A Floresta das Almas Perdidas (2017)

'Sadness will last forever' (Vincent Van Gogh)

Regisseur José Pedro Lopes heeft ooit een filmpje ingestuurd naar de competitie van The ABCs of Death 2 M is for Macho (2013) Die was naar mijn smaak beter dan degene die in de film is geraakt. Vandaar dat ik ook benieuwd was naar deze korte debuutfilm in zwart en wit. Echter bewandelt de film een gevaarlijk dunne lijn tussen art-house en horror-film. Na de Vincent Van Gogh- Quote en wat andere filosofische mijmeringen, worden er beelden getoond van een vrouw die vermoedelijk zelfmoord pleegt. Hierna start de film en zien we Ricardo, een man van middelbare leeftijd en Carolina, een jonge vrouw, elkaar ontmoeten in een bos dat bekendstaat als zelfmoordplek. (zoiets als Aokigahara aan de voet van de berg Fuji.)

Cinematografisch is het allemaal erg mooi om te zien. Helaas is het art-house gedeelte (zoals zo vaak), wat de film in de weg ging zitten. Het wordt al snel duidelijk wie de antiheld is. Die vermoedens ontstaan ​​al vóór de slotminuten van de eerste akte. Uitgebreide dialogen en scènes zaten nu een sneller verhalend tempo in de weg. Terwijl dit voor meer spanning in het mysterie had kunnen zorgen. Daarnaast was er maar weinig bloed of geweld die de impact had kunnen vergroten. Daarom werkte (voor mij) het zware thema over zelfmoord niet goed in combinatie met de (on-)logica van slashers. Gelukkig was deze film ook geen complete verspilling van tijd want regisseur José Pedro Lopes heeft duidelijk talent en kon mij met zijn regiedebuut zeker boeien.

Ik ben de film compleet blind ingegaan, behalve dan dat ik wel had meegekregen dat het wat indie en arthouse-achtig zou kunnen zijn. En dat is ook de beste insteek voor de film: de film werkt het beste zonder al te veel te weten over het verhaal en misschien zelfs over de genre-klassificatie. Wel is The Forest of the Lost Souls traag en is een zekere tolerantie voor arthouse aan te raden.

The Forest of the Lost Souls is (schijnbaar) een fictioneel bos in Portugal dat een populaire plek zou zijn om zelfmoord te plegen, analoog aan het wel bestaande bos in Japan waarvan ik de naam niet kan bedenken. Hoe dan ook, we zien hoe twee onbekenden elkaar tegenkomen in het bos, en hoewel de eerste helft er fraai uitziet is het ook langzaam en gebaseerd op dialoog en sfeer. Het blijkt echter dat Carolina er niet is om zelfmoord te plegen, maar om haar morbide en moordlustige neigingen bot te vieren. In de tweede helft wordt het wat minder arthouse en wat meer slasher, met helaas de wat gebruikelijke clichés die erbij horen, en een moordenaar wiens motivatie (of eigenlijk complete gebrek eraan) me niet echt overtuigt. Desondanks een behoorlijk sfeervol en fraai werkje, en ik ben vanaf heden ook fan van de prachtige Daniela Love.

Voor degenen die een beetje donkere, trage arthouse met een flinke horrortwist kunnen waarderen, zeker een aanrader. Voor jou bijvoorbeeld, John Milton. Ik rond 'm naar boven af: 4.0*.

Erg mooie arty take op het slashergenre. Vooral de soundtrack, die soms feelgood dromerig is en op andere momenten juist weer agressief op een bijna Irréversible-esque manier, is geweldig. Levert een erg apart contrast op. Het eerste stuk in het bos is heerlijk mysterieus en sfeervol, het slashergedeelte is nergens slecht maar komt soms net wat te conventioneel over en het totale gebrek aan motivatie van de killer vond ik ook een beetje zwak. De eindscene is dan wel weer sterk en kent dezelfde dromerige toon als het begin van de film.

Misschien is het een groeiertje, maar hou het voor nu op een ruime 3,5*. Deed me op momenten ook wat aan The Eyes of My Mother denken, al komt dat waarschijnlijk ook door de Portugese link.

Verrassend filmpje uit Portugal, een land waar ik maar weinig films uit heb gezien en wat ik zag waren dan ook nog loodzware drama's. Dit is een stuk luchtiger, al nodigt het thema uit tot melancholie, toch de favoriete gemoedstoestand van de Portugezen. Hoe minder je weet over het verloop hoe beter trouwens. Het begint nog als een vrij conventioneel arthouse drama met mooie rustige beelden in stemmig zwart-wit en ondersteund door elektronische klanken. Een man ontmoet een meisje en ze praten over de praktische kanten van zelfmoord. Dan slaat onverwachts de stemming volledig om en volgt een tweede deel dat kan doorgaan voor een artistieke slasher.

Het eerste deel is wel beter dan het deel na de moord- als de jonge moordenares op een paar meter afstand van de argeloze slachtoffers rondsluipt is dat eerder knullig dan dreigend. De laatste 10 minuten zijn ook wat aan de tamme kant en overbodig - dat de vader de schuld krijgt was door de acties van het meisje al duidelijk. Maar het is de makers vergeven want het is een prima debuut met een prettige speelduur en leuk spel van met name Daniela Love als het moordende altomeisje en Jorge Mata als de depressieve vader.

Portugal... daar hoor je op filmgebied maar weinig van.

Maar wat een strakke film is dit. Een beetje Wristcutters meets The Eyes of My Mother.

Wat me al heel snel opviel is dat de film zoveel mogelijk Japanse elementen aan elkaar probeert te knutselen. Carolina ziet er met haar kledij en haar pony wel erg verdacht Japans uit; de Harikiri wordt naar boven gehaald... en laat het ook zo zijn dat Japan al een zelfmoordbos heeft. Portugal... of elders in Europa, zo dan niet op de wereld daarentegen? Of de inspiraties expres waren of dat ik degene ben die ze maakt... Ik weet het niet.

Het begin is nog wel een beetje aan de komische kant. We maken kennis met een oude man genaamd Ricardo die specifiek naar het bos is gekomen om harikiri te plegen. Daar treft hij de jongedame Carolina; waarbij er al meteen wrijving ontstaat. Ricardo noemt Carolina een verwend nest die helemaal geen zelfmoord hoort te plegen en Carolina weet op haar beurt met Ricardo's familiezaken de zand in de ogen te gooien. Maar niets is zoals het lijkt.

Wat Carolina's motief is is nog niet geheel duidelijk. Misschien is dat aan de kijker zelf in te vullen. Het begint inderdaad als een arthouse en het ontpopt zich langzaam tot een soort stalker-thriller alias slasher. En dan de hele bloederige samenloop, waar een festival als alibi wordt gebruikt.
Het oogt nergens goedkoop en het weet alle kanten op te gaan. De regisseur was in ieder geval lekker creatief bezig. In zwart-wit gegoten, spelen met genres en invloeden... Ja, van dat beetje spelen is er toch wel een stukje kwaliteit afgeleverd.

4,0*

“Sadness will last forever”. Het zijn de eerste droevige woorden van een langere droevige tekst die de proloog vormen van deze Portugese film, die de tekstuele teneur vervolgens beeldend voortzet en de kijker trakteert op een treurig stemmende zwart-witte wereld. Een korte, diep invretende maar ook wondermooie beeldmontage van doodse elementen uit het titulaire bos bereidt de kijker voor op de confrontatie met een jonge vrouw in het wit en haar zelfmoord. Sadness will last forever. Yes indeed.

Prachtige beelden van het zelfmoord bos volgen. De bomen in hun zwart-witte uitdossing lijken creaties van papier-maché. Stukken steen, vermolmde boomstronken en losse takken lijken ornamenten uit de hel. In het bos hangt een verrekt ongemakkleijke sfeer. Het voelt sinister, deprimerend en duister. In deze droevige setting zien we hoe een man van middelbare leeftijd (Ricardo) en een jonge vrouw (Carolina) elkaar toevallig tegen het lijf lopen. Zie hier het fundament voor the Forest of Lost Souls.

Het fundament leest als de basis voor een zwaar depresief drama. Dat klopt deels. De zwaarmoedigheid is in de film en verlaat de film nooit, maar er zijn ook lichtpuntjes. De ontmoeting tussen Ricardo en Carolina kenmerkt zich door lichtvoetige dialogen die leuk zijn om te volgen. Echt zorgeloos voelt het edoch niet. Op de achtergrond schemert immers altijd weer dat depressieve bos dat verstikkend herinnert aan beider lotsbestemming.

Regisseur José Pedro Lopes draait zijn debuut in zwart-wit. De film ziet er fantastisch uit. De zwart-witte kleurstelling past niet alleen uitstekend bij de stemmige inhoud, maar verleent de film ook een surrealistisch tintje. Het is visueel genieten. De film is overigens niet alleen beeldend mooi, maar biedt ook interessante verhalende afleiding.

De film biedt een spannende worsteling van personages die te maken hebben met rouwverwerking, depressie en zelfmoord. De film biedt actie in een minder geslaagd tweede bedrijf met thriller- en slasherlementen.

En tenslotte zet de film zich af tegen de oppervlakkige hipster-cultuur die zich alleen dat wat bruikbaar en prettig is toeëigent en de oorspronkelijke, de bredere en de minder prettige context gemakzuchtig veronachtzaamt. Jawel, de film is ook nog eens een heuse aanklacht tegen de oppervlakkige aanwending van het culturele erfgoed.

Verder heeft de film een bevreemdende score die in het eerste bedrijf van de film gevoelens van verontrusting benadrukt. In het tweede bedrijf verandert de score naar een meer gangbaar type muziek maar bereikt met de diepe bassound hetzelfde verontrustende effect asl in het eerste bedrijf. Ik zou de klanken privé niet snel opzetten, maar de audiovisuele werking is hier zeer effectief.

The Forest of Lost Souls is prima Arthouse Horror. Een zwart-wit film die zich zowel op zwaar melancholische wijze als op bruut slashende wijze met de dood bemoeit. Ik kon het wel waarderen.

Sadness will last forever. Welcome to the forest of lost souls! En zo is het!

Zeker een aangename verrassing, maar met een kanttekening.

Normaal ben ik geen fan van zwart-wit films, gewoonweg omdat er zelden iets mee gedaan wordt.

Die schrik was na 10 minuten een heel eind verdwenen. Zeker de eerste scène en het animatiefilmpje bij de opening credits zijn fantastisch. Daarna wordt het visueel iets minder, maar mede door het mysterieuze karakter van de film blijft het nog zeker de moeite.

Maar eens we ons focussen op moeder en dochter wordt het écht minder. De scènes in het huis ogen saai, en ook het plot wil niet echt vlotten. Gelukkig duurt dit niet al te lang, en is het einde weer een pak beter. Ongrijpbaar.

Had beter kunnen zijn, maar volstaat zeker als (kort) tussendoortje.

Kleine 3,5*

Fijne film.

Mix van arthouse en genre werk, waarbij het lage budget net voldoende gemaskeerd wordt. Je ziet nog wel dat het allemaal niet teveel gekost heeft, maar de cinematografie is stijlvol en de score doet meer dan z'n werk. Maar er zijn van die momentjes waarop het ook nét niet is.

Qua structuur verder wel een interessante film, met een kalmere start en een duisterder tweede deel, en nogal wrange finale. De speelduur is gelukkig niet te lang en ik zat na een tijdje echt wel in de film. Mooie mix van stijlen, al zal de film daardoor misschien nooit echt een groot publiek kunnen aanspreken.

4.0* en een uitgebreide review