat voor sommigen het tempo wel enerverend laag ligt. Ik daarentegen vind zo’n rustige opbouw schitterend.

Wat ook opviel was de prachtige omkadering van de film op zich. Het vervallen huis waar de familie zich in teruggetrokken heeft, na het bekend raken van de vreselijke feiten over hun vader, wordt schitterend in beeld gebracht. Een oud, bouwvallig huis vol duistere, stoffige plekken en onheilspellende, enge geluiden. Een echt spookhuis als het ware. Niet zo schitterend en majestueus als het imposante landhuis in “Crimson Peak”, maar het voelt hetzelfde aan. Ook de buitenopnames zien er prachtig en idyllisch uit.

De vertolkingen zijn bewonderenswaardig. Allereerst mag het acteerwerk van Matthew Stagg indrukwekkend genoemd worden (ook al beperkt het zich tot het uitbeelden van kinderlijke verwondering en angst). George “How I live now” MacKay toont op een overtuigende manier hoe hij als oudste de verantwoordelijkheid op zich neemt en tegelijkertijd zien we het lijden van een gekwelde en getormenteerde ziel. Tot het moment dat hij zich in het gezelschap bevind van het bescheiden buurmeisje Allie (Anya Taylor-Joy) die van meet af aan gecharmeerd is door dit jeugdige gezinshoofd. Anya Taylor-Joy is een en al mystiek en geheimzinnigheid. Die grote starende ogen zouden mij ook in verwarring brengen. En blijkbaar houdt deze actrice van films (zoals “Split”, “Morgan” en in mindere mate “The VVitch”) waarin de spanning te snijden is.

Simplistisch kan je deze film niet echt noemen. Telkens als je denkt te weten waar het om draait, is er weer een wending en lijkt alles weer anders. Dit in combinatie met de trage opbouw, zou wel eens te veel kunnen zijn voor velen. En wie de trailer heeft gezien, zal ook met andere verwachtingen gezeten hebben. Ik vond het echter een fascinerende film met enkele spannende momenten (bij de afgedekte spiegels hoopte ik op een soort “Oculus” moment) en gedompeld in een unheimische sfeer. Het is zeker geen baanbrekende film maar toch de moeite waard om eens te kijken.

3.5*

Eigenlijk toch een sterke film hoor. Ik denk dat als je van een film als The Ophanage houdt en dus van de stijl van regisseur A. Bayona dit ook wel iets voor jou kan zijn. Het tempo ligt zeker laag maar het einde was de trage opbouw meer dan waard. Ik vond het even zelfs lekker verwarrend. Billy, Sam en Jane waren toch dood, maar dan waren ze er weer of alleszinds zag Jack ze. Dat vond ik best verwarrend omdat het toen nog niet duidelijk was dat hij aan meerdere persoonlijkheden leed. Al had ik tijdens de film wel het gevoel dat zijn familie eigenlijk dood was.

De film speelt dus wel een beetje een mindfuck spelletje met de kijker en hoewel je dat tijdens een eerste kijkbeurt pas heel laat beseft, gaat dit zeker de waardering sterk verhogen. Het script zit, volgens mij dus, straf in elkaar en de twist(en) zag ik slechts gedeeltelijk aankomen. Zoals joolstein al schreef, kan je hier best zo blanco mogelijk in gaan. Ik ga hier dan ook niets verder aan toevoegen want je moet het zelf eens proberen. Ligt het je niet, geen probleem maar je mist een prima film die meer kijkers verdiend.

Aangenaam verrast door deze film die in mijn ogen op alle vlakken ten minste een voldoende scoort. Ik snap de vele negatieve reviews van professionele recensenten dan ook niet. Zeker niet wanneer ik lyrische reviews lees over soortgelijke films.

Dat de gemiddelde kijker minder gecharmeerd is van deze wat trage film kan ik me dan weer beter voorstellen. Hij zal niet voor iedereen weggelegd zijn, en met name een verkeerde verwachting vooraf kan zorgen voor een tegenvallende ervaring.

Ik zou hem kijkers die zich niet alleen toeleggen op makkelijk en toegankelijk kijkvoer absoluut aanraden.

Sfeervolle thriller waarbij het dramatische verhaal een rustige aanloop heeft die geleidelijk aan zijn geheimen prijs geeft. Het verhaal is niet te voorspellen en heeft heel wat mysterie voor de kijker. Er gebeurt niet zo veel, maar toch heeft de film voldoende spannende momenten. De cast speelt prima met in het bijzonder Anya Taylor-Joy die net zoals in The Witch en Split haar rol goed weet in te vullen. Mysterie en geheimzinnigheid troef in deze thriller. 7/10

Wat een aangename verrassing! Prachtig en spannend verhaal, schitterende fotografie, fijne casting; er valt verdorie niks op aan te merken, haha. De film wordt nergens kitsch of plat of goedkoop. Acteurs spelen de sterren van de hemel; het drama is echt en de catharsis werkt. Marrowbone is van begin tot eind een super film die langer blijft hangen dan de aftiteling. Sergio G. Sánchez rocks! Had ik al gezegd dat horrorfilms zuigen?

Een slimme film : ik was zó bezig met het leggen van de puzzelstukjes (waar is de vader, wat is percies de achtergrond van het gezin, gaat het nou om een ècht spook?) dat ik niet eens nadacht over de mogelijkheid van de centrale gimmick – de "onbetrouwbare" verteller. Uitstekend gedaan en van begin tot einde boeiend.

Gemiddelde spookhuisfilm, haalt het wel bij lange niet bij mijn favoriete Spaanse producties in dit genre. Derhalve vooral interessant voor degene met weinig kijkervaring aangaande dit type films, die zullen zich er niet aan storen dat het eigenlijk meer drama dan gericht griezelwerk is. De verassend bedoelde wendingen aan het einde werkte redelijk, alhoewel ik ze toch zag aankomen(lijkt ook wat te veel op de ontknoping in Shutter Island), overdonderd erdoor word je in ieder geval niet. De jonge Mackay heeft een goede kop voor dit soort films, maar enige nuancering bij zijn vertolking had geen kwaad gekund: die continue blik van waanzin in zijn ogen gaat na verloop van tijd behoorlijk irriteren.

Goed, maar net iets te degelijk.

Ondanks de Brits/Amerikaanse cast voelt de film gewoon érg Spaans aan. Minutieus en erg verzorgd in beeld gebracht, zonder iets te willen rushen, met een goede mix van horror/thriller en drama. Er zijn al een aantal van dit soort films gepasseerd de laatste jaren, dat maakt Marrowbone ook meteen net wat minder speciaal.

Verder werkt het thriller gedeelte best goed, al blijft het erg beperkt. Het drama overheerst en dat is jammer genoeg van een iets lager niveau. Het ligt niet echt aan de acteurs, die doen het best goed, maar het wordt gewoon net wat te melig neergezet. Iets té aangedikt. Ook de twists op het einde hadden best wat strakker gemogen trouwens.

Uiteindelijk voelde het mij net wat té vertrouwd aan. Ik hou wel van het stijlvolle, maar niet zozeer het stoffige van dit soort films. Iets meer schwung mag wel, net wat minder veilig en met iets meer durf. Maar voor een keertje zeker niet slecht, al is het geen film die erg lang zal blijven hangen vrees ik.

3.0*

Een familiedrama met wat mysterie- en horrorelementen, die subtiel in het verhaal zijn geweven. Een slowburner. De film neemt ruim de tijd om in de psyche van de personages te kruipen en zich daar fijngevoelig te nestelen. Die investering in de personages betaalt zich uit. Als kijker raak je moeiteloos emotioneel betrokken bij hun traumatische verleden en leef je mee in hun strijd om de talrijke problemen die hun bestaan bedreigen, het hoofd te bieden.

El Secreto de Marrowbone is de alternatieve filmtitel. Het huis met de naam Marrowbone herbergt inderdaad een groot geheim. Er zijn momenten in de film die sterk doen denken aan het Haunted House fenomeen. Er zijn wat jumpscares, wat verontrustende geluiden en wat onverklaarbare gebeurtenisjes. De film ontwikkelt zich echter nooit tot een luidruchtige shocker. De griezelmomenten zijn subtiel, zijn terloops, maar maken genoeg indruk om in het geheugen gegrift te blijven staan. Ze zorgen voor een onaangename en onheilspellende sfeer.

Geen explosieve horror dus. De vertelstijl is traag en terughoudend. Mij beviel het tempo wel. Alhoewel er ook momenten in de film voorkomen, waarin het tempo best wat omhoog gegooid had mogen worden.

In de finale gebeurt dat. Daar gaat het tempo tenslotte toch iets omhoog, als regisseur en schrijver Sergio G. Sánchez op de valreep nog met een paar aardige verrassingen komt aanzetten. Verrassingen die het familiedrama opeens in een heel ander perspectief plaatsen. Heel curieus en goed doordacht vond ik het. Misschien voorziet een andere kijker een dergelijke onthullende afloop al van verre en ondergaat hij het geeuwend. Best mogelijk. Voor mij was het einde in ieder geval verrassend.

Marrowbone is een film die op voorhand andere verwachtingen schept. Voor mij dan. Ik verwachtte een fijne haunted house horror te gaan zien. In plaats daarvan kreeg ik een tragisch, boeiend en aandachtig verteld familiedrama gepresenteerd dat zijdelings raakt aan een spookhuisfilm. Geen echte horror maar wel een film met hele aardige surrealistische en horrorwaardige scènes.

Ook fijn.

Matige film over drie broers en een zus die de dood van hun moeder geheim houden om zo te overleven. Een redelijk sfeervol, maar ook traag mysterie dat met gemak een stuk korter had kunnen zijn. De plot-twist al wel eens eerder gezien. Spannend wil het niet echt worden. Wel goed acteerwerk van de gehele cast. Zeker geen slecht regiedebuut, maar het zakte iets te vaak in allemaal.

Huisje.. Spookje.. Kindje.. Ook nog op netflix..

Dat je dan toch nog aangenaam verrast mag worden

Wanneer de film is afgelopen, kon ik ook wel een film noemen waar het wat 'trekjes' van had.

Maar eerlijk is eerlijk, zat me tijdens de hele film eigenlijk af te vragen hoe het nu zat.

Werd tijdens de film toch een paar keer goed op het verkeerde been gezet.

Vind dat er ook wel goed wordt geacteerd, voor mij springen de buurvrouw Anya Taylor-Joy en het kleine kind, Matthew Stagg er uit.

Geen irritant klein schreeuw kind, maar een aandoenlijk jochie.

Spelen met iets wat je niet ziet, maar er misschien wel is. Of is het toch gewoon een drama. De suggestie wekken.

Toch ook meegetrokken worden in het drama wat zich afspeelt.

Dan kun je al schrikken van iets simpels.

Dus eigenlijk wel een erg goede film, prima vermaak.

Niet slecht. Het is vooral een sfeervolle film met een vleugje horror. Technisch gezien is het ook geen horror dus dat maakt verder ook weinig uit. Al moet ik wel zeggen dat meer horror toepasselijker was geweest voor deze film. De Spaanse invloeden zijn duidelijk aanwezig.

Er wordt goed geacteerd door de hele cast. Vooral George Mackay bewijst dat hij veel in zijn mars heeft en ik ben benieuwd naar de films die gaan komen met hem erin. Het oude landhuis als locatie is in ieder geval puik in orde en weet makkelijk een naargeestige sfeer mee te geven. De omgeving is absoluut prachtig en wordt goed in beeld gebracht (deed me eerder denken aan Engeland dan Amerika...)

Het verhaal is niet bijzonder complex en betreed onbekend terrein. Wel is er een duidelijk mysterieuze vibe aanwezig die in het begin niet te plaatsen is. Éen of twee jumpscares zijn aanwezig maar daar blijft het bij. De film moet het vooral van het onbekende hebben. Het zoetsappige einde van de film is aan de ene kant jammer maar de andere kant heeft het ook wel zijn charmes. De speelduur had alleen wel een stukje korter gemogen.

3,5*

Marrowbone komt wat moeizaam op gang en oogt het eerste half uur stuurloos. De introductie van de personages deed me niet zoveel en de film moest moeite doen om zich voor me te winnen.
De tweede akte herpakt de film zich, wordt het mysterie wat beter uitgewerkt en weet de film zich te onderscheiden van de standaard horrorfilms.
Het boet misschien wat in aan spanning, maar doordat het een mix is van drama, horror en thriller krijg je wel een film die meer blijft hangen dan films die de standaard paden volgt. De twist op het einde is wel eerder gedaan, maar ik kan het altijd wel waarderen als er iets gedaan wordt dat je doet verrassen.

3,0*

Mooie film met goede opbouw! Zet je een paar keer op het verkeerde been; eerst dacht ik dat moeder dood op zolder lag in plaats van in de tuin en dat de vader elk moment zou kunnen ontdekken waar ze uithingen; toen dacht ik dat vader dood op zolder lag; maar halverwege de film ontdekte ik hoe het zat. Althans, ik had zo’n vermoeden. Zeker omdat ik me gaandeweg realiseerde dat de hoofdpersoon de enige is die met anderen communiceert (bijv. door naar het dorp te gaan en met de advocaat in de tuin te zitten). Toen de advocaat later alleen langskwam, was hij plots ook de enige aanwezige. Toen de advocaat weg was, kwamen de anderen tevoorschijn en ze wisten direct waarmee de advocaat gedreigd had. Toen wist ik het wel zeker. De eye-opener was misschien wel toen de hoofdpersoon in morsecode de naam van Sam naar Allie knipperde. Het was toen duidelijk voor mij dat zij dacht met Sam te communiceren, maar dat ze dit onmogelijk kon verifiëren en dat het waarschijnlijk de hoofdpersoon was. Achteraf vind ik het interessant om te bedenken dat de hoofdpersoon de dood van zijn broers en zus heeft verdrongen en voor zichzelf doet alsof het niet echt is, terwijl hij voor de buitenwereld doet alsof de dood van zijn moeder niet echt is. De gelaagdheid daarvan vind ik briljant. Zeker ook vanwege de dingen die de film niet expliciet in beeld brengt, zoals dat het de hoofdpersoon zelf is geweest die bijvoorbeeld het huiswerk van Sam maakte en door Allie liet nakijken, of dat hij zelf de handtekening vervalste (terwijl hij in zijn hoofd meende dat hij communiceerde met zijn zus en dat zij de vervalste handtekening plaatste). Al met al een mooie, spannende en ook ontroerende en breekbare film. Het einde vond ik heel smaakvol en goed gekozen. In plaats van hem onder ogen te laten komen wat hij heeft gedaan, laat Allie hem in zijn wereld leven. Nu is het haar beurt om de buitenwereld te laten geloven dat de “echte” Jack terug is en de andere stemmen verdwenen zijn. En dat uit pure liefde voor hem, en omdat de stemmen in het hoofd van Jack dit in een smeekbede aan haar vroegen. Prachtig.

Goh ja.. Niet direct een film waar je vrolijk van wordt. Niet dat dit het soort genre is waarbij je dat verwacht natuurlijk, maar de twist vond ik wel echt heel tragisch en duister. Maximaal effect langs die kant. Het soort twist waarin duidelijk wordt dat een personage door trauma mentaal zo volledig gebroken is dat hij zich dingen gaat inbeelden, en zelfs meerdere persoonlijkheden ontwikkelt vind ik op de een of andere manier één van de meest tragische dingen voorstelbaar. Het is niet bepaald nieuw territorium, maar het wordt perfect in beeld gebracht, en dan scoor je punten uiteraard. Het is ook niet iets dat je echt ziet aankomen, maar achteraf volgens mij wel lijkt te passen, dus alleen daarvoor zou ik de film in de toekomst nog wel eens een keer willen zien, met de twist in het achterhoofd.

Maar oké, de plottwist is de hele film niet. De eerste helft heeft namelijk wat last van ongefocustheid. De sfeer was naargeestig genoeg om het boeiend te houden, maar ik heb toch bijna een uur in twijfel gezeten over wat het allemaal ging geven. En sommige clichématige momenten en jump scares worden allesbehalve vermeden, wat ik langs de ene kant vreemd vind, want over het algemeen lijkt Marrowbone hier boven te staan. Wél nog een groot pluspunt zijn de acteerprestaties, en dan met name van George MacKay en Anya Taylor-Joy. Beide zeer veelbelovende talenten wat mij betreft. Vooral van Taylor-Joy ben ik erg grote fan. Voor wie dit sentiment deelt, raad ik de film The VVitch aan, waar ze zelfs nog een stuk sterker speelt dan hier. Zij twee hebben de focus op zich, en weten dit met gemak te dragen. Ik hoop, en verwacht, van hen nog veel meer te zien in de toekomst.

Het grootste deel van de film leek het voor mij gevoelsmatig af te stevenen op een solide 3*, maar de twist wekte een zeer triest gevoel bij mij op, en bereikte dus z'n volle effect. Ik ga het dus houden op een mooie 3.5*.

Mooie visie op de film. Zo had ik het nog niet bekeken. Op mij kwam het vooral over zoals rondh heeft beschreven.

Het is al vaak genoeg benoemd dat de film sfeervol is. Prachtige omgeving, fijne cast. Blij dat ik zonder voorinformatie en verwachtingen de film in ben gestapt. Ik wist dat het als horror genoteerd stond maar heb dat deels naast me neergelegd en heb daardoor meer kunnen genieten van de film. Het genre zou ik eerder als 'suspense drama' beschrijven.

Omdat ik soms de neiging heb om andere dingen te doen tijdens het kijken van een film dacht ik af en toe: "Wat heb ik nu weer gemist?". Maar dat lag aan de opbouw van de film. Daar had ik verder niet zo'n moeite mee, net zoals de traagheid die ik wel vond passen. De opbouw naar het einde toe was tegelijkertijd wel en niet verrassend. Op een gegeven moment dacht ik "Oh nee, gaan we die toer op", en warempel... ja hoor. Het is een beetje een combinatie van dingen die al in andere films zijn voorgekomen. Desondanks vind ik de film wel geslaagd door de uitwerking ervan. Ik ben dan ook gek op films zoals bijvoorbeeld El Orfanato.

Het piept en kraakt in Spaanse spookhuizen toch net wat anders dan in Amerikaanse genrefilms. Officieel speelt 'Marrowbone' (2017) zich af in de Amerikaanse staat Maine, maar de warme kleuren en het landschap zijn zo onmiskenbaar Spaans. Toch krijgt de film juist door de mediterrane atmosfeer iets broeierigs en ongrijpbaars. Marrowbone Residence voelt als een dromerige, onaardse plek waar drie broers en een zus hun toevlucht zoeken tegen de boze buitenwereld. Langs de ene kant sijpelt de realiteit binnen dat deze jongeren elk moment in handen kunnen vallen van de instituties, terwijl langs de andere kant een onzichtbare kracht zich steeds agressiever manifesteert. Oudste broer Jack (George MacKay) legt contact met de feeërieke Allie (Anya Taylor-Joy) als een soort arbiter om waan en werkelijkheid van elkaar te onderscheiden. Maar met haar komst wordt het risico vergroot dat ook anderen weet krijgen van hun schaduwbestaan. Qua schrikmomenten en gore kun je 'Marrowbone' (2017) laten, want het werkt beter als psychologische traumavertelling dan als volbloed horrorfilm. Al zijn de implicaties van het ontrafelde familiegeheim er niet minder schrijnend of eng om.

De debuutfilm van regisseur Sergio G. Sánchez, al schreef die mee aan oa The Orphanage en The Impossible. Het script van Marrowbone is minder boeiend en weinig verrassend. We hebben het al een keer gezien. Maar de cast maakt wel wat goed en de sfeer is best in orde. De film zal snel in de vergeethoek geraken vrees ik, maar ik heb er wel van genoten.

Een doodzieke vrouw [Nicola Harrison] keert met haar vier kinderen Jack [George MacKay, Jane [Mia Goth] en Billy [Charlie Heaton] terug naar het huis waar ze 30 jaar geleden woonde. Om een duister familiegeheim te verbergen veranderen ze die van Fairbairne in Marrowbone. De kinderen raken al snel goed bevriend met bibliothecaresse Allie [Anya Taylor-Joy], maar langzaam maar zeker blijkt dat ze niet kunnen ontsnappen aan hun duistere familieverleden. Geholpen door de sterke jonge cast weet Sánchez op effectieve wijze de onheilspellende sfeer op te bouwen tot de ontknoping, die jammer genoeg conventioneler is dan de rest van deze prima horrorfilm.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Sergio G. Sánchez schrijft een mooi en boeiend verhaal waarin genoeg aan de hand is om niet te vervelen. Door andere gebruikers is er wel terecht benoemd dat niet elk genre evenveel ademruimte krijgt, dat is dan ook de voornaamste zwakte van Marrowbone. De thrillerkant met lichte horroruitspattingen is sfeervol en sterk opgebouwd, maar te weinig aanwezig. Gelukkig doen de castleden het absoluut naar behoren, ziet de film er verzorgd en doordacht uit en biedt het daadwerkelijk nog een verrassende inslag tegen het einde aan. Marrowbone blijft nog altijd een vermakelijke en fijne mix van allerlei genres.

Top film!

Ik snap de gemengde reacties niet zo goed. Ik ga hier niet dramatisch doen of wat ook. Maar ik weet uit ervaring dat de hoofdrolspeler het echt geweldig heeft vertolkt. Respect!

Prachtig gefilmd drama met een fantastische George Mackay, die een uitermate intrigerend personage neerzet. Vooral de sfeer met name dankzij de muzikale omlijsting is van hoge kwaliteit. De twist deed achteraf denken aan A Beautiful Mind. O ja, Anya Taylor-Joy deed amper minder dan George en de bevreemdende atmosfeer had soms iets weg van de films van Paul Thomas Anderson.