Norman: The Moderate Rise and Tragic Fall of a New York Fixer (2016)

Goeie film over een Joodse regelaar uit New York die een beginnend politicus uit Israël een helpende hand biedt. Een origineel verhaal dat goed in elkaar zit en met ook wel een boeiend hoofdpersonage (een soort tussenpersoon die zichzelf tussenpersoon maakt zonder dat daar om gevraagd wordt). Richard Gere in één van zijn betere rollen als het titelpersonage hier. En alhoewel het einde alles mooi afrondt, had ik wel wat problemen met de zelfmoord. Vandaar net geen 4.0 sterren.

Een prima filmpje over een netwerker en regelneef die zich, met mooie praatjes, onder belangrijke mensen begeeft. Wanneer hij een Israëlische politicus ontmoet en een paar peperdure schoenen voor hem koopt, lijkt dit zijn beste investering ooit te zijn...

Een leuk verhaal met een prima cast, Gere doet het net als in The Benefactor en Time Out of Mind wederom uitstekend. Verder ook nog een kleine rol van Steve Buscemi als Rabbi.

Praatfilm die het net niet was voor mij. Een wat warrig, onwaarschijnlijk verhaal ook. Zouden notabelen uit de hoogste kringen echt geïnteresseerd zijn in een vriendschapsband met een nobody als Norman? Lijkt me tamelijk ongeloofwaardig eigenlijk. Word door regisseur Cedar gebracht alsof het allemaal echt gebeurd, of op in minst heel erg belangwekkend is, waardoor het eindresultaat net wat kluchtig overkomt. Gere speelt met veel energie en charisma de centrale hoofdrol, maar net als de film in zijn totaliteit, weet je niet wat je met zijn personage precies aan moet. Is Norman een tragische figuur met te veel fantasie, of moet je hem juist bewonderen om zijn doorzettingsvermogen om nog iets van zijn leven te maken? Is deze film bedoeld als een satire of als een serieus drama? In de bijrollen brengt alleen Michael Sheen zijn karakter enigszins tot leven. Voor de rest veel bleke bijdragen van bekenden als Charlotte Gainsbourg, Steve Buscemi, Dan Stevens, Hank Azaria en een lookalike van Mario van der Ende als premier van Israël. Onbevredigend.

Een redelijk drama/thriller film...

Redelijk verhaal (kreeg slaap van)...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Richard Gere...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Niet te moeite waard, geen top...

Een satirische parabel waarin Norman Oppenheimer (Richard Gere) als een barmhartige zwendelaar zich tot aan de hoogste regionen van de macht weet te babbelen. Norman heeft geen doel of reden, anders dan dat hij geniet van de mensen die hij bij elkaar brengt en de dingen die hij tot stand brengt vanuit zijn nieuwe connecties. Gere speelt de luchtverkoper als een kinderlijke, naïeve figuur die - hoewel hij valse beloftes doet en gehaaid inspeelt op menselijke zwakheden als hebzucht en status- toch vooral sympathie oproept. De mensch die tegen elke prijs andere mensen bij elkaar wil brengen. Hoe Norman helemaal in z'n element is als hij connecties legt met een Israëlische politicus (Lior Ashkenazi) en maximaal kan profiteren als de man het schopt tot minister-president. 'Norman: The Moderate Rise and Tragic Fall of a New York Fixer' (2016) is een eigenaardige film en ik begrijp te weinig van het judaïsme of de Israëlische politiek om het helemaal te doorgronden. Zo snap ik niet waarom de Amerikaanse joden gespeeld worden door niet-joden, of waarom de film zo expliciet verwijst naar een beladen archetype (de regelende jood) uit films als 'Jew Süss' (1934) of 'Jud Süß' (1940). Is het niet problematisch wanneer Israëlische politiek bekritiseerd wordt langs de weg van (impliciet) antisemitische symboliek!?

Richard Gere is op zijn meest charismatisch in het relaas van Norman Oppenheimer, een informele tussenpersoon die door middel van het verlenen van gunsten zijn netwerk aan kennissen en vrienden uitbreidt. Zijn besluit om te betalen voor peperdure schoenen van de aan langer wal geraakte Israelische politicus Micha Eshel [Lior Ashkenazi] betaalt zich uit wanneer Eshel jaren later is opgeklommen tot Minister-President en Norman een invloedrijke positie geeft. Een rol die Gere op het lijf is geschreven en hij stelt geen teleur, maar Cedars scenario leunt teveel op dialoog om werkelijk te beklijven.