The Beguiled (2017)

Wie is een grotere lafaard dan de soldaat die vlucht van het slagveld? De enige mannelijke partij in The Beguiled kan al van meet af aan geen heldenrol vervullen. Ontdaan van zijn lichaamskracht en loopvermogen wacht korporaal McBurney (Colin Farrell) in de bossen van Virginia op zijn filmische lot. Tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog schildert Sofia Coppola (Lost in Translation) een ontwapenend sfeerstuk.

Volledig: Recensie The Beguiled (2017)

Mooi gefilmd, maar dodelijk saai. Zo'n film zou het moeten hebben van een onderliggende spanning...die voelde ik niet...en dan is de film feitelijk mislukt. Sterrencast of niet.

De hele film al het gevoel dat ik het eerder gezien heb... Ah het is een remake... Wat is dan de toegevoegde waarde vraag ik me af.

Op vrijwel alle fronten inferieure remake van ongebruikelijk, maar intrigerend Eastwood-vehikel waarbij een gewonde vijandige soldaat (Colin Farrell) hulp en onderdak vindt in een meisjesinternaat in Virginia, niet ver van een slagveld van de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864. Zijn aanwezigheid wekt erotische gevoelens op bij Miss Martha [Nicole Kidman], de leidster van het internaat, lerares Edwina [Kirsten Dunst] en tienersletje Alicia [Elle Fanning].
Coppola de regisseur doet haar best om de unheimliche sfeer van het origineel te benaderen, maar haar simplistische benadering als scenarist maakt dat onmogelijk. Het origineel was een aangenaam pervers psychologisch spel tussen Eastwood en zijn vrouwelijke verzorgers, Farrell is hier niet meer dan een slachtoffer voor seksueel gefrustreerde vrouwen. De karakteriseringen zijn zwak en geeft de de drie vrouwelijke hoofdrolspelers weinig houvast, waardoor hun personages niet uit de verf komen. Kidmans spel grenst aan het neurotische, Dunsts stijve vertolking maakt haar seksuele transformatie er niet geloofwaardiger op en bij Fanning ligt de seks er duimendik bovenop. Addison Riecke en Oona Lawrence zijn de enige lichtpunten als respectievelijk Marie en Amy, de twee jongste leerlingen van de school in dit mooi gefilmde, maar saaie psychologische drama.

In een (soort) Griekse tempel in een (soort) Grieks drama: een afgekapselde wereld waarin nieuwe normen, waarden en wetten worden gemaakt. De ziekmakende beslotenheid van het meisjesinternaat weet Coppola schitterend op te roepen, of meer bepaald: de noodzaak van seksualiteit, en hoe met het ontbreken daarvan wordt omgegaan.

Op het niveau van de kinderen: dienstbaarheid als masker van het verlangen bij Amy, regelrechte ontucht (dat eens te meer het krachtigste wapen blijkt) in geval van Alicia – gespeeld door wie anders dan Elle Fanning, wier blikken ook nu weer boekdelen spreken. En op het niveau van de ouderen: Miss Martha die krampachtig vasthoudt aan de zogenaamde morele rust die ze met haar verdorde katholieke moraal heeft gekocht, Edwina die zich integendeel openstelt voor de verleiding van een écht leven in de gedaante van een échte man.

Oh, wacht eens even: wat is Edwina’s daad aan het einde van de film eigenlijk? Een akte van zelfbevrijding, een altruïstisch offer voor de groep, een slaafse boetedoening voor gemaakte fouten? Waarschijnlijk dat alles ineen, en precies dat maakt haar tot het mooiste personage van de film. Ook omwille van haar puurheid trouwens, bijvoorbeeld wanneer ze opbiecht dat ze niets vuriger verlangt dan ver weg te geraken van de gevangenis waarin ze zich heeft begraven voor de wereld – een moment van een huiveringwekkende intensiteit.

Huiveringwekkend? Intens? Hoezo? Wel, omdat korporaal McBurney van wat hij ziet dat hij teweeg brengt alleen maar gebruik lijkt te willen maken. Omdat de messias der mannelijkheid die de onwereldse cocon van meisjesachtigheid infiltreert iemand lijkt die bij iedereen in de gunst wil vallen en geen duurzame engagementen wil aangaan. Waarbij ook dat in wezen onzeker blijft tot aan de aftiteling. Net zoals de vraag of dat been er nou echt af moest of niet. Enzovoort.

Zo is ‘The Beguiled’ een film vol suggestie van psychologie, vol suggestie van onderlinge verhoudingen, vol suggestie van motieven, maar even goed vol suggestie van een buitenwereld die nooit echt wordt getoond. Coppola laat enkel de dreunen horen en de rookpluimen zien, kortom de vernieling waarmee “het echte leven” in de gedachten van deze dames samenvalt. Hun eigen bestaan wordt uiteindelijk – hoezeer ze daar ook van gruwen – echter een schaduwversie van wat zich vanaf de grenzen van hun nauwgezet afgebakend territorium manifesteert: er wordt zinloos gemoord, zinloos geofferd, zinloos verzaakt aan universele menselijkheid. Of hoe iedereen, altijd en overal een kind is van zijn tijd – willens nillens.

Al het bovenstaande maakt Coppola’s nieuwste wat mij betreft tot een krachtige film. Je bent je als toeschouwer bewust van het trage ritme, maar er is continu voldoende deining – zowel cinematografisch als narratief. Overigens “krachtig” niet zozeer om wat er wél getoond en wél gezegd wordt, maar veeleer omwille van het spectrum aan karakters dat Coppola evoceert voorbij haar van suspense zwangere beelden en haar vermogen om uit schijnbaar banale dialogen de kwintessens van personages te laten zien. Ja, krachtig dus.

3,25*

Na eerst het origineel te hebben bekeken kon ik deze remake niet uitzitten en dat is jammer want sinds Marie Antoinette is Coppola een favoriet. Allereerst is de casting een miskleun. De acteurs in het origineel zijn veel natuurlijker en geloofwaardiger en Nicole Kidman maakt het er met haar botox niet beter op. Daarnaast zijn de sociale omgangsvormen eigentijdser waardoor het streng religieuze keurslijf, dat in het origineel bijna tastbaar wordt, hier slechts tot vormgeving wordt. Van het verhaal wordt nauwelijks afgeweken behalve dan dat de slavin is weggelaten, waarschijnlijk om het politiek correcte Hollywood niet voor het hoofd te stoten.

Flauw brouwsel.

Achteraf bleek het ook een remake te zijn. Het origineel nooit bekeken en aangezien Eastwood daarin de hoofdrol vertolkt verwacht ik dan ook niet binnen afzienbare tijd te doen. Dat Coppola genoeg regisseur is om er haar eigen ding van te maken geloof ik verder wel, al maakt dat nog niet meteen een goede film.

Zo erg veel gebeurt er niet in deze The Beguiled. Farrell wordt een huis vol vrouwen binnengeloodst, het daarop volgende uur zie je elk personage wat aanpappen met Farrell. Uiteraard maakt die misbruik van de situatie en zit het spel op de wagen. Wie er een battle of the sexes in wil zien kan zich 90 minuten verkneukelen, maar veelzeggend is deze film bepaald niet op dat gebied.

Coppola probeert de emoties eerder onderhuids te houden, maar slaagt daar eigenlijk niet in. Elk personage is te duidelijk afgelijnd en heeft te duidelijk zijn functie binnen het verhaal. Ondanks de verstilde fotografie en vaak afwezige soundtrack, is het toch een alles behalve subtiele film.

Visueel ook absoluut mijn ding niet. Drie leuke mistshows en verder veel klassieke lelijkheid. De soundtrack was ook niet denderend, enkel dat ene ambient nummertje op het einde dan. Volgens mij kende ik het ook al, anderzijds is ambient nu ook niet het meest onderscheidende genre.

90 minuten is niet overdreven lang, toch sleept het eerste uur énorm. Laatste half uur is wat geanimeerder, maar veel leven komt er jammer genoeg niet in te zitten. Een wat suffe film, eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Totaal overbodige remake, die ondanks de sterrencast ook nog niet eens kan tippen aan het sfeervolle origineel uit 1971. De sterrencast is in deze film misschien ook wel het grote manco, waardoor deze verfilming vooral braafjes en preuts (ondanks het meespelen van Kirsten Dunst) is geworden, terwijl het in het origineel er harder aan toe ging en ook zat daarin aardig wat bloot en o.a. van een slavin, die in dit verhaal niet voorkomt (in het verhaal wordt namelijk gezegd dat de slaven zijn vertrokken uit het meisjesinternaat), waardoor er nu alleen maar blanken mensen te zien zijn.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864 in Virginia in een meisjesinternaat in het Zuiden, onder leiding van Martha Farnsworth (Nicole Kidman). De vrouwen die in het internaat wonen leven afgeschermd van de buitenwereld, tot de dag waarop een gewonde Noordelijke soldaat, te weten korporaal John McBurney (Colin Farrell), wordt aangetroffen en die vervolgens wordt binnengelaten om verpleegd te worden. Hierdoor ontstaat er een seksueel geladen sfeer en ook rivaliteit tussen de vrouwen onderling, en uiteindelijk ook tegen hem.

Het verhaal mag dan wel mooi gefilmd zijn en de decors (het meisjesinternaat, voormalig landhuis, dat omgeven is door treurwilgen en mistflarden) en kledingdracht mochten er best wezen, maar het ontbreekt echter aan enige vorm van sfeer (en al zeker geen seksueel geladen sfeer) en spanning en bovendien is het eerste uur van het verhaal ook nog eens dodelijk saai (gebeurt niets), braafjes en gezapig, waardoor soms mijn ogen zijn dichtgevallen. Na circa een uur komt het verhaal nog een beetje opgang en ontstaat er ook wat spanning (omdat de vrouwen een been van John McBurney hebben geamputeerd en hij daar woedend over is), maar dan is het eigenlijk al te laat en als je het origineel al hebt gezien (zoals ik), dan weet je ook al hoe het verhaal zal eindigen en is het einde ook geen verassing meer.

Qua cast heeft men best groot uitgepakt met Colin Farrell, Nicole Kidman, Kirsten Dunst (als Edwina Dabney, die verliefd raakt op John McBurney) en Elle Fanning (als de jonge Miss Alicia, waar John McBurney na een diner het bed mee induikt en waardoor de andere vrouwen jaloers worden), maar niemand van de cast weet echter te overtuigen (Kirsten Dunst speelt zelfs tenenkromend slecht en heeft ook nul komma nul uitstraling) en ook is er zoals al eerder gezegd van niemand wat bloot te zien. Degene van wie nog het meeste bloot te zien is, is van Colin Farrell als hij door Nicole Kidman wordt gewassen, maar daar zit je als man zijnde natuurlijk niet echt op te wachten.

Al met al een overbodige, brave en preutse remake, die totaal niet kan tippen aan het inmiddels al 46-jarige origineel uit 1971 (goed jaar overigens ). Gezien de andere films die ik tot nu toe heb gezien van regisseuse Sofia Coppola, denk ik niet dat ik ooit een liefhebber van haar films zal worden.

Een matig kostuumdrama met een prima cast. Het eerste uur heeft weinig inhoud en is behoorlijk saai, pas in het laatste stuk wordt het iets interessanter. Een opbouw moet kunnen maar om nou een uur lang naar een charmeur te kijken die alle damesharten sneller doet kloppen zonder dat er iets gebeurt? Het einde maakt het nog enigszins goed maar in zijn geheel is het nogal matig.

Gheheh. Nee, erg geil wil het allemaal inderdaad niet worden. Maar Coppola is dan ook geen man. Last time I checked.

Een vrouwelijk perspectief dus; wil natuurlijk nog niet zeggen dat het meteen fantastisch is, maar ik vind het uiteindelijk toch wel goed werken hier. Opvallend is de transparantie in de verhoudingen, de directheid in de dialogen, waardoor er qua beweegredenen van de personages weinig te raden overblijft.

In die zin krijgen de acteurs weinig ruimte om te excelleren; maar wat met name de drie hoofdrolspelers moeten doen, doen ze heel erg goed.

Direct, transparant; maar tegelijkertijd ook weer heel erg vrouwelijk niet: Je kunt natuurlijk zeggen dat de reactie op meneer de korporaal 'boven-aan-de-trap-linksaf-m'n-lul-achterna' tamelijk éénduidig 'eraf met dat ding!' is (dat is zo'n beetje de conclusie van John zelf), maar Coppola slaagt er best goed in om één en ander uit de iets gecompliceerdere dynamiek van de (m/v-)psychologieën - met al het wantrouwen, de angsten, de verlangens en de misverstanden die daar bij horen - te laten voortvloeien.

Ik denk dat ik de versie van 1971 wel eens op tv heb zien langskomen, maar ik kan me er niets van herinneren. Ben er nu wel weer nieuwsgierig naar; kennelijk een film met een heel andere benadering.

Tegenvaller. Van een echte (seksuele) spanning is nooit sprake en de personages gaan nooit echt leven. Vooral Fenning is matig, zij heeft een fijne dromerigheid maar verdwijnt in de al even dromerige sfeer en weet zo nergens iets uit te stralen. Kidman en Dunst doen het beter maar ook niet memorabel. Dat zijn de kleintjes nog op hun best. Verder wel een mooie aankleding met af en toe een fraai belicht shot, maar meestal is het en wat saaie donkere bedoening. Nee, dit is veruit Coppola's minste, laat haar lekker films met popmuziek maken. Het is dat de 90 minuten niet echt vervelen dat het cijfer nog enigszins meevalt. 2,5*.

Sfeervol, mooi gemaakt en goed gespeeld, maar al met al is deze remake van de gelijknamige Clint Eastwood-film uit 1971 behoorlijk overbodig. Er wordt weinig nieuws aan de plot toegevoegd, behalve dan dat de gebeurtenissen nu meer worden getoond vanuit vrouwelijk perspectief. Nieuwe inzichten levert dit echter niet op. Het kabbelt allemaal aangenaam genoeg door, maar na afloop kun je als kijker weinig meer doen dan de schouders ophalen.

Voor wie het origineel heeft gezien is dit eigenlijk een overbodige film. Valt tegen dat Coppola weinig nieuwe elementen heeft kunnen toevoegen. Ook dit is een wat kille, afstandelijke psychologische thriller die vooral werkt door het intrigerende onvergetelijke einde. In deze remake word wel wat beter geacteerd(Farrell is een betere acteur dan Eastwood en ook Dunst vind ik hier sterk als introverte, desperate vrouw), maar daar staat tegenover dat de film uit 1971 net wat subtieler en stijlvoller was. Bij deze nieuwe kreeg ik gaandeweg toch het gevoel te kijken naar een strijd tussen een niet zo erg slimme man(door Eastwood destijds meer neergezet als een nare egoïst) en een aantal wanhopige, bloedgeile en naar het slot toe behoorlijk wrede vrouwen. Daar had ik bij de seventies movie toch minder last van. In de eerdere versie was het psychologisch steekspel tussen hem en hen toch een stukkie geraffineerder en beter uitgewerkt. Vooral een film dus die kan werken bij degene die de eerste nooit heeft gezien, anderen kunnen deze 2017 versie met een gerust hard overslaan. En dat mag Sofia zich toch wel aantrekken.

Redelijke film waarin een gewonde soldaat door een groep vrouwen wordt verzorgd op een meisjesschool. Dit psychologisch drama kent een goede opbouw, maar vergeleken met het origineel zijn de personages minder sterk uitgewerkt (ondanks de prima casting). De film ziet er zeker mooi uit, maar het camerawerk is een stuk conservatiever ten opzichte van de versie uit 1971.

Weliswaar een leuke setting en sfeer die door de school en tijd waarin het zich afspeelt wordt neergezet, maar het blijft allemaal te vlak en karakterloos, op een paar uitzonderingen na. Farrell en Fanning doen het allebei niet slecht in hun dualistische rol en zijn de enigen die iets van (seksuele) spanning weten toe te voegen. De relaties tussen de oudere vrouwen zijn eerder afstandelijk en de onderhuidse jaloezie is zeker aanwezig. Maar het psychologisch spelletje tussen hen is zo slap waardoor je al snel begint uit te kijken naar het slot. En dan kom ik er moeilijk bij hoe deze onstabiele groep zo snel en berekend de klik kunnen maken naar moord en daar bijna zonder emotionele kik in slagen ook. Dat moraliteit en religieuze overtuigingen vlug aan de kant worden geschoven door wraakzucht is wel een duidelijke boodschap.

Van Sofia Copola heb ik momenteel alleen nog haar eerste twee films gezien (The Virgin Suicides en Lost in Transilation).

The Beguiled is ook een mooie uitprobeersel van haar... Een remake. Het eerste wat opvalt is de sterke en mooie sfeer en de rol van Colin Farrell als gewonde Yankee soldaat tijdens de burgeroorlog. Ja, wat gebeurd er verder en wat houd de film... ondanks dat er niet zo gek veel in gebeurd en het eigenlijk een beetje oogt als een toneelstuk, in vorm? Nouja, het bovengenoemde.... De band tussen de vrouwen/meiden en de Yank. Ze tonen veel bewondering voor de man, verzorgen hem en het lijkt er bijna op alsof hun tegenstander een familielid aan het worden is. Zo kabbelt de film door... totdat... Want er is altijd nog een "totdat"

Waarbij het roer totaal omslaat en er een psychologisch spel ontstaat. Vrij sterk en rakend weergeven. Ook het einde is genadeloos.

Ja, en zo wist Sofia mijn aandacht erbij te houden. Voornamelijk de kleurenfilters maken een hoop goed.

4,0*

“What have you done to me, you vengeful bitches?”

Moeilijke film om te beoordelen. Aan de ene kant heb ik genoten van de cinematografie en het acteerspel (vooral van Kidman, Farrell en de jongere actrices), maar aan de andere kant vroeg ik me ook af wat Sofia Coppola nou uiteindelijk wilde zeggen met haar film. Het verhaal ontvouwd zich zeer langzaam en je zit eigenlijk de hele tijd te kijken naar personages die hun emoties en gevoelens maar net de baas zijn.

Het borrelt onder de oppervlakte, maar voor mij ging het uiteindelijk te weinig leven en dan wordt het al snel een lange zit. Dunst en Fanning hebben best wel sleutelrollen, maar dat waren nou juist de twee actrices die ik niet overtuigend vond overkomen. Na een emotionele uitbarsting van Farrell denk je dat de film eindelijk op gang komt, maar eigenlijk gaat de film daarna al snel weer op hetzelfde ritme verder. Gezien de opgekropte emoties had ik ook wel een knetterend einde verwacht (zeker van Dunst’s personage), maar eigenlijk gaat de film als een nachtkaars uit.

Met name visueel vond ik The Beguiled een erg fijne film: ontzadigde pastelkleuren, de lichtval door die oude bomen op de Zuidelijke plantage, en de wat donkere dinerscènes bij kaarslicht. Coppola en haar DOP Phillipe Le Sourd hebben de film echt een unieke look mee kunnen geven, door op 35 mm te filmen met speciale lenzen en een iets afwijkend ontwikkelprocedé. Mocht dat je nieuwsgierig maken naar hoe dat er dan uitziet, klik dan even op deze 1 minuut durende featurette.

Maakt dat de film beter? Voor mij wel. Ik let erop, vind het belangrijk en beleef er plezier aan. Voor mij heeft zulks veel meerwaarde, waardoor de uiteindelijke waardering wat hoger uitvalt. Want hoewel ik een remake met een vrouwelijke invalshoek die nu eens de female gaze uitlicht toejuich, was ik niet zo gebiologeerd door wat zich op het scherm voltrok als ik had gehoopt. De groepsdynamiek is leuk om te zien, en de psychologische spelletjes evenzeer. Toch had ik gehoopt dat het iets meer de diepte in zou gaan, of de narigheid. De film bleef me uiteindelijk net iets teveel aan de oppervlakte, en was erg plots afgelopen.

De ensemble cast doet het uitstekend, en met name Kidman, Dunst en Fanning zijn een plezier om naar te kijken. Farrel ben ik de afgelopen jaren meer gaan waarderen, nadat hij vanaf In Bruges meer interessante rollen aan ging nemen, zoals ook vorig jaar weer in The Lobster, en nu The Killing of a Sacred Deer. Toch vond ik hem hier, met name in de emotionele uitbarstingen, net niet compleet overtuigen. Klein smetje, wat mij betreft, op een verder ingetogen film met steeds verder ontsporende karakters.

3,7*

Tja, het ziet er wel leuk uit maar verder werkelijk geen idee wat de meerwaarde van deze film zou moeten zijn.

De gebeurtenissen vliegen ook voorbij waardoor elke sfeerschepping eigenlijk vrij nutteloos is.

Typisch een verhaal voor een 3 uur durende jaren 70 film.

Aardig, maar meer ook niet.

Lijkt me ook geen film voor een tweede kijkbeurt.

Acteerwerk, sfeer en opbouw zonder meer degelijk tot goed.

Maar als geheel blijft het allemaal wat braafjes en oppervlakkig. Wat meer pit in het verhaal en spanning had de film toch een betere score kunnen op leveren. 6/10

Kan mij minder bekoren dan eerdere films van Ms Coppola. Af en toe wel fraaie plaatjes maar de film pakt me nergens echt.

Redelijk.

Sofia Coppola maakt er visueel en qua sfeerschepping een pareltje van, daar scoort The Beguiled hoe dan ook zijn hoogste punten mee. De creatie van de spanningsboog daarentegen verloopt stroever. Enkele personages en hun vertolkingen kunnen mij niet bekoren en dat weegt natuurlijk wel op de film.
De climax is wat raar gezien de overtuigingen van de dames, maar bon, ik had alleszins niet gedacht dat heer Soldaat op een dame ging kruipen dus verrassend is het zeker.

3

Een goede drama/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Nicole Kidman en ook een

bekende acteur Colin Farrell…

Mooi kostuums...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Sofia Coppola laat veel van het origineel weg en geeft er met een stel blondines een eigen draai aan. Het blijft hiermee allemaal wat spanningsloos en erg oppervlakkig. Kon ik het waarderen. Nee in die zin zeker niet. De beelden zijn wel prachtig, dat wel.

We can show 'em some really Southern hospitality

De nieuwe Sofia Coppola, het is toch altijd iets om naar uit te kijken. Jammer van die ene smet op haar carrière (al wil ik op zich nog wel eens moeite doen om Marie Antoinette te herzien, is toch ook alweer 10 jaar geleden dat ik die voor het laatst heb gezien) maar om de een of andere reden kwam het er maar niet van om The Beguiled op te zetten. Nochtans veel goede voortekenen (de vorige samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell leverde zowaar mijn nummer 1 van 2017 af) maar het intrigeerde me niet zoals haar andere films dat wel deden.

Gisteravond had ik dan ook last om echt in de film te komen, maar dat had misschien ook wel wat met omstandigheden te maken. Het is niet omdat het een gratis filmfestival is, dat je het als ouder moet bekijken als een gemakkelijke babysit.. Wat kinderen van 10 tot 12 jaar hier hebben te zoeken, het is me een raadsel. Een voorstelling in open lucht ook en dan viel vooral op hoe donker de beeldkwaliteit was, had soms echt moeite met te ontcijferen naar wie van de vrouwen ik nu eigenlijk zat te kijken en met de vele scènes bij kaarslicht was dat niet altijd even evident. Een herziening zal dus wel op zijn plaats zijn en dan meteen ook met de juiste mindset want The Beguiled is op een andere film uitgedraaid dan ik in eerste instantie had verwacht. Het eerste uur leek eerder een light-versie van The Virgin Suicides te gaan worden, maar naar het einde toe weet Coppola er toch nog een intrigerende draai aan te geven. Geen idee hoe dit zich in vergelijking met het origineel uit de jaren '70 en het gelijknamige boek verhoudt maar vond het wel een interessante twist.

Wel een geweldige cast trouwens. Nicole Kidman en Kirsten Dunst mag je in de toekomst wel vaker tegenover elkaar zetten, er hangt iets knetterend tussen hen dat de gehele film lang blijft doorzinderen. Kidman speelt weliswaar weer haar koele zelve, maar het is een trucje dat ik nog niet ben beu geraakt. Dunst overtuigt nog altijd als de romantische tiener/twintiger en ook Colin Farrell begint zich redelijk hoog te nestelen in mijn lijstje van favoriete acteurs. Fijne rol ook nog van Elle Fanning die goed aan het evolueren is van kindsterretje naar een volwaardige actrice. Ze gooit nog net dat beetje extra olie op het vuur dat de driehoeksverhouding tussen Martha, Edwina en McBurney is. Het gebrek aan soundtrack werkt ook wel goed trouwens, gaf dat Lorena nummer dat Oona Laurence (Amy) zingt nog net dat beetje extra sfeer.

Vreemd eigenlijk hoe een film toch nog door je hoofd kan blijven spoken. Gisteravond twijfelde ik of ik hier 3.5* aan zou geven, nu twijfel ik of het niet ineens 4* mag zijn.. Ik denk dat ik die mogelijkheid voor de herziening ga houden, die gaat er ongetwijfeld nog wel eens komen. Zou Fairyland: A Memoir of My Father er nog komen of is dat project ook alweer op de lange termijn geschoven? Hopelijk iets sneller een nieuwe film dan weer 3 tot 4 jaar wachten. Heb er alweer zin in.

3.5*

Ik ben niet de grootste fan van Sofia Coppola haar films, maar me toch eens aan deze gewaagd en hij is me niet tegengevallen. De cast deed het goed en het verhaal kon me ook wel boeien.

Verder was de speelduur ook goed, niet te lang en niet te kort. Ik vond hem toch het bekijken waard.

Zwakke film over een handvol krolse maagden, die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog onderdak bieden aan een gewonde yankeedeserteur. ’t Is oorlog maar de dames zien er tijdens de hele film uit alsof ze ieder moment naar de zondagse eredienst moeten. Tegen het einde wordt het zowaar nog een beetje spannend, maar het is te laat en te weinig. Zeer matig.

Een goed begin van de film. Beste grappig hoe de vrouwen zich in de gunst van de gekwetste yank (de vijand, toch) willen manoeuvreren en de romantiek lag zo voor het grijpen, tot dan een nare gebeurtenis de film een stevige bocht doet maken en meteen m.i. de minder geloofwaardige toer opgaat 'k Begrijp niet hoe een op één been huppelende een weglopend meisje - van 13 of 14 jaar toch - kan inhalen en begrijp nog minder hoe 7 vrouwen zich echt bedreigd en de mindere voelen van dergelijk gehandicapte. Heb trouwens ook mijn bedenkingen ivm de amputatie alsof een "anatomieboek" dat zo maar flikt.
Flauw eigenlijk maar Coppola's dochter en de stevige cast waren de aantrekkingspool.
Heb de 1971-versie, die zo te lezen beter onthaald werd niet gezien, maar als het scenario identiek is, dan ga ik er toch niet achter zoeken.
Pluspunten van de remake zijn toch wel het behoorlijk acteerwerk en enkele goede shots, zoals die op het einde van de film.

Een donkere troosteloze film met een flinterdun verhaal. Wat moet de schrijfster gedacht hebben. Acteerprestaties worden niet erg breed uitgemeten. Het krabbelde maar een beetje door zonder dat het ook maar ergens spannend werd. Dat zulke grote namen zich laten verleiden om hierin mee te spelen is onbegrijpelijk. Deze film kun je beter overslaan.

The Beguiled is een film met een bekende cast. Nicole Kidman en Collin Farrell zijn al lang gevestigde namen. Kristen Dunst is ook geen onbekende en Elle Fanning haar grootste fan ben ik niet maar ik dacht misschien kan dat na deze film veranderen. Ook hier speelt ze weer een beetje een hatelijk rolletje.

Het origineel heb ik nog niet gezien maar ik kan me voorstellen dat de sfeer daar wel wat anders zal zijn. Coppolla weet in deze film toch een vrij unieke sfeer op te wekken. Je snapt na een tijd dat dit op een bepaalde manier uit de hand gaat lopen. Er is steeds dreiging van buitenaf door de oorlog, maar de spanningen binnenshuis zijn er eveneens. Verder voelt het inderdaad wat aan als theater doordat het een kostuumdrama is dat zich grotendeels afspeelt in één huis.

De film begon best aardig maar in het midden zwakt het wel een beetje af. Naar het einde toe wordt het dan weer wat interessanter vermits er na veel opbouw vanalles begint te gebeuren. Geen slechte film dus van Coppolla al zou ik niet kunnen zeggen of het origineel beter is.

Als er één film is die zich voor een Sofia Coppola herbewerking leent, is het wel The Beguiled. Sofia Coppola's is al vanaf het begin van haar regiecarriére bezig met zeer nadrukkelijk de vrouwelijke kant van een verhaal te belichten, en met verve. Alleen bij deze film zou je om die reden meer verwachten. Je kunt ook zeggen dat het origineel met Eastwood al een puike film is. Zo goed, dat ik zelfs de gezichten kan herinneren wie bij welke personages hoorden. Superieure casting dus. Wat wel fraai aan Coppola's film was, was de dromerige sfeer door het ontbreken van studiobelichting, wat ik bij mijn weten voor het laatst zag bij Kubrick's Barry Lyndon, die daarvoor extreem lichtsterke lensen gebruikte. Om een Ier als Colin Farrell te gebruiken, die volgens eigen zeggen vers van de boot uit Dublin kwam (en zeker niet beter dan Eastwood) vond ik ook erg iffy. Matthew McConaughey zou bijv. een betere keus zijn geweest.