The Institute (2017)

De poster en het plot beloofde een gothic horror echter de genre-aanduiding en na het kijken blijkt het toch een thriller. Ook werd het verkoop-trucje van op waargebeurde feiten weer eens van stal gehaald. Zover ik heb kunnen ontdekken bestond het Rosewood instituut in Baltimore wel echt maar is de rest vooral verzonnen. De werkelijkheid was wat ik eruit begreep zelfs erger. En als alle gothic-clichés dan ook nog aanwezig zijn zoals lange donkere gangen, kaarslicht, geluiden uit de kelder, mysterieuze (al dan niet naakte) vrouwen, een geheim genootschap en een mooie heldin in een nachtpon, wordt het toch uitkijken! En precies daarom is het feit dat het nergens ook maar eng of zelfs maar spannend dreigt te worden, erg pijnlijk. Dit komt vooral doordat er teveel dialogen zijn en die ook nog te houterig en vol cliché worden gebracht, en elke spanningsopbouw te niet doen. Aan het begin belooft het nog een ouderwets spookverhaal te gaan worden. We zien in het jaar 1893 Isabel Porter (Allie Gallerani) door haar bezorgde broer afgeleverd worden bij het instituut. Dit op aanraden van haar huisarts. Ojee, dat is Eric Roberts in een kleine rol en voor mij nog een vaag teken dat het niet best gaat worden! De leiding van Rosewood is in handen van Madame Werner (een bijrol van Lori Singer uit Fame en Footloose) en Dr. Cairn (James Franco met prachtige plak-snor) En natuurlijk zijn er de dubieuze geneeswijzen van: vage drankjes, zweepslagen, hersenspoeling en een hoop Freudiaanse gedoe. De locaties zoals het gebouw en de tuinen leveren nog wel een paar mooie plaatjes maar helaas nekken het standaard-verhaaltje en de vooral slecht uitgewerkte bijrollen, de film. Aan het einde is er nog een opleving met wat bloed maar dan is het voor de film helaas al te laat.

We zitten pas in juni, maar ik heb het sterke vermoeden dat ik de slechtste film van 2017 bij deze al heb gezien. Een als een goedkope prul ogende griezelfilm, waargebeurd bovendien(jaja), voor de afwisseling maar weer eens gesitueerd in een spookachtig instituut, waar vrouwen sadistisch worden gemarteld. Het meest griezelige is desondanks toch de valse snor die de getalenteerde(echt waar) James Franco zich heeft aangemeten(zo'n ding maakt je echter nog geen Vincent Price, James). Franco die toch eens wat kieskeuriger moet worden in wat hij aanvaard, want hij speelt niet alleen een van de bedenkelijke hoofdrollen maar voerde ook nog de gedeelde regie bij dit wanproduct.

Kan niet misgaan met Franco aan het roer zullen enkele bekende coryfeeën uit vorige decennia hebben gedacht want in de stereotiepe bijrollen herkennen we Eric Roberts, Lori Singer, Tim Blake Nelson en Josh Duhamel. De hoofdrol is voor de mooie en onbekende Gallerani die vooral lijkt te zijn ingehuurd omdat ze iemand zochten die probleemloos uit de kleren wil gaan. Als je niet voortijdig bent afgehaakt kun je aan het voorspelbare einde, na al die kippenvelmomenten , ook nog een paar zeer onsmakelijke en bloederige effecten tegenmoet zien. Onbegrijpelijk slecht allemaal dus al met al, een echte flop.

Matig.

Een film die wat doet denken aan A Dangerous Method, maar dan met wat Eyes Wide Shut elementen en een Pit & the Pendulum referentie. Dat zou dan op zich nog wel een toffe mix kunnen opleveren, maar het resultaat voelt wat te eenvoudig.

De film oogt vooral een beetje goedkoop. Het is niet dat men geen sfeer probeert neer te zetten, maar de pogingen missen doel en de gewichtigheid van het acteerwerk helpt ook niet veel. Het doet allemaal erg serieus aan, daar waar het eigenlijk maar een redelijk kitsch verhaaltje is, zonder al te veel diepgang.

Gelukkig dat de film nog wel een eigen smoelwerk heeft, ondanks alle referenties. Het is geen doorsnee horrorwerkje of uitgemolken genrefilm, Franco en Romanowsky proberen echt wel iets eigens op poten te zetten, het is alleen jammer dat het resultaat niet meteen begeestert. 't Is te doen voor een keertje, maar zal ook snel weer vergeten zijn.

2.0*

Dramatisch.

Ik blijf het aardig bijzonder vinden hoe regisseurs die hun hele leven voor de camera en op een set hebben gestaan toch met dit soort films aan kunnen komen als ze zelf de controle grijpen over de productie. Wellicht dat hij daar alleen niet zelf schuldig voor is, maar ook de schrijver van het script mag zich een aantal keer over het achterhoofd krabben.

We volgen een omgeving die ons naar Rosewood meeneemt, het beruchte psychiatrische ziekenhuis. Online dacht ik dat dit een soort biografiefilm zou zijn, maar het wordt al aardig snel duidelijk dat Franco liever zijn eigen ding doet. En daar moet hij uiteraard ook zelf deel van uitmaken. Daarmee stopt hij zichzelf op arrogante wijze in een rol die voor geen enkele meter bij hem past. Misschien dat hij eens de schurk wilde spelen. Dan hoop ik bij deze dat dit meteen de laatste keer is.

Waarbij de eerste helft nog redelijk binnen de rails blijft maar vooral slecht geacteerd en vreemd overkomt, vliegt de film in de tweede helft fataal uit de bocht door cult-invloeden te vermengen in het geheel. Dat is het punt waarop de film integraal van saai naar compleet stompzinnig overgaat. Het feit dat Franco nog zoveel van zijn acteervriendjes, die apart van elkaar best carrière hebben gemaakt, heeft weten te overtuigen om mee te spelen zegt dan ook erg veel over hen.

Ik vond het een rommelig, gehaast geheel. Het concept van brainwashing wordt nauwelijks begrepen. Het concept van een spanningsboog hebben ze zelfs compleet overgeslagen. Films als deze doen toch wel zorgen opbaren over de toekomst van Franco en wat hij nog gaat regisseren. Als ik namelijk de aanpak van deze film moet geloven, wordt het vooral gelaten bij het hebben van een goed concept. Deze invullen is kennelijk teveel gevraagd.

Het in 1888 opgerichte gesticht Rosewood in Baltimoore bleek 50 jaar later een centrum te zijn voor mensenhandel. Desondanks bleef het tot in de 21e eeuw in bedrijf. Dat historische geven vormt de basis voor deze fictieve thriller die begint 1893. Op advies van Dr Torrington [Eric Roberts] laat Isabel Porter [Allie Gallerani] zich opnemen in Rosewood om de plotselinge, tragische dood van haar ouders te verwerken, ondanks de bedenkingen die haar broer Roderick [Joe Pease] daarbij heeft. Dr. Cairn [James Franco] behandelt haar met een ‘medicijn’ dat – zo verklaart hij althans – wellicht waanbeelden op kan roepen. Wanneer Isabel zaken waarneemt die niet door beugel kunnen, laat Cairn haar geloven dat ze ze zich dat inbeeldt, tot Isabel bevriend raakt met Margaret [Amber Viera] die haar helpt om realiteit en hallucinatie van elkaar te scheiden. Fraai gefilmd door Pedro Gómez Millán en met een overtuigende Gallerani in de hoofdrol, maar Franco zet zijn personage veel te dik aan waardoor het verhaal te voorspelbaar is om enige suspense op te bouwen.