To the Bone (2017)

Het onderwerp intrigeert, is geloofwaardig en benaderbaar.

Alleen filmtechnisch is het vrij matig allemaal. Zowel qua acteren, als verhaal, als tempo van de film.

Ik kom niet verder dan een *2,5

Uitstekende film over een meisje die al jaren kampt met anorexia en al vele programma's heeft gevolgd. De film brengt het ziektebeeld omtrent eetstoornissen goed en vooral begrijpbaar over (gelukkig niet geheel zonder wat relativerende humor). Het verloop is wellicht wat voorspelbaar, maar de film bevat een aantal aangrijpende momenten en goeie dialogen. Lily Collins zet een mooie rol neer.

Een prima Netflix filmpje dat een klein beetje inzicht geeft in het leven van een anorexia patiënt, ik zeg een klein beetje want in het echte leven kan het er vele malen erger aan toe gaan. Desalniettemin een interessant onderwerp met een mooie rol van Collins die voor deze film 15 kilo afviel.

Prima Netflix film, maar helaas niet zo bijzonder als ik had gehoopt. Het is een zwaar thema en er zitten hele goede stukken in de film, maar de film zweeft tussen twee tonen in. Vooral de aanwezigheid van die Britse jongen pakt niet goed uit en dat is zonde want Lilly Collins is erg sterk. Maar ik moet zeggen dat het vooral Keanu Reeves is die mij verbaasde. Vind hem vaak een hele middelmatige acteur die af en toe wat leuks doet in een actie film, maar hier is hij heel sterk.

3.5* maar er had veel meer ingezeten.

To the Bone kruipt niet echt onder de huid. Gemiste kans, toch wel. Eindelijk eens een wat gewaagdere keuze van Netflix, geen film dit keer om met de chips en cola in de handjes naar te gaan kijken, maar wie denkt veel wijzer te worden over anorexia komt bedrogen uit. Niveau van een aardige tv film, met inderdaad een paar schokkende scènes, maar over het algemeen een risicoloze regie met een verhaal zonder echte kop en staart. Nadruk ligt te veel op de persoonlijke besognes van meisje Ellen(respect voor Collins dat ze zich zo heeft uitgehongerd maar als actrice moet ze nog een en ander leren). Daardoor blijft het wat flauw en mager(sorry voor de woordspeling). Hopelijk komt er over dit heikele onderwerp nog eens een echt goede film, in de stijl van hoe And the Band Played On een eyeopener was over aids, dit is te veel vals sentiment a la Philadelphia(als u begrijpt wat ik bedoel).

Hmmm.

Ik vond de film wat teveel schipperen tussen serieus drama en woensdagavondfilm. Op bepaalde momenten probeert Noxon toch wat filmische elementen in haar film te stoppen, andere scenes zijn iets te belerend en cliché.

Vooral het punt dat er niet echt één duidelijk aan te wijzen verklaring is voor de ziekte wordt te vaak doorgedreven. Telke malen denkt een van de personages de verklaring te hebben, telkens weer wordt er gewezen op de complexiteit van de situatie. Dat had toch wat subtieler gemogen.

Reeves als dokter en Sharp/Collins als koppel zijn ook niet meteen geloofwaardig. Sharp/Collins vond ik meer iets voor een romantische hipster/comedy terwijl Reeves echt compleet ongeloofwaardig is als geniale (toch?) psychiater.

Naar het einde toe loopt het ook allemaal iets te makkelijk, waardoor het woensdagavonddrama gevoel weer wat versterkt wordt. Een negatief einde zou beter gepast hebben, maar gezien de informatieve en steungevende kracht die deze film zichzelf lijkt toe te eigenen zat dat er waarschijnlijk nooit in.

Er zitten een aantal sterke momenten in, maar die worden iets te vaak verdrongen door te flauw en te doorzichtig drama.

2.0*

Film over de complexiteit aan oorzaken die achter anorexia schuilt gaat. Niet dat de film je direct echt zo gaat inpalmen, maar het is wel interessant te merken wat er allemaal leeft of niet leeft in de wereld van mensen men dergelijk gedrag, en zoals in het verhaal over Ellen, liggen de oorzaken soms heel diep.
Zwaar aan de hand is de film echter niet en er zit ook wel een stuk opluchting in, zoals de restaurant-scène, die haaks staat tegenover de scene met de moeder op het einde.
Een woord van lof verdienen de acteurs wel en zeker indruk maakt hoofdrolspeelster Lilly Collins.
Al bij al geslaagd langspeelfilmdebuut van Marti Noxon.

“People say they love you. But what they mean is they love how loving you makes them feel about themselves.”

Tragische en rauwe, maar uiteindelijk ook hoopvolle en soms zelfs grappige film. Je wilt Ellen soms beetpakken en door elkaar schudden om haar wat realiteitszin bij te brengen, maar je weet ook dat dit is wat anorexia met een mens kan doen.

Met indrukwekkend realisme wordt dit getoond door regisseuse Noxon en actrice Lily Collins. Collins is echt graatmager geworden voor deze rol, en heeft zelf ook lang problemen gehad met anorexia. Gelukkig is To The Bone niet alleen deprimerend, maar zitten er ook wat luchtige stukken in. De moeders van Ellen zijn verschrikkelijk, maar zo verschrikkelijk dat je er op een gegeven moment alleen maar om kunt lachen. Prachtrol ook voor Keanu Reeves. Het einde is wat vreemd en de ommezwaai van Ellen komt wel heel snel, maar het past bij de toon van de film.

Een indrukwekkende film die de problematiek en de strijd rond een eetstoornis goed in beeld brengt.

Lily Collins is de juiste actrice voor de rol van Eli (Ellen). Keanu Reeves komt overtuigend over met de rol van psychiater.

Gelukkig heeft de film niet van begin tot het einde een zware ondertoon. De luchtige humor die erin zit zorgt voor een goede balans. En toch had de film, wat mij betreft, een rauwer einde mogen krijgen.

Een film die mij nog lang zal bijblijven.

To the Bone is een knappe film die erin slaagt om een voorzichtige inkijk te geven in het leven van iemand met Anorexia Nervosa. De kracht van de film zit hem vooral in de contrasten tussen bijvoorbeeld haar familie en haar psycholoog. Het mooist komt dit tot uitdrukking in de groepstherapiesessie met haar familie. Het is een scene die pijnlijk laat zien wat de voedingsbodem is voor het ontwikkelen van de ziekte. Ook de therapie sessies tussen Lilly Collins en Keanu Reeves maken veel indruk. De ziekte maar ook vooral het toekomstbeeld en het zoeken naar motivatie om door te gaan worden daar heel menselijk neergezet.

Het is prettig dat er in deze film minder nadruk wordt gelegd op het willen hebben van een bepaald uiterlijk maar meer wordt ingegaan op de complexiteit van de psyche.

Terwijl ik dit schrijf besef ik, dat ik niet moet overdrijven, maar ik ben al blij met de aanzet tot een ander perspectief over deze ziekte. Alleen daarom al wil ik hiervoor een goede beoordeling geven.

Tel daarbij ook de uitstekende acteerprestaties van Lilly Collins en vooral ook Keanu Reeves die beide met veel bezieling en empathie hun rollen neerzetten.

Kritiekpunten zijn er echter ook:

Allereerst moet ik toch kwijt over hoofdrolspeelster Lilly Collins dat ik het nogal twijfelachtig vind dat ze gezien haar Anorexia verleden ervoor heeft gekozen om flink af te vallen voor deze film. Als je The Long Hard Road out of Hell hebt gehad en dan weer bewust de route terug neemt dat is in mijn ogen toch stof voor discussie. Maar goed, het neemt niet weg dat ze een uitstekende rol weet neer te zetten en in haar acteren dicht bij zichzelf is gebleven.

Een ander punt van kritiek is dat de film toch wel wat instort doordat de makers het blijkbaar nodig vonden om er een paar tenenkrommende scenes in te duwen. Vooral de scene met haar moeder op het einde voelde bijzonder fout en deed afbreuk aan het geheel. Daarnaast vond ik de Britse tegenspeler van Collins erg geforceerd en tenenkrommend. Hier en daar moest hij zorgen voor wat relativering maar in mijn ogen was het vooral pijnlijk.

Voor het eerste deel van de film en de prima prestaties van Collins en Reeves verdiend deze film echter toch een hoge beoordeling. Als de makers erin waren geslaagd om zich te beperken tot de complexiteit van de ziekte en het gevecht om dagelijks weer opnieuw te beginnen, dan was dit in mijn ogen, een meesterwerk geweest. Nu voelt het toch als een gemiste kans door een aantal verkeerde keuzes.

Voor mijn eerste Netflix film viel me dit echter zeker niet tegen.

Goed.

Dit anorexiadrama is minder schokkend dan ik vooraf verwachtte. Het is bij vlagen een zelfs luchtige film, die zich niet zozeer richt op het waarom van de eetstoornis als wel op de manier waarop de patiënten er in het dagelijks leven mee omgaan. Het slot komt nogal uit de lucht vallen.

Ik voel me een beetje een ongevoelige hork nu. Anorexia is natuurlijk heel naar, maar ondanks een goed bedoeld onderwerp vond ik To The Bone stierlijk vervelend. Deels ligt dat aan mezelf, denk ik - ik kan me echt simpelweg heel weinig voorstellen bij hoe iemand tot anorexia (of boulimia) komt, en na het kijken van To The Bone heb ik daar nog net zo weinig voorstelling bij. Ja, Ellen heeft anorexia, en ook de andere mensen in haar behandeltehuis hebben soortgelijke problemen, maar noch in het geval van Ellen noch bij de andere voorbeelden begrijp ik nu beter hoe men hiertoe komt. Ik merkte ook weinig van karakterontwikkeling gedurende de film. To The Bone voelt verder aan als zo'n 'inspirerend' waargebeurd sociaal drama die Net5 en dat soort zenders nog wel eens uit willen zenden, en daar maak je mij ook niet heel blij mee. Ik had toch graag wat meer inzicht gekregen over wat iemand hiertoe drijft, maar dat is To The Bone helaas niet gelukt.

Meh. De film probeert duidelijk anorexia onder de aandacht te brengen, of althans een impressie te geven hoe het leven van een anorexiapatiente en haar familie is. Het interesseert me eigenlijk niet zo heel erg. Ik ben ook niet geheel overtuigd. Hoe mager Collins ook mag zijn, ze ziet er nou niet bepaald uit als een echte anorexiapatient. En verder kan ik ook maar weinig met haar personage. Het zoveelste karakter met problemen en een onwil om die aan te pakken totdat er zich een catharsis aandient. De enige die nog voor wat humor zorgt is het karakter van Sharp, en zelfs dat karakter irriteert me tegelijkertijd. 1*.

Vond het maar een vrij matige film, vrij saai en ie liet me nogal koud, had zeker niet de impact zoals een serie als '13 reasons why'.