The Beguiled (2017)

De film heeft enkele fraaie camerashots, met de vertrekkende ruiters in de mistige ochtendschemer als absolute hoogtepunt. Deze sublieme fotografie van (...even opzoeken) Philippe Le Sourd had een interessantere film verdiend.

2,5*

Schitterend. Wat een kunstenares is ze toch.

Mooi gefilmd, maar dodelijk saai. Zo'n film zou het moeten hebben van een onderliggende spanning...die voelde ik niet...en dan is de film feitelijk mislukt. Sterrencast of niet.

De hele film al het gevoel dat ik het eerder gezien heb... Ah het is een remake... Wat is dan de toegevoegde waarde vraag ik me af.

Wat ik alleen niet begrijp: waarom staat er 'western' als genre? Dat is het toch absoluut niet? En waarom de remake wel en het origineel niet?

De remake staat, in zijn algemeenheid, zelfs nog (ver) onder de boekverfilming qua artistieke expressie van een regisseur inderdaad. Ik geloof niet dat er veel grote regisseurs zijn te betrappen op het maken van een remake?

Op vrijwel alle fronten inferieure remake van ongebruikelijk, maar intrigerend Eastwood-vehikel waarbij een gewonde vijandige soldaat (Colin Farrell) hulp en onderdak vindt in een meisjesinternaat in Virginia, niet ver van een slagveld van de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864. Zijn aanwezigheid wekt erotische gevoelens op bij Miss Martha [Nicole Kidman], de leidster van het internaat, lerares Edwina [Kirsten Dunst] en tienersletje Alicia [Elle Fanning].
Coppola de regisseur doet haar best om de unheimliche sfeer van het origineel te benaderen, maar haar simplistische benadering als scenarist maakt dat onmogelijk. Het origineel was een aangenaam pervers psychologisch spel tussen Eastwood en zijn vrouwelijke verzorgers, Farrell is hier niet meer dan een slachtoffer voor seksueel gefrustreerde vrouwen. De karakteriseringen zijn zwak en geeft de de drie vrouwelijke hoofdrolspelers weinig houvast, waardoor hun personages niet uit de verf komen. Kidmans spel grenst aan het neurotische, Dunsts stijve vertolking maakt haar seksuele transformatie er niet geloofwaardiger op en bij Fanning ligt de seks er duimendik bovenop. Addison Riecke en Oona Lawrence zijn de enige lichtpunten als respectievelijk Marie en Amy, de twee jongste leerlingen van de school in dit mooi gefilmde, maar saaie psychologische drama.

Tijd geleden dat er een film is geweest met zoveel verschillende meningen en recensies. Loopt echt uiteen van 1,5 ster tot 5 sterren. Ook bij de vakrecensenten.

Da's wel vaker bij Coppola's films. En ook vaak een teken van grote klasse.

1 ster voor het zeer matige verhaal + 1 ster voor de beelden = 2 sterren. Ken niemand die ik deze ga aanraden. Dodelijk saai inderdaad.

Toch wel, opvallend veel zelfs. Scarface van De Palma, BFG en War of the Worlds van Spielberg, Soderbergh met Ocean's Eleven, Nolan met Insomnia, Scorsese met The Departed, Leone met A Fistfull of Dollars. En Hitch heeft eens een film van zichzelf een remake gegeven. Sommige zijn dan uiteraard een remake naar het Engels toe.

Als je verder gaat zoeken zie je juist veel grote namen, sommige waarvan ik het wist (broers Coen met True Grit, Demme met The Manchurian Candidate, Burton met Charlie and the Chocolate Factory) of waarvan ik het niet wist (Huston met The Maltese Falcon of Some Like it Hot van Wilder).

Dat vroeg ik me al eerder af. Ik heb een wijzigingsverzoek ingediend.

Ik pak hem deze week wel, Coppola vind ik sowieso een fijne regisseur en één van de weinige die de vrouw voorop stelt, naast een Ozon. Even kijken morgen of Vue hem gaat draaien, want ze hadden wel trailers ervan de afgelopen weken maar niks in hun programma deze week. En anders maar het filmhuis.

Personages? Motieven? Begeerlijke man -niet moeilijk ook als je de enige bent- was 't motief voor jonge vrouwmensen. Vooral storend was dat de uitkomst van de finale eigenlijk al weggegeven werd voor het einde dat kost 'm een halve punt.

3,7* wel fraaie, dromerige cinematografie waar de oorlog slechts door geluid aanwezig is en de setting echt voelt als een "oase in een woestijn" (en andere clichés die men in kan vullen).

Dat is een mooi lijstje inderdaad, maar niet persé de auteurs die ik op het oog had. Het lijkt vooral een Amerikaans (cq. Hollywood) verschijnsel, mag ik dat zo zeggen?

Niet meer, is al onder de 7 gedenderd...

Wat ik bedoelde is ongeveer het volgende: dat motief dat jij noemt had van mij minder opzichtig gemogen (Fanning die gewoonweg geil is, Dunst die te gemakkelijk op avances ingaat; pas in de tweede helft van de film komt ineens de bedrieglijke aard van de femmes naar voren. Dat had van mij dus nog meer een slowburner mogen zijn, waarbij de dames al vanaf het begin wat minder naar de pijpen van Farrell dansten. Wat personages betreft, door de relatief korte speelduur werden mn Fanning en (in iets mindere mate) Kidman niet genoeg uitgediept om geheel geloofwaardig over te komen.

Ik bedoelde wel het origineel van 1971.

Niks gezegd

old enough - YouTube

In een (soort) Griekse tempel in een (soort) Grieks drama: een afgekapselde wereld waarin nieuwe normen, waarden en wetten worden gemaakt. De ziekmakende beslotenheid van het meisjesinternaat weet Coppola schitterend op te roepen, of meer bepaald: de noodzaak van seksualiteit, en hoe met het ontbreken daarvan wordt omgegaan.

Op het niveau van de kinderen: dienstbaarheid als masker van het verlangen bij Amy, regelrechte ontucht (dat eens te meer het krachtigste wapen blijkt) in geval van Alicia – gespeeld door wie anders dan Elle Fanning, wier blikken ook nu weer boekdelen spreken. En op het niveau van de ouderen: Miss Martha die krampachtig vasthoudt aan de zogenaamde morele rust die ze met haar verdorde katholieke moraal heeft gekocht, Edwina die zich integendeel openstelt voor de verleiding van een écht leven in de gedaante van een échte man.

Oh, wacht eens even: wat is Edwina’s daad aan het einde van de film eigenlijk? Een akte van zelfbevrijding, een altruïstisch offer voor de groep, een slaafse boetedoening voor gemaakte fouten? Waarschijnlijk dat alles ineen, en precies dat maakt haar tot het mooiste personage van de film. Ook omwille van haar puurheid trouwens, bijvoorbeeld wanneer ze opbiecht dat ze niets vuriger verlangt dan ver weg te geraken van de gevangenis waarin ze zich heeft begraven voor de wereld – een moment van een huiveringwekkende intensiteit.

Huiveringwekkend? Intens? Hoezo? Wel, omdat korporaal McBurney van wat hij ziet dat hij teweeg brengt alleen maar gebruik lijkt te willen maken. Omdat de messias der mannelijkheid die de onwereldse cocon van meisjesachtigheid infiltreert iemand lijkt die bij iedereen in de gunst wil vallen en geen duurzame engagementen wil aangaan. Waarbij ook dat in wezen onzeker blijft tot aan de aftiteling. Net zoals de vraag of dat been er nou echt af moest of niet. Enzovoort.

Zo is ‘The Beguiled’ een film vol suggestie van psychologie, vol suggestie van onderlinge verhoudingen, vol suggestie van motieven, maar even goed vol suggestie van een buitenwereld die nooit echt wordt getoond. Coppola laat enkel de dreunen horen en de rookpluimen zien, kortom de vernieling waarmee “het echte leven” in de gedachten van deze dames samenvalt. Hun eigen bestaan wordt uiteindelijk – hoezeer ze daar ook van gruwen – echter een schaduwversie van wat zich vanaf de grenzen van hun nauwgezet afgebakend territorium manifesteert: er wordt zinloos gemoord, zinloos geofferd, zinloos verzaakt aan universele menselijkheid. Of hoe iedereen, altijd en overal een kind is van zijn tijd – willens nillens.

Al het bovenstaande maakt Coppola’s nieuwste wat mij betreft tot een krachtige film. Je bent je als toeschouwer bewust van het trage ritme, maar er is continu voldoende deining – zowel cinematografisch als narratief. Overigens “krachtig” niet zozeer om wat er wél getoond en wél gezegd wordt, maar veeleer omwille van het spectrum aan karakters dat Coppola evoceert voorbij haar van suspense zwangere beelden en haar vermogen om uit schijnbaar banale dialogen de kwintessens van personages te laten zien. Ja, krachtig dus.

3,25*

Aardige film. Niet meer dan dat helaas. Had hogere verwachtingen. Naar het einde toe vond ik de hoofdpersonages wat ongeloofwaardige handelingen doen. Acteerwerk verder prima.

3*

Mooie film, niet origineel en nogal saai maar de schitterende cameravoering maakt dat goed.

Na eerst het origineel te hebben bekeken kon ik deze remake niet uitzitten en dat is jammer want sinds Marie Antoinette is Coppola een favoriet. Allereerst is de casting een miskleun. De acteurs in het origineel zijn veel natuurlijker en geloofwaardiger en Nicole Kidman maakt het er met haar botox niet beter op. Daarnaast zijn de sociale omgangsvormen eigentijdser waardoor het streng religieuze keurslijf, dat in het origineel bijna tastbaar wordt, hier slechts tot vormgeving wordt. Van het verhaal wordt nauwelijks afgeweken behalve dan dat de slavin is weggelaten, waarschijnlijk om het politiek correcte Hollywood niet voor het hoofd te stoten.

Flauw brouwsel.

Achteraf bleek het ook een remake te zijn. Het origineel nooit bekeken en aangezien Eastwood daarin de hoofdrol vertolkt verwacht ik dan ook niet binnen afzienbare tijd te doen. Dat Coppola genoeg regisseur is om er haar eigen ding van te maken geloof ik verder wel, al maakt dat nog niet meteen een goede film.

Zo erg veel gebeurt er niet in deze The Beguiled. Farrell wordt een huis vol vrouwen binnengeloodst, het daarop volgende uur zie je elk personage wat aanpappen met Farrell. Uiteraard maakt die misbruik van de situatie en zit het spel op de wagen. Wie er een battle of the sexes in wil zien kan zich 90 minuten verkneukelen, maar veelzeggend is deze film bepaald niet op dat gebied.

Coppola probeert de emoties eerder onderhuids te houden, maar slaagt daar eigenlijk niet in. Elk personage is te duidelijk afgelijnd en heeft te duidelijk zijn functie binnen het verhaal. Ondanks de verstilde fotografie en vaak afwezige soundtrack, is het toch een alles behalve subtiele film.

Visueel ook absoluut mijn ding niet. Drie leuke mistshows en verder veel klassieke lelijkheid. De soundtrack was ook niet denderend, enkel dat ene ambient nummertje op het einde dan. Volgens mij kende ik het ook al, anderzijds is ambient nu ook niet het meest onderscheidende genre.

90 minuten is niet overdreven lang, toch sleept het eerste uur énorm. Laatste half uur is wat geanimeerder, maar veel leven komt er jammer genoeg niet in te zitten. Een wat suffe film, eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Klassieke lelijkheid? Wat mag ik me daarbij voorstellen?

Totaal overbodige remake, die ondanks de sterrencast ook nog niet eens kan tippen aan het sfeervolle origineel uit 1971. De sterrencast is in deze film misschien ook wel het grote manco, waardoor deze verfilming vooral braafjes en preuts (ondanks het meespelen van Kirsten Dunst) is geworden, terwijl het in het origineel er harder aan toe ging en ook zat daarin aardig wat bloot en o.a. van een slavin, die in dit verhaal niet voorkomt (in het verhaal wordt namelijk gezegd dat de slaven zijn vertrokken uit het meisjesinternaat), waardoor er nu alleen maar blanken mensen te zien zijn.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864 in Virginia in een meisjesinternaat in het Zuiden, onder leiding van Martha Farnsworth (Nicole Kidman). De vrouwen die in het internaat wonen leven afgeschermd van de buitenwereld, tot de dag waarop een gewonde Noordelijke soldaat, te weten korporaal John McBurney (Colin Farrell), wordt aangetroffen en die vervolgens wordt binnengelaten om verpleegd te worden. Hierdoor ontstaat er een seksueel geladen sfeer en ook rivaliteit tussen de vrouwen onderling, en uiteindelijk ook tegen hem.

Het verhaal mag dan wel mooi gefilmd zijn en de decors (het meisjesinternaat, voormalig landhuis, dat omgeven is door treurwilgen en mistflarden) en kledingdracht mochten er best wezen, maar het ontbreekt echter aan enige vorm van sfeer (en al zeker geen seksueel geladen sfeer) en spanning en bovendien is het eerste uur van het verhaal ook nog eens dodelijk saai (gebeurt niets), braafjes en gezapig, waardoor soms mijn ogen zijn dichtgevallen. Na circa een uur komt het verhaal nog een beetje opgang en ontstaat er ook wat spanning (omdat de vrouwen een been van John McBurney hebben geamputeerd en hij daar woedend over is), maar dan is het eigenlijk al te laat en als je het origineel al hebt gezien (zoals ik), dan weet je ook al hoe het verhaal zal eindigen en is het einde ook geen verassing meer.

Qua cast heeft men best groot uitgepakt met Colin Farrell, Nicole Kidman, Kirsten Dunst (als Edwina Dabney, die verliefd raakt op John McBurney) en Elle Fanning (als de jonge Miss Alicia, waar John McBurney na een diner het bed mee induikt en waardoor de andere vrouwen jaloers worden), maar niemand van de cast weet echter te overtuigen (Kirsten Dunst speelt zelfs tenenkromend slecht en heeft ook nul komma nul uitstraling) en ook is er zoals al eerder gezegd van niemand wat bloot te zien. Degene van wie nog het meeste bloot te zien is, is van Colin Farrell als hij door Nicole Kidman wordt gewassen, maar daar zit je als man zijnde natuurlijk niet echt op te wachten.

Al met al een overbodige, brave en preutse remake, die totaal niet kan tippen aan het inmiddels al 46-jarige origineel uit 1971 (goed jaar overigens ). Gezien de andere films die ik tot nu toe heb gezien van regisseuse Sofia Coppola, denk ik niet dat ik ooit een liefhebber van haar films zal worden.

Een matig kostuumdrama met een prima cast. Het eerste uur heeft weinig inhoud en is behoorlijk saai, pas in het laatste stuk wordt het iets interessanter. Een opbouw moet kunnen maar om nou een uur lang naar een charmeur te kijken die alle damesharten sneller doet kloppen zonder dat er iets gebeurt? Het einde maakt het nog enigszins goed maar in zijn geheel is het nogal matig.

Gheheh. Nee, erg geil wil het allemaal inderdaad niet worden. Maar Coppola is dan ook geen man. Last time I checked.

Een vrouwelijk perspectief dus; wil natuurlijk nog niet zeggen dat het meteen fantastisch is, maar ik vind het uiteindelijk toch wel goed werken hier. Opvallend is de transparantie in de verhoudingen, de directheid in de dialogen, waardoor er qua beweegredenen van de personages weinig te raden overblijft.

In die zin krijgen de acteurs weinig ruimte om te excelleren; maar wat met name de drie hoofdrolspelers moeten doen, doen ze heel erg goed.

Direct, transparant; maar tegelijkertijd ook weer heel erg vrouwelijk niet: Je kunt natuurlijk zeggen dat de reactie op meneer de korporaal 'boven-aan-de-trap-linksaf-m'n-lul-achterna' tamelijk éénduidig 'eraf met dat ding!' is (dat is zo'n beetje de conclusie van John zelf), maar Coppola slaagt er best goed in om één en ander uit de iets gecompliceerdere dynamiek van de (m/v-)psychologieën - met al het wantrouwen, de angsten, de verlangens en de misverstanden die daar bij horen - te laten voortvloeien.

Ik denk dat ik de versie van 1971 wel eens op tv heb zien langskomen, maar ik kan me er niets van herinneren. Ben er nu wel weer nieuwsgierig naar; kennelijk een film met een heel andere benadering.

Tegenvaller. Van een echte (seksuele) spanning is nooit sprake en de personages gaan nooit echt leven. Vooral Fenning is matig, zij heeft een fijne dromerigheid maar verdwijnt in de al even dromerige sfeer en weet zo nergens iets uit te stralen. Kidman en Dunst doen het beter maar ook niet memorabel. Dat zijn de kleintjes nog op hun best. Verder wel een mooie aankleding met af en toe een fraai belicht shot, maar meestal is het en wat saaie donkere bedoening. Nee, dit is veruit Coppola's minste, laat haar lekker films met popmuziek maken. Het is dat de 90 minuten niet echt vervelen dat het cijfer nog enigszins meevalt. 2,5*.

Opvallend venijnige, sensuele film van Coppola. Ze laat in tegenstelling tot het 'origineel' veel dialoog, flashbackscènes en voice-over achterwege. Het origineel is sowiezo veel amorele en macabere. Hier zit nog best veel suggestie in en lijkt de toon meer richting veredelde pulp. Ik beschouw het dan ook meer als een zwarte kostuumkomedie dan een volbloed drama. Zat geregeld hardop te lachen. Die appeltaartscène bijvoorbeeld.

Is this good or bad?

flinke voldoende?

Ik vond hem heel fijn.