Mine (2016)

Mine

Gisteravond op een verjaardag dan maar Mine gekeken, een niet al te gecompliceerde film die toch wel aardig wat aandacht weet te trekken. Bij een concept als Mine word het erg moeilijk de kijker constant geïnteresseerd naar de film te laten kijken, een concept waar we een persoon continu op een punt zien staan waar eigenlijk geen hond komt, en toch wist de film mijn aandacht vast te houden, en Fabio Guaglione en Fabio Resinaro hebben dit prima uitgewerkt.

In Mine word een tijdslimiet van 52 uur opgelegd die goed geknipt word in deze film maar, echt realistisch werd het niet. We komen hier een paar grote vijanden tegen van de mens, mocht je verdwaald zijn in de woestijn o.i.d. Dit waren voornamelijk de wilde beesten die zo’n woestijn ook bezit maar ook het tekort aan water en hallucinerende momenten. Toch is de film in zijn geheel prima maar echt interessant werd hij niet en ik kon het al bij de eerste minuten raden: hij staat op geen landmijn of, zijne gaat niet af, dus het einde had ik al snel inzicht en dan is het uitzitten wel leuk maar, dat komt puur door alle toegevoegde snufjes die Fabio Guaglione en Fabio Resinaro er in hebben gestopt.

We beginnen de periode goed, met een Mike die alles op orde heeft en eens goed zijn scenario’s bekijkt en goed rond kijkt wat hij kan. Hij zat een tijdje zonder radio maar wanneer die het al snel doet krijgt hij te horen dat hij 52 uur moet wachten omdat een bepaalde convooi onder vuur ligt met, in dit geval, IS (dit werd niet specifiek genoemd), zijn levensvoorzieningen raken snel op als water en eten omdat ze al een tijdje op pad waren en ook zijn maatje had niks meer. Er komt op een gegeven moment een onbekende man aan, gespeeld oor Clint Dyer. Hilarisch om deze man te zien vooral toen Mike hem voordeed wat er aan de hand was, dat hij op een mijn stond (Boem). De man helpt Mike een beetje, maar hij blijft hallucineren zo ziet hij Clint Dyer zijn dochtertje die helaas overleden was.

Maar ook ondertussen dat Mike vast zat kwamen er wolfen op bezoek, die hem aanvielen. Een zandstorm die hij moest overwinnen en hem zijn radio ontnam en op het eind nog taliban strijders. Het zat allemaal niet mee.

De film begon wat dat betreft prima. Mike en zijn maatje zijn sluipschutters die een specifieke opdracht kregen een bepaalde strijder dood te schieten die hoge waarden heeft. Mike weigert dit omdat ze zien dat het een bruiloft is en hij wou hem niet dood schieten. Ze worden ontdekt waarna ze moeten vluchten, ze komen bij een mijnenveld terecht en zijn maatje stapt er op eentje die daarna ontploft. Mike denkt dat hij er op eentje stapt maar dat blijkt later een blikje te zijn waar een groen legerpoppetje in zat.

Prima film, niet speciaal maar een leuke zit.

3.0*

Valt tegen, maar ik had niet anders verwacht bij een film waarin iemand in zijn eentje ruim anderhalf uur op dezelfde plek staat. In het begin is het best nog even spannend maar uiteindelijk gaat het toch vervelen. Alle ontberingen die hij moet doorstaan zijn niet erg verrassend, erg voor de hand liggend zelfs. Het einde valt ook tegen en er wordt niet al te sterk gespeeld, dit zal niet lang blijven hangen.

“You're a very lucky man.

You step on a mine and it doesn't explode.

You spend the night in the desert and

the animals leave you alone.

You're a very lucky man, Mike and Michael!”

Je moet het maar kunnen. Een film maken waarin er louter en alleen geconcentreerd wordt op de Amerikaanse marinier Mike (Armie Hammer) die zijn voet plaatste op een landmijn en geen stap meer vooruit durft te zetten. 90 Minuten lang is er dus niks anders te zien dan deze soldaat die 52 uur moet wachten op een patrouille die in de buurt is om hem te helpen. Hulp die te laat komt voor zijn partner Tommy (Tom Cullen). Een record op de 100 meter sprint verbreken zal er niet meer voor hem inzitten, daar zijn beide benen over enkele meters verspreid liggen nadat hij zelf op een landmijn is gestapt. En volgens mij was de gedachte aan een beenloos bestaan te veel voor hem. En daar staat, knielt en balanceert Mike in het midden van de woestijn op een nog niet ontplofte landmijn,overgeleverd aan de elementen der natuur en diep verzonken in zijn eigen gedachten van tijd tot tijd. De ultieme proef in overleven.

Echt flitsende actie moet je dus niet echt verwachten in deze film. Enkel de waanbeelden en flashbacks komen in veelvoud voor, naarmate Mike vermoeid geraakt. En een iet of wat komische Berber daagt af en toe op om hem water te brengen en filosofische gesprekken te voeren met hem. Om dan weer te verdwijnen over de volgende zandheuvel. Of deze Berber nu levensecht was of ook een hersenspinsel is, is nog maar de vraag. Zeker is dat hij een soort houvast is voor Mike die ervoor zorgt dat hij niet totaal krankzinnig wordt door uitdroging, hitte en slaapgebrek.

Hammer’s acteerprestatie is degelijk en overtuigend. Een man die tracht te overleven in erbarmelijke omstandigheden en tegelijkertijd in het reine tracht te komen met zijn verleden. Een jeugd vol huiselijk geweld met een agressieve, drankverslaafde vader. Om eerlijk te zijn is het niet moeilijk om de ster van een film te worden als je eigenlijk een soort solo-performance aflevert en er omzeggens geen andere rol is die een doorslaggevende impact heeft op de film. In dit geval heeft Hammer de bühne helemaal voor zichzelf en kan hij al zijn talent als acteur demonstreren. En dat is dan ook het meest lovenswaardige van deze film. Ondanks het intrigerend concept is het inhoudelijk te beperkt.

De film kan je ook op een metaforische wijze interpreteren. Iedereen komt ooit in zijn leven wel eens in een mijnenveld terecht. Een moeilijke periode waarbij een doordachte beslissing noodzakelijk is. Maar door twijfels en angst om risico te nemen, bevriest men en is het nemen van een volgende stap beangstigend. En soms is het misschien raadzaam om een volgende stap te zetten met de nodige consequenties in plaats van ter plaatse te blijven trappelen. Een verscheurend dilemma waar Mike ook mee te maken heeft en waar de raadselachtige Gerber hem ook altijd op wijst. Dankzij het onderwerp en het totaal gebrek aan effectieve actie, zou je dit toch wel een saaie film kunnen noemen. Op een bepaald moment hoopt men dat die verrekte landmijn explodeert. Kwestie van de spanning op te drijven. En toch slaagde deze film er wonderwel in mijn aandacht te behouden. Nooit gedacht dat een niet ontploffende landmijn zo intrigerend kon zijn. En nogmaals, alle lof voor Amie Hammer en zijn lovenswaardige acteerprestatie.

3*

Er wordt nogal wat kunst- en vliegwerk (hallucinante koortsdromen, aanvallen van enge beesten) uitgericht om de vaart in deze 'single location' erin te houden. Al heeft een middelmatige B-filmacteur als Armie Hammer acteertalent noch charisma voor een film waarin de focus steeds op zijn acteerwerk ligt. Het Deense 'Under Sandet' (2015) is de betere mijnenhorror.

Ondanks de negatieve kritieken toch maar de kans gegrepen toen hij op tv was, maar ondanks enkele redelijke dingen toch een vieze tegenvaller die veel te lang duurt.

Bij de opening van de film, en dan vooral de missie, vraag ik me serieus af wat zo'n scenarioschrijver heeft gedacht en vooral wat zijn kennis is over oorlogsvoering. Of deze twee soldaten zijn ontzettende klunzen of de schrijvers hebben geen idee waar ze het over hebben. Waar The Wall met Aaron Taylor-Johnson soms ongeloofwaardig was, is dit prutswerk. De positie van deze sluipschutter klopt niet, de dekking deugd niet, waar is de befaamde Ghillie-suit, en dan dat gezwaai met zijn geweer waar hij zijn positie mee verraadt. De afleidingsmanoeuvre is een aardig momentje om vervolgens weer in domme dingen te verzandden. Zonder navigatie in een zandstorm een 'extractpoint' zoeken? Nee dat zal nooit zo gaan. Dan ogen de mannen slecht voorbereid, want waar is verdere hoofdbedekking? Dit zal een 'speciale forces' nooit overkomen. Waar is hun eten en drinken? Het lijkt karrig, te karrig, voor een missie achter de linies. Dan het gegeven van de morfine, wel het laatste in te nemen als je zo ligt te bloeden. Morfine vertraagd namelijk de hartslag waardoor je nog sneller weg bent en Mike nog minder heeft aan de laatste momenten van Tommy.

Even lijkt er na de eerste explosie verbetering in het geheel te zitten, behalve onprofessioneel is Tommy ook ontzettend irritant. Het oogt allemaal even gruwelijk, een aardig momentje van trauma en shock, om dan meteen op te vallen met ontzettend weinig bloed terwijl er wel twee benen missen. Toch lijkt er dan weer een beetje verbetering in te zitten. De film lijkt daarna vooral psychologisch te gaan en op het geestelijk vlak af te spelen waarin Mike flashbacks heeft naar andere 'explosieve' situaties. Iets dat niet heel verkeerd is en wel een bepaalde verbetering geeft.

Toch blijft Mine daarna nog steeds valse noten produceren. De radio waait wel weg, maar zijn andere spullen dan? Een dikke zandstorm stelt Mike op de proef maar toch ziet hij er schoon uit na afloop. De scènes met de inlander komen eerder koddig over dan het iets toevoegd. Om iets ridicuuls als de Shuman manoeuvrere maar gewoon te vergeten, om nog wel even aan te stippen dat hij zoiets wel had kunnen proberen met het lichaam van Tommy. Maar op dat idee komt hij niet.

Mine heeft daarnaast vooral last van zijn lengte en gebrek aan richting. Wat willen de makers nu precies? Is de film gericht op suspense of gaat dit om psychologische drama? De film lijkt overal wat van mee te pikken zonder serieus een richting te krijgen en dat is jammer want qua potentie had hier meer ingezeten.