Close Calls (2017)

De film heeft vele surrealistische scènes, doet aan opvallende en sfeervolle belichting en hanteert prominent kleurgebruik. De film speelt met stijlen. Sommige scènes zien er droomachtig en wazig uit. Andere zijn tegenovergesteld en confronteren door het gebruik van scherpe contouren en primaire kleuren. Weer andere scènes ogen gewoontjes en worden weergegeven vanuit een alledaags en kil perspectief. Een surrealistische en absurdistische atmosfeer strijdt met het de realiteit van alledag. De film kijkt onrustig.

De mix van stijlen verwart. De kijker is zich continu aan het afvragen wat realiteit is en wat droom. Op den duur is het bijna onmogelijk die scheiding nog aan te brengen en voelt zelfs de realistische weergave onecht aan. Ja, het bekijken van de film is verwarrend. Gewoon laten gebeuren, beste kijker. Pogingen om situaties te duiden, leiden tot verkrampt kijkgedrag en verstoren slechts het kijkplezier. Niet doen dus. Laat je onderdompelen en geniet.

Het verhaal neemt de tijd. Het ontwikkelt zich langzaam en voegt al gaande bizarre elementen toe. Het verhaal beweegt en is boeiend. Dat geldt ook voor de personages. Die nemen de tijd om zich te ontwikkelen en dat maakt nieuwsgierig. Hoofdpersonage Morgan steelt de show. Een sterke persoonlijkheid die alle andere personages overschaduwt. Met een zorgeloze en relaxte houding swingt zij door de film terwijl zich tegelijkertijd onderhuids een sukkelende en ploeterende persoonlijkheid aftekent. Knap acteerwerk van een lekkere actrice. Jordan Phipps heet ze. Een genot om naar te kijken.

Minpuntje. De film is eigenlijk net iets te lang. Sommige scènes (hoe mooi ook in beeld gebracht) gaan te lang door zonder dat er veel ontwikkeling plaats vindt. Bij mij nam de intensiteit van mijn nieuwsgierigheid er door af. Verflauwing van de aandacht was soms zelf aan de hand. Veel scènes hadden best iets beknopter gemogen.

Ander minpuntje is het acteerniveau. Phipps doet het goed, hoewel ze wel tijd nodig heeft om in haar rol te groeien. Zij evolueert. Ze wordt beter. De andere acteurs zijn wisselvallig en dat heeft soms enig effect op de mate van onderdompeling in de film. Die vervlakt bij tijden.

De film is een fijne horror. Een spookhuishorror met bizarre personages, met verrassende plotlijntjes en twistjes en met een intrigerend mysterie. Ik heb genoten.

Suf.

Close Calls lijkt een soort project te zijn van een student die zichzelf maar wat graag naar voren wilde stoten als nieuw talent. De film loopt werkelijk over van allerlei ambitieuze stijlen en vreemde toonzettingen. En alhoewel dit soms effectief kan werken, laat deze film juist zien dat zoveel ideeën ook weleens niet kunnen werken.

Wat vooral mak is, is het acteerwerk. Er lopen echt idioten rond in deze film, met Phipps daarbij voorop. Ik denk dat een gemiddelde kijker wel snel kan zien waarom ze gecast is, want ze loopt de hele film rond in ondergoed. De verklaring daarvoor wordt in het midden gelaten. De verklaring wordt verder ook in het midden gelaten over de best prominente betrekkingen van seksuele onderwerpen in de tweede helft. Film voelt daardoor eerder aan als een soort kinkfilm dan cinema.

Veel kleuren, soms knappe effecten en zeker de finale kent bepaalde punten die best indruk weten te maken. Het wordt alleen vaak wat onderuit gehaald door een regisseur die nogal edgy is. Verder hangt het verhaal als los zand aan elkaar en is de keuze om logica uit de film te trekken juist een vervelende keuze. We mogen dan wel constant zweven, maar uiteindelijk kijk je twee uur tegen opgeblazen onzin aan.

Wat het verder toch vooral onderuit haalt is dat het gewoon nergens op slaat. Personages lijken te teleporteren, dingen gebeuren uit het niets en de verklaring naar het einde toe is onnodig onduidelijk en vaag. Ik heb wel een idee van de intentie van de film, maar ik vond het toch maar flauw uitgewerkt allemaal. Eerder vervelend dan indrukwekkend. Punten voor wat kleurtjes en stijloefeningen in de finale, maar verder is het eigenlijk een onuitstaanbare film.